Maandelijks archief: januari 2008

Peru: Cusco, Inca´s en the big MP

Geplaatst op door
4

Ongeveer een week ben ik nu in de omgeving van Cusco, de meest toeristische stad van Peru. Niet zo gek ook, met Machu Picchu aka “the big MP” op minder dan 50 km afstand.  Lang heb ik  getwijfeld of ik erheen zou gaan want ik ben hier niet speciaal gekomen voor de combinatie ruines-massatoerisme.

Maar, iedereen verklaarde me voor gek want: het is zo mooi, zo bijzonder en het is nu laagseizoen en je bent niet in Peru geweest als je het niet hebt gezien, enzovoort. Dus ik nam de trein vanuit het lieftallige dorpje Ollantaytambo waar ook restanten van een heel indrukwekkend Incabouwwerk zijn te bewonderen. De trein ging door de jungle naar het zogenaamde Machu Picchu pueblo (officieel heet het Aguas Calientes en door ons is het omgedoopt tot crappy shithole) . Daar konden ik en mijn Zwitserse reisgenoten de volgende ochtend opstaan om kwart voor 5 om zo de eerste bus te pakken zodat we het ruinecomplex in zijn volle glorie zonder toeristen konden aanschouwen. En zo geschiedde: de ruines bevinden zich boven op een berg, omgeven door nog veel hogere, en stijlere bergen, volledig in het groen.

Wat het zo magisch aan doet voelen zijn de laaghangende wolken; af en toe moest je even wachten met foto’s maken omdat er een wolk op ooghoogte voorbij kwam. We hebben de berg ernaast beklommen, nog een wandeling gemaakt in de buurt van het complex en vooral veel lol gehad met de lama´s die heel geschikt zijn voor het maken van “aparte foto’s”.

Wat heb ik verder geleerd over de Inca´s? Om het een beetje educatief te houden volgen hier wat wist-je-datjes.

  • Ze leefden niet alleen in Peru, het rijk strekte zich uit tot in Ecuador, Chili en Bolivia.
  • Het  centrum was Cusco en de Heilige Vallei daaromheen. Van daar uit stichtte Manco Capac het rijk, daarbij werden andere culturen  ingewilligd en de landbouwtechnieken en leefwijze van de Inca´s  bijgebracht.  Indien deze volkeren vaardigheden hadden die de Inca´s nog niet kenden, werden die overgenomen.
  • Ze zijn beroemd om hun uitzonderlijke architectuur: gebouwen hebben stenen van tot wel 1-2 kubieke meter groot (hoe te transporteren?) en ze wisten deze kaarsrecht te snijden (zonder apparatuur)  en te schuren zodat geen cement nodig was. Ieder raam of deur in een gebouw was precies even groot.

Tot zover klinkt het aannemelijk, maar toen hoorde ik over de hersenoperaties die ze uitvoerden, om tot nog toe onduidelijke redenen: medisch of spiritueel?

  • Ook werden er enkele malen per jaar kinderen geofferd, verbrand, om de goden gunstig te stemmen. De belangrijkste waren de Zon en de Maan, ook de regenboog en andere natuurverschijnselen stonden in hoog aanzien.
  • De inca´s deden ook aan astrologie, als eerste volk ooit keken ze niet naar de stand van de sterren en planeten maar vooral naar de zwarte vlekken die aan de door sterren verlichte hemel verschijnen. Hierin zagen ze vormen van een moederlama met haar kindje, een kikker, slang en andere dieren.

Vanavond vertrek ik vanuit Cusco naar Copacabana in Bolivia en nee, het lijkt waarschijnlijk niet op het gelijkgenaamde Braziliaanse strand.  Wel ga ik vanuit daar de Boliviaanse eilanden van het Titicacameer bezoeken, het hoogste navigeerbare meer op aarde. Betekent dat dat het niet bevroren is, of simpelweg dat er bootjes varen? Het is wel heel groot, zegt men, als een zee.

Dankzij de kou en de vele handicraftsmarkten ben ik inmiddels getransformeerd in een halve alpaca: trui, muts en riemen van alpaca wol, sjaal en tas van de Ecuatoriaanse hooglanden. Oh ja, de alpaca is een soort van lama, ze zijn bijna niet te onderscheiden. Om het modern te houden draag ik nieuwe schoenen uit Lima, de meest moderne Zuid-Amerikaanse stad die ik tot nu toe bezocht heb.  Alwaar ik heb gecouchsurfed en, omdat er niks te doen was die avond, voor het eerst in mijn leven het casino heb betreden. Alles met redelijk succes! Hasta luego!

Peru: Just a brick in the wall

Geplaatst op door
5

Stel je voor: een stad  aan de kust, het strand totaal verlaten, stoffige wegen met riksja’s en taxi’s, oftewel bejaarde Toyotaatjes, en hier en daar een nog veel meer bejaarde Chevrolet uit de jaren ’70 of omstreeks (enorm zijn die dingen). Er lopen overal honden. De meeste huizen zijn verwoest, anderen staan nog maar half overeind, er zijn veel tijdelijke bouwsels zoals houten hutjes, tenten en constructies van zeildoek.  Sommige mensen hebben een klein kraampje op straat, vlak voor hun woning, waarin ze snoep, vruchtensap of hamburgers verkopen. Deze stad, Pisco, werd in augustus 2007 geteisterd door een 2 minuten durende aardbeving. Die kostte 600 mensen het leven en een veel groter aantal hun huis. Behalve in de eerste maand na de ramp heeft de overheid van Peru geen hulp of compensatie geboden.

Hier heb ik de afgelopen twee dagen de pikhouweel, schep, kruiwagen en slash hammer (wat is dat in het Nederlands?) gehanteerd. En morgen de drillboor! Jeeeej! Dit in het kader van Hands On – Disaster Relief, bekend van opruimwerkzaamheden na de Tsunami in Thailand, orkaan Katrina in New Orleans en andere rampen. Deze supertoffe organisatie heeft hier direct na de ramp een heel kamp opgezet waar we momenteel met 106 vrijwilligers wonen. Tot eergisteren was iedereen welkom om te komen helpen met puinruimen (Centro Rumble & Playa Rumble), noodvoorzieningen bouwen voor de kerk, een nieuwe school en gemeenschappelijk sanitair in de buitenwijken (Shitters & Showers). Ik heb er eventjes van kunnen proeven en de goede sfeer in het kamp kunnen ervaren, maar helaas komt er voor iedereen voortijdig een einde aan het project. Het probleem is namelijk – hoe kan het ook anders in Peru – veiligheid. Verschillende keren zijn er vrijwilligers beroofd en bedreigd, zodat we niet meer alleen over straat kunnen en het strand is sindsdien verboden gebied voor ons. De oprichter, David Campbell uit de VS, is speciaal overgekomen om de situatie te bekijken en te bespreken en atoen is beslotaen om het project te beeindigen, twee weken voor het geplande einde. Ik had ook graag langer gebleven om het bikkelharde, smerige werk te doen, Inca Kola en spaghetti en taart van de locals te ontvangen en me te vermaken met de andere vrijwilligers, maar helaas… Niettemin hebben we morgen een galadiner in het enige overgebleven high class restaurant in de stad, waar we vast meer spaghetti gaan nuttigen, evenals ijscoupes en de enige echte cocktail van Peru: in dit geval zeer toepasselijk de Pisco sour geheten.

Dus, maandag gaat de reis verder naar Arequipa en Cuzco, de toeristische zwaartepunten van Peru. Ondertussen ga ik even rondsurfen op www.southamericanexplorer.org om te zien of ik mijn vrijwilligers-werkdrang nog ergens anders kwijt kan…

Voordat ik het vergeet: als je in plaats van Google voortaan Aidgle gebruikt, wordt er bij iedere zoekopdracht een klein bedrag gedoneerd aan Hands On, wat geweldig is omdat deze organisatie aanwezig is in rampgebieden overal ter wereld. Ze werkt efficient en met minimale kosten: er zijn alleen gratis vrijwilligers die zelf ter plaatse komen en men bepaalt samen met de locals waaraan de projecten precies gewijd worden.

!! UPDATE !!

Hoewel de organisatie niet meer in Pisco werkt, zijn we met een groep van ongeveer 15 mensen naar een stadje verderop, Chincha, gegaan. Hier herconstrueren we nu noodklaslokalen van bamboe en hout. Dit project kan voorlopig wel doorgaan, en wordt gefinancieerd door Unicef. Het is gelukkig iets minder zwaar werk dan stenen verplaatsen en muren in elkaar slaan, en superleuk met elke avond een kampvuur, echt het scoutinggevoel! Maar… deze maandag vertrek ik weer naar Lima voor een bezoekje aan NAPA, oftwel het Peruaanse Jeugdjournaal (en mochten jullie nu denken: Jackie zit bepaald niet stil, nee inderdaad, haha). Chau chau!