Ik kwam aan in Chennai, ik zag, en ik verwonderde me. Dolkomisch is deze stad, ik weet het niet, het doet me echt glimlachen. Ik heb 4 nachten doorgebracht in Triplicane, het beste te omschrijven als een soort moslimbuurt; moskeeen, burkawinkeltjes, mensen die op straat leven, slapen, eten koken alles inclusief. Bakfietsen volgeladen met bananen (mini’s, grote groene, kleine groene, rode of gewoon geel), enorme buffels met schrikwekkende horens, hopen zand, ingestorte gebouwen, mannetjes achter hun naaimachine in een ‘atelier’ niet groter dan een vierkante meter. Op straat lopen betekent je ogen en oren zo wijd mogelijk openhouden en geen moment je concentratie verliezen anders rijden de meest onwaarschijnlijke voertuigen je omver. Het meest scary zijn nog de bussen, die zien eruit alsof ze niet in staat zijn om ook maar 100m verder te komen, en uitpuilend natuurlijk. Maar ook de zeurende autoriksja chauffeurs, 1000-en motorrijders (een ware plaag) en fietsers kunnen er wat van.

Jaja, ik ben weer in de stad. En ik zal nu ophouden met opsommingen maken;-) Gelukkig heb ik hier wel wat relaxte mensen ontmoet, en dat is wel fijn anders had ik niet in het donker over straat gekund en dus gisteren niet naar de bioscoop. Waarschijnlijk had ik dan ook de filmstudio’s die we vandaag bezocht hebben niet kunnen vinden. Erg leuk, je mocht overal rondlopen, allerlei verschillende sets, overal mensen bezig decors in elkaar te timmeren, acteurs liepen rond – die dolenthousiast waren naar ons toe en ons met vragen bestookten ipv andersom. Zelfs daar waar er gefilmd werd konden we gewoon over de regisseurs’ schouder meekijken!

Maar goed; hetgene waarvoor ik kwam, The Hindu, was eigenlijk het enige dat echt tegenviel. Ik was er al voor gewaarschuwd dat het een bureaucratisch geheel is daar, zoals alles in India. Als je bijvoorbeeld iets wil kopen in een ‘moderne’ winkel, moet je altijd aan een aparte counter betalen, dan met je bonnetje verder, dan checkt iemand anders het bonnetje IN de tas met de inhoud van de tas met jouw bonnetje, worden bonnetjes gestempeld en kun je, he-he, veilig de deur uitlopen en raakt niemand gewond.

Maar goed, ik had een ‘helper’ toegewezen gekregen die daar werkt, een collega van de gast die mij had uitgenodigd, zelf is hij in Londen. Deze man legde eerst de contacten voor me bij het College of Journalism. Echter de aardige mensen daar zijn niet zo ruimdenkend, dus zomaar een paar colleges volgen terwijl ik niet het hele programma volg en de fee betaal, bleek niet mogelijk. Wel was ik welkom om volgend jaar een master te komen doen voor ongeveer het dubbele bedrag als wat we in Nederland betalen. Einde verhaal dus. Ik vervolgens naar het kantoor van the Hindu, want daar kon ik volgens hun wel gewoon naartoe om te informeren. Ze hadden mn brief nog niet ontvangen en konden dus nix voor me doen. Als ik de stage wilde doen moest ik wel een brief van mijn universiteit laten zien, voor de credibility. Een officiele visite was nu wel mogelijk maar ook daarvoor moest ik eerst een brief schrijven en dan zou ik later op de dag toestemming krijgen en terug kunnen komen. Zucht. Mr Gopal, mijn helper, belde later en hij zou me wel meenemen en rondleiden. Kom ik daar aan, blijk ik toch een verzoekbrief te moeten inleveren, dus ik krabbel het een en ander neer. Na een paar uur in de stad rondzwerven en telefoontjes met Gopal hoor ik eindelijk dat mijn brief is ondertekend door de editor en dat ik kan komen. Het is inmiddels 6 uur ‘s avonds, dag twee. Het bezoekje is OK, ik zie de verschillende redacties en de drukkerij.

De volgende dag probeer ik een brief van de uni in Nederland te regelen, maar er is haast bij want mr Gopal gaat de stad uit en als hij me niet introduceert wordt het nix. Ik heb nu de sfeer op het kantoor kunnen proeven, maar ik kon de bittere smaak maar niet uit mijn mond krijgen. De bureaucratie, de gedrevenheid van de journalisten, de trots waarmee ze werken voor zo’n degelijke, traditionele krant: ik kon me er niet in vinden. Plus het idee dat het regelen me nog 2 dagen zou kosten, en dan de stage zelf…terwijl ik stond te springen om weer verder te gaan R E I Z E N. Besloten dus, om het niet te doen! Jeej, het voelt als een bevrijding.

Kleine ps, Mr Gopal vertelde me wel dat ik mee kan komen naar een conferentie voor journalisten, zo’n 3000 van allover India. Dit is de 20e. Het lijkt me wel gaaf maar ik weet het fijne er nog niet van. Als het inderdaad wel zo makkelijk geregeld kan worden als hij zegt, dan doe ik het! Voor nu, ik ga de stad verlaten en vertrek morgen naar Mamallapuram, een relaxt stranddorpje met indrukwekkende oude tempels aan het strand.

De andere ps had ik al veel eerder kunnen vermelden, maar ik vergat het tot nu toe… Ik zal zeker niet terugkomen rond 1 mei, zoals eerder het plan was. Plan is een woord dat in India eigenlijk niet bestaat, haha. Vandaar. Door het lang rondhangen overal, zie ik dat ik pas een heel klein stukje India heb gehad en het is vrijwel onmogelijk om de rest in sneltreinvaart (ook een niet-bestaand woord) te doen. En dan is er nog Nepal en het vrijwilligerswerk. Mijn visum verloopt op 23 mei dus op of nabij zal ik terugkeren op Schiphol. I’ll keep u posted. Ook heb ik nu  voorlopig een Indiaas telefoonnr: 00919986347438. Check indien gewenst even of het lukt om mij per sms te bereiken want dat kan per provider verschillen.  

Woesj dat waren weer een hoop mededelingen:-) Ik probeer in mn verhalen zoveel mogelijk over hoe het er hier aan toegaat te verwerken, en indrukken te beschrijven. Maar ik heb vast al zoveel meer over het land geleerd dan dat ik hier neerzet; en er is zoveel meer om te beschrijven, maar voor een deel ben ik er denk ik al aan gewend. Ik besef nu pas hoe weinig ik over India wist voorheen. Dus als er vragen zijn, kom maar op. Ik heb het ook proberen te vangen in foto’s, vanuit mijn volgende bestemming ga ik  ze weer proberen te plaatsen:-)

First, er zijn eindelijk foto’s – ze staan en horen bij het vorige verhaaltje, dus check dat nog even… Het plaatsje Tangalla was nogal door de tsunami getroffen, en de mensen daar hebben niet echt de middelen om alles weer op te bouwen, daarom de foto’s. Iedereen heeft ook z’n eigen persoonlijke verhaal. En ik zie er al doorleefd uit, vinden jullie niet?!

Over doorleefd zijn gesproken, ik voel me een oud vrouwtje, zwak en kreupel. Als het goed is wordt daar nu wat aan gedaan. Op het eerste gezicht lijk ik misschien een gezond persoon maar toch hebben de afgelopen 2 jaar verschillende doktoren wel raad met mij en mijn maag/darm klachten geweten. Via verschillende geneeswijzen wisten ze ieder weer andere oorzaken te vinden. De Ayurvedische doktor hier had ook weer een interessante diagnose…

In Sri Lanka werd ik namelijk voor het eerst ziek. Of nou, eerst had ik last van mn knie, waardoor ik een hele toffe berg niet heb kunnen beklimmen, ik kon alleen maar heel voorzichtig lopen of verging van de pijn. Ik koos er dus voor om het wat rust te geven in het bergplaatsje Ella. Daar werd ik zomaar ineens ziek, een hele dag overgeven en toen nog 5 dagen me een vaatdoek gevoeld. Toch nog naar de kust gereisd en noodzakelijkerwijs naar Colombo om mn retourticket op te halen. Ik heb India weten te bereiken en ben maar meteen naar de meest relaxte plek aan de kust gereisd om uit te zieken. Toen kwam ik iemand tegen die een goede doktor wist. Deze man kan echt wonderen verrichten. Veel mensen die ik heir heb gesproken hebben enorm baat bij zijn behandeling. Vanmorgen ontmoette ik een Australische vrouw die al 1,5 jaar niet meer gemenstrueerd had en graag zwanger wil worden. Alle doktors geprobeerd, etc. Nu is ze drie weken onder behandeling en ze is weer ongesteld geworden. Maar het is nog niet klaar, ze moet elke dag warme melk drinken waarin een paar verhitte, gouden beeldjes hebben gelegen (en die worden elke dag kleiner!).

OK, mijn diagnose was dat mijn lichaam scheef is. In mijn nek is de spier aan de rechterkant hard en de linker zacht, ook mijn heupen zijn een btje scheef en daardoor mijn organen, maag etc zit allemaal niet op zn plaats. Hij kon dit zien door mijn voeten en ruggengraat te voelen. Vervolgens hield hij mijn hoofd klem in zn arm, gaf er een ruk aan zodat ik loskwam van de grond en aan mn hoofd hing te bungelen, en hij schudde even heel hard. OK, heelfijndankuwel!!!!

Nu zit ik aan de kruidenpillen en -drankje, extreem ranzig natuurlijk. Ook ga ik elke ochtend naar yoga, want dat helpt enorm je rug te sterken en das ook wel nodig. Well, het komt erop neer dat ik mezelf de tijd gun om weer in balans te komen. Ik ga pas weg wanneer ik me weer helemaal top voel want na 1,5 week vaatdoek zijn, besef ik dat ik anders echt niet ver kom en nergens van zal kunnen genieten.

Nou, en dan is er nog iets anders spannends wat ik ga ondernemen… Voor degenen die Holy cow hebben gelezen, niet schrikken, ik ga naar Amma. Deze vrouw is een soort heilige, godachtige persoonlijkheid. Ze heeft een soort almachtige energie en liefde meegekregen die ze enkel gebruikt om mensen te genezen, kracht te geven en zich in te zetten voor de armen. Ze tourt over de hele wereld, zie www.amma.org. Ik ontmoette in 2 dagen 2 mensen die haar ontmoet hebben en vannalles erover konden vertellen, en het moet echt een ervaring zijn. Het is hier heel vlakbij, er is een ashram waar gasten kunnen verblijven, eten, slapen, mediteren, alles. Ik ben erg nieuwsgierig en heb echt het idee dat ik deze kans niet moet laten lopen!! De Amerikaan die me eerst over dit vertelde leek totaal geflipt, maar hij vertelde interessante en bizarre dingen. Hij is navolgeling van een of andere spirituele leider, Meher Baba, de uitvinder van de spreuk: don’t worry be happy. 800 jaar voor hem was er Mohammed, 800 jaar daarvoor werd Jezus geboren, 800 jaar daarvoor Buddha. En zoals bij al deze personen zal hij pas bij het grote publiek bekend worden lang na zijn dood. Ook gelooft hij dat er 56 ‘heilige’ personen op aarde zijn en dat Amma er een van is. Anderen zijn Michael Jackson en de overleden Paus. Nu hij overleden is, zal de heilige in een andere persoon gereincarneerd zijn. Interessant he?! Zo ontmoet ik hier allerlei mensen, dat is het leukste van reizen in je eentje denk ik.

Als jullie maar niet denken dat ik me helemaal mee laat slepen door alles en als een compleet gestoorde hippie terugkom, of erger nog, helemaal niet… Nee, ik zal mezelf blijven hoor, maar heej ik ben wel in India, dus vandaar;-)

* * *

Even een update. Het is gebleken dat er voor totale healing toch een behandeling nodig is van 11 dagen. Ik heb het weten terug te brengen tot 8, want het zou anders erg prijzig en langdurig zijn. Mijn persoonlijke ayurvedic treatment houdt in: ruwe massages en ricepackings met mysterieuze kruiden. Maar het werkt wel…mn rug voelt een stuk steviger aan, al na 2x! Ik kan veel beter recht zitten, wat normaalgesproken (achter de computer op t werk;-)) nog geen 5 min. lukt. Ook verder nergens last meer van.

Maar elke dag is weer een verrassing, die dokter is wel geheimzinning af en toe, hij

zegt alleen het hoognodige. Nu blijkt dat nu ik ongesteld ben, ik niet aan yoga mag doen en de behandeling ook moet staken voor 3 dagen. “You take rest” zei hij. “Little walking”. Ik: “how about swimming?”…”Better no”. Aha. Maar ik hoorde dat je lichaams energieen anders zijn tijdens de menstruatie, dus het kan wel invloed hebben…ik volg het advies maar op.

Het is hier prima vertoeven, superrelaxt, maar ik had er wel moeite mee mezelf toe te staan om te relaxen. Ik rekende op een vermoeiende, interessante reis met vooral veel India. Nu zit ik hier, met relatief weinig India (wel cappuccino’s en pasta en muesli ontbijt) aan mn gezondheid te werken en dag in dag uit met superaardige mensen over spiritualiteit, ashrams, landmark cursussen, zonsondergangen, de natuur, meditatie en wat al niet meer te praten. Het belangrijkste dat ik tot nu toe heb geleerd is dat je in India niet vindt wat je verwacht had, of wat je zoekt, maar dat wat je (blijkbaar) nodig hebt.

Daar ben ik dan hoor!

Mijn heentocht verliep geheel in de lijn van mn voorbereidingen: stressy en last minute zijn de keywords hierbij geweest. In plaats van drie maakte ik 4 aparte vluchten met als gevolg 2 uurtjes in een of ander oliestaatje Bahrain rondhangen, nou ja op de luchthaven dan. Gelukkig had iedere vlucht die ik nam vertraging zodat ik geen aansluitingen hoefde te missen, al met al was het dus haasten, wachten en steeds eventjes kort vliegen. Het was bijna 7 uur sochtends toen ik in Bangalore aankwam. Het College waar ik verbleef had een kamer voor me en serveert ook steeds eten. Heel fijn. Indiers zijn sowieso wel van het zorgen heb ik gemerkt, ze zullen je nooit ergens met lege maag achterlaten of je de verkeerde kant op sturen or anything.

Nu, op mn derde dag hier, heb ik al meer van het land gezien en geleerd dan ik had kunnen hopen. Op dag 2 ontmoette ik een groepje Australische mensen die lid zijn van de Unity Church, die door de Indiase tak van diezelfde kerk waren uitgenodigd om projecten te bekijken. Ik ging die middag met ze mee naar een botanical garden en een opvangcentrumpje voor straatjochies. Ze krijgen daar onderdak, kleren, school, liefde en het christelijke geloof mee. Ik stond er eerst een btje angstig tegenover (sowieso een mix van hindoestaanse lifestyle en dan een andere religie lijkt vreemd) maar kids zonder ouders onder aan de samenleving hebben toch wel een God nodig die van hen houdt, ongeacht waar ze vandaan komen. Zoals misschien bekend is dat in India anders, het kastensysteem geeft de mensen van de hogere kasten zelfvertrouwen doordat ze op de zwervers etc neer kunnen kijken.

Maar goed, ik ben niet zo’n kindervriend verder, maar bij deze jochies was het zoooo leuk. Ze zijn ongeveer 4 tot 8 jaar oud, de meesten. Ze hebben dans en toneel voor ons opgevoerd, maar de meeste tijd speelden we met ze: ze konden geen genoeg krijgen van armpje drukken, duimpje drukken en rare dansjes doen! Aunty! Aunty! roepen ze de hele tijd en hangen aan je arm. Zo lief, en verder heel erg goed gemanierd…dat zou bij ons onvoorstelbaar zijn. Oh ja, en gastvrijheid is hier echt het allerbelangrijkste. We kregen cake, koekjes EN chips EN zijden kussensloopjes als kado. De mensen zijn te lief wat dat betreft.

Vandaag ben ik er voor het eerst alleen op uitgetrokken, zit nu midden in het centrum met vooral veel sportzaken en ijs en snack kraampjes. Bangalore is erg westers, maar boven dat vooral een mix-up. Krotjes naast marmeren kantoorgebouwen, vrouwen met manden op hun hoofd naast moderne taxi’s, overal kleur, weinig bedelaars, het stinkt niet maar het weer is ook vrij koel (iets meer dan twintig graden ofzo), het regent af en toe.

In het arme wijkje van het opvanghuis heb ik naaiateliers gezien met weefgetouwen, net zichtbaar door de ramen. Voor iedere deur stond een man de wacht te houden. Naar binnen kijken ging niet dus of er kindertjes aan t werk waren of vrouwen, ik weet het niet. Het maakte wel een lawaai van jewelste; ik schrok behoorlijk van dit alles in elk geval; zo confronterend ineens.

Nou, ik hoop dat het even genoeg info is voor nu, ik ben vast een hoop vergeten… In elk geval; ik voel me hier wel in mn element;-)

Hoop enorm dat het met jullie allemaal goed gaat, want ik zie hier voorlopig geen vuiltje aan de lucht. De mensen voor de conferentie beginnen nu ook zo’n btje binnen te druppelen; ik heb er pas 2 ontmoet. Waarvan er een vandaag bij me op de kamer is gekomen (hadden ze me wel even mogen vertellen, dat ik die zou gaan delen, haha), een Turkse vrouw en ze leek erg aardig. Nou goed, ik zie het dus morgen allemaal wel wanneer het begint!

* * *

De conferentie is nu over. Mijn presentatie is gedaan op de derde dag en het ging echt wonderbaarlijk goed. Verbazend want ik spreek echt nooit door een microfoon en laat staan voor zo’n intellectueel publiek. Nou ja, er waren ook veel mensen van organistaties die er voor proberen te zorgen dat mensen in afgelegen gebieden toegang hebben tot media (in rural India is er vaak alleen radio), zowel als consumer of producent, of zorgen dat groepen mensen wel op de juiste manier in de mainstream kranten en nieuws komen, veel minderheden lijken namelijk geen stem te hebben en hun problemen blijven ongehoord omdat er alleen media wordt gemaakt voor het grote publiek in de steden… Beetje ver van mijn bed show eigenlijk, maar in principe komt dit overal voor in verschillende vormen.

Het mooiste van de conferentie voor mij was dat ik zoveel mensen gesproken heb uit de landen die ik wil gaan opzoeken! Ze nodigen me namelijk direct automatisch uit om langs te komen! Zo ga ik de 17e naar Sri Lanka en van de eigenaar moet ik meteen een taxi nemen naar Kothmale, waar zijn radiostation zit; met hele aardige mensen. Verder heb ik een adresje in Nepal, tips voor Delhi en Bombay en als klap op de vuurpijl kan ik een ministage of iets dergelijks krijgen bij een grote krant, The Hindu. Dat sounds like an opportunity, dus wil het wel gaan doen. Ze vinden het hier gewoon echt koel om je als gast te hebben, dus ik zal er maar van profiteren.

Vandaag, nu, zit ik zwaar vermoeid te zijn van een dagje sightseeing in Bangalore; een commercieel uitgebuite Krishna tempel, een indrukwekkende katholieke kerk, een botanical garden met geweldige aapjes (!!!), shoppen in de diepe straatjes etc. Morgen een dagje naar Mysore een stadje nabij en dan ‘s avonds ga ik een lange bustocht naar het verre zuiden maken. Dan zal ik eindelijk voor het eerst op mezelf aangewezen zijn, spannund!!

Ps. Foto’s komen er echt aan (vooral die van de aapjes zijn zo koel!) maar nu heb ik weer geen kabel bij me en ik zit ook nooit ergens rustig genoeg om met die ftp server aan de slag te gaan…komt tijd, komen de foto’s en anders komen er kerstkaarten (ofzo);-))