Maandelijks archief: maart 2009

Piece # 28 – Badkamerfenomeen: het bidet

Posted on
1

Of Argentijnen in hun badkamer nou echt wezenlijk andere dingen uitvoeren dan wat ik gewend ben, dat geloof ik niet. Wat ik wel weet is dat de Argentijnse badkamer zelf uitgerust is met een excentriek attribuut waarvan ik de functie op z’n minst als waarachtig zou kunnen omschrijven. In iedere badkamer bevindt zich, immer direct naast de toiletpot, het bidet. Een bidet, voor degenen die er niet geheel bekend mee zijn, is een kruising tussen een wastafel, een fonteintje en een toilet. Een wastafeltje, vrij laag bij de grond waar je op gaat zitten. Om je gat mee schoon te spoelen. Aha. Is het makkelijker? Comfortabeler? Hygiënischer?

De test
Ik ging over tot het testen van ons bidet en heb er met vrienden over gepraat om meer helderheid te scheppen omtrent dit fenomeen. Blijkt dat gebruik van het bidet ook onder locals van mijn generatie niet vanzelfsprekend is. Kom ik zo op terug, eerst mijn bevindingen:

Het straaltje water dat het bidet produceert komt uit de pot omhoog. Iets om direct bij het plaatsnemen al rekening mee te houden om te voorkomen dat het – om maar wat te noemen – recht in je oog spuit, of andersgewijs de halve badkamer bevochtigt. Het is dus een kwestie van goed “richten” en snel de betreffende lichaamsdelen reinigen. Snel en kordaat, want de opwaartse kracht van het straaltje neemt snel af, en het bidet kan behoorlijk snel vollopen, waarbij zich een draaikolk vormt die doet vermoeden dat overstroming niet geheel ondenkbaar is. Het bidet heeft een warm- en een koudwaterkraantje, wat handig kan zijn, maar tegelijkertijd ook weer niet want het duurt even voor de temperatuurbalans gevonden is, met als mogelijke gevolg een sensatie alsof je “op hete kolen zit”. Of je bij dit alles iets van zeep of je hand dient te gebruiken? (Zou kunnen; de Indiase armoede-variant op het bidet is een met water gevuld schenkbakje (foto) en immer de linkerhand. De Indiase elite-variant (foto) is een slangetje met minidouchekop waar via een drukknopje een precies afgemeten straal water uitkomt die gebruik van de linkerhand, noch zeep, noch handdoek achteraf overbodig maakt. De vraag is, waar precies op de schaal der badkamerwelvaart bevindt zich de Argentijnse badkamer?)

Generatiekloof
Vriend T. komt met nog meer bidet-gerelateerde kwesties die ook hem hoofdbrekens geven. Spoel je eerst de wc door en verhuis je dan pas je achterste naar het bidet, of toch andersom? Gebruik je na afloop een handdoek of misschien nogmaals toiletpapier? Zal ik mijn surrogaatoma of schoonvader eens vragen om opheldering, aangezien hun generaties het bidet nog als een vanzelfsprekend hebben beschouwd? Ik denk erover de discussie omtrent het bidet ronduit op tafel gooien zodat er straks niet een hele generatie zich afvraagt wat dat stukje sanitair daar toch doet in iedere badkamer. Of sterker nog: dat er puur vanuit onwetendheid nieuwe designs voor komen die het bidet nóg geschikter maken voor het wassen van voeten, baby’s en kleine kledingstukken dan het nu al is.

Piece # 27 – De school is weer begonnen!

Posted on
Beantwoorden

Mijn eerste lessen van het nieuwe jaar zouden me weer moeten enthousiasmeren voor de resterende 1,5 jaar Internationale migratiepolitiek. Ook al gaf onze vaste docent twee voorbeelden van ex-studenten die nu interessant scriptieonderzoek doen in Tibet en Oeganda, het is nog niet helemaal gelukt.

Het lijkt erop dat ik meer naar de faculteit ga om een beetje bij te komen van de werkdag, eventjes het webontwikkeljargon van me af te schudden, mijn altijd blije studiegenoten te zien en over hun vakanties te horen, en te wachten tot de stad rustig en afgekoeld is zodat ik relaxt en wel naar huis kan fietsen.

Ondertussen zit er een docent voor ons, die ons ongemerkt één voor één opneemt terwijl hij de zes verschillende definities bespreekt die er in de geschiedenis ontstaan zijn van het begrip Mensenrechten. “Ah, zij moet de Holandesa zijn, of was die flaco nou Hollands en zij Belgisch? Nou ja… Zij daar is vast en zeker de Costariqueñse, dat accent ken ik wel. En die als advocaat afgestudeerde gozer hier die me steeds onderbreekt, hoe krijg ik die stil? En die Chileen daar in het hoekje, ben benieuwd of we daar nog iets van gaan horen.

De docent blijkt een indrukwekkende loopbaan te hebben en is momenteel o.a. rechter aan het Interamerikaanse Hooggerechtshof voor de Mensenrechten in San José, Costa Rica. Hij is er alleen vandaag, want heeft natuurlijk nog wel meer te doen. De materie die hij nu bespreekt (definities, wanneer werd voor het eerst de Universele declaratie van de mensenrechten opgesteld en waarom?) is een introductie; de komende weken zullen UBA-docenten de rest van de lessen gaan geven. uit zijn manier van spreken blijkt dat de man veel kennis heeft, en precies weet wat er in de hele wereld gaande is op het gebied van mensenrechtenschendingen.

Maar waarom vertelt hij ons niet over ‘sappige’ rechtszaken als resultaat van de bloederige oorlogen in Afrika, gedwongen verhuizingen die de overheden van China en India aan hun volk opdringen om weer een stuwdam te kunnen bouwen, enzovoort? Zodat bij ons de passie losbarst en we in één klap allemaal mensenrechtenstrijder willen worden? Dat we ons aansluiten bij het Rode Kruis, solliciteren bij UNHCR (de vluchtenlingenorganisatie van de VN), op de barricades springen? Maar het verhaal blijft algemeen. Hij noemt slechts de “actuele situatie in Venezuela” en “wat er gebeurt in een land als Colombia” zonder verdere toelichting (over wat er zoal allemaal gebeurt in Colombia kun je een week lang seminars geven). Ik onderdruk mijn vraag, want vrees dat er dan een lang verhaal afgestoken gaat worden, waar het antwoord nauwelijks in voor komt. Dat is een vaste eigenschap van docenten hier.

De docent houdt vroeg op. Hij wil met ons koffie drinken. Hij wil misschien toch graag zijn verhalen kwijt, hij voelt aan dat wij zullen luisteren, zullen waarderen, geïmponeerd zullen raken. Maar het is half tien ‘s avonds, ik moet morgen weer vroeg op. Waarom kan dit niet binnen het kader van het college? Het huidige kader is wel erg nauw.

Piece # 26 – Juan Perez

Posted on
1

Oftewel Jan Modaal. Hoe zou Jan Modaal leven als hij in Buenos Aires was geboren? Iemand met een gemiddeld inkomen en een gemiddeld leven, zonder uitspattingen of bijzonderheden? Misschien bestaan zowel Juan Perez als Jan Modaal niet, misschien heeft iedereen hier wel iets bijzonders; groots schrijftalent bijvoorbeeld (Jorge Luis Borges), of voetbaltalent in combinatie met verslavingsgevoeligheid (Maradona) of gewoon veel ambitie (Máxima).

 

Of hij nou echt is, een mythe of enkel een handige socio-economische constructie, dankzij mijn Argentijnse vrienden, kennissen en collega’s, de voorbijgangers, de verkopers en de baliemedewerkers heb ik een eigen versie kunnen bedenken van Juan Perez. Spannend hoor, lees mee!

Juan Perez is een stukje jonger dan zijn Nederlandse versie, de hele bevolking van Argentinië is namelijk iets jonger. Hij is begin dertig en heeft twee dochters, echte dametjes al, van zes en van drie. Hij woont met zijn gezin en hun hondje in een niet zo heel ruim appartement op acht hoog. Het huis is lekker koel en ietwat donker, en zodra je de balkondeur opendoet stort het straatlawaai zich naar binnen. De tv staat veel aan, maar het is de hond die de hele dag in het middelpunt van de belangstelling staat; iedereen is méér dan dol op Bobby.

Juan werkt al sinds halverwege zijn studie fulltime bij Telefónica, en inmiddels is hij het meer dan zat om voortdurend de orders te moeten opvolgen van zijn manager, een onuitstaanbare leeftijdsgenote die meer interesse heeft in schoenen, manicures en roddelen dan in het bedrijf, maar hun hogere chefs lijken zich daar niet van bewust. Juan’s vrouw Marcela werkt als administratief medewerkster bij een overheidsinstantie en brengt verder zoveel mogelijk tijd met de kinderen door. Hij leerde haar kennen in een discotheek – waar vrijwel iedereen “op zoek” was en Fernet-cola dronk – toen ze beiden begin twintig waren en studeerden. Sinds ze samen zijn hebben ze vrijwel geen discotheek van binnen meer gezien.

Het weekend is altijd weer een verademing: even de druk van de schouders die gedurende de week is veroorzaakt door conflicten op het werk, verloren tijd in het stadsverkeer, opvoeding, rekeningen betalen en huishouden. Het gezin gaat meestal naar het vakantiehuis, gelegen op 60 km van de stad, van zijn schoonouders om daar met een groot deel van de familie te relaxen en – steevast – te barbecuen. Zijn jongere zus is opnieuw zwanger; in de familie komen er steeds meer neefjes en nichtjes bij.

Jan Modaal heeft waarschijnlijk Thailand wel eens bezocht of een weekendje New York gedaan, voor Juan zit een verre vakantie er niet in. ‘s Zomers gaat het gezin twee weekjes naar de kust. Sparen is niet aan de orde, want de rentepercentages die de banken aanbieden zijn tenenkrommend. Het lijkt Juan wel wat om ooit wat van Europa te gaan zien: Londen, Parijs, of eventueel New York of Californië. Hij zou dan zijn autootje, een Renault van 12 jaar oud, moeten verkopen. Fietsen heeft hij sinds zijn jeugd niet meer gedaan. Sporten? Af en toe belt er een vriend met het voorstel om een voetbalveldje te huren en een partijtje te spelen, maar een vaste gewoonte is het niet. Al zijn vrienden kent Juan nog van de faculteit. Hij spreekt ze meerdere malen per week, meestal via messenger, al is het maar om ze een film aan te raden of advies te vragen over een alledaags probleem.

Piece # 25 – On/Off

Posted on
Beantwoorden

Al vaak hebben we op het werk met onze handen in het haar gezeten als er weer eens vlak voor het online gaan van een nieuwe website de internetverbinding het een paar uur voor gezien houdt, of erger nog, de stroom helemaal uitvalt. De wijk waarin we zitten, Palermo Hollywood klinkt weliswaar hip en hedendaags, maar eigenlijk is het oude stadswijk die niet berekend is op het huidige aantal bewoners. Wanneer men op een warme dag overal tegelijk de airconditioning aanzet, klapt het electriciteitsnetwerk eruit. En zit iedereen alsnog te zweten. Zo is ook heel af en toe het water wel eens op, of wil het internet ineens niet meer. De kabelbedrijven zijn niet van de meest servicegerichte soort hier: ze sluiten de verbinding ook gewoon af en beweren dat je nog nooit een factuur van ze betaald hebt. En dan kost het dagen om ze aan het verstand te brengen dat ze ons nog nóóit één factuur gestuurd hebben en dat ze dankzij hun eigen fusie met een ander bedrijf het voor elkaar hebben gekregen onze maandelijks overgemaakte betalingen nergens te administreren.

“Eigen schuld”, moeten onze Nederlandse klanten vast al eens gedacht hebben wanneer we weer eens deadlines over het weekend heen proberen te tillen, “dan moet je maar niet in Argentinië gaan zitten”.

Maar kan het nog gekker, drie dagen nadat AtoBiz het bovenstaande overkwam, slaagde het electrabedrijf erin om tijdens onderhoudswerk (in het weekend, aan kabels die je open en bloot aan de buitenkant van het pand aantreft) urenlang 380 volt door onze kabels te jagen. Hoe in vredesnaam…? Mijn collega’s troffen lampen die vanzelf aan waren gegaan, warm water uit de koude kraan, de koelkast die zichzelf staat op te warmen, computers met doorgebrande voedingkastjes en vijf monitoren die regelrecht naar de vuilophaal kunnen.

Enfin, het beste excuus ooit om de deadlines bij de Nederlandse klanten nog eens vooruit te mogen schuiven. Maar, het met de handen in het haar zitten begon toen eigenlijk pas net. Eerst was er de verzekeringsmaatschappij die je zes keer doorverbindt en dan nog niet thuis geeft. Toen het electrabedrijf dat geen aanstalten maakt de betreffende kabelverbinding iets veiliger te maken. Daarna het niet weten of je nou als eerste een advocaat in de arm moet nemen, een elektriciën de schade moet laten opnemen, of misschien wel aangifte moet doen bij de politie. En dan nog de collega’s die ineens geen computer meer hebben, en de server met veel belangrijke bestanden die op sterven na dood is door de klap.

Mercedes, onze speciale buurttante die we regelmatig bezoeken voor een hapje gezond eten en wat kletspraat, is naar eigen zeggen spiritueel aangelegd (ze doet een Reiki cursus) en beweert dat er op dit moment in de hele omgeving een slechte energie heerst. Misschien wel in het bijzonder gericht op alles wat met technologie te maken heeft. Een vriendin van haar bijvoorbeeld, had een jongen laten komen om iets op de computer te installeren of repareren, en die bleek na afloop behalve haar een veel te dikke rekening voor te leggen ook de harde schijf te hebben verwisseld voor eentje met minder capaciteit. Mercedes raadde ons aan om rustig door het leven te gaan, net als zijzelf, en ze zou voor ons een papiertje instralen met goede energie.

Dat advies van haar hebben we uiteindelijk vandaag, vrijdagmiddag, maar opgevolgd. Zittend in de tuin met een biertje erbij. Iets minder koud dan normaal, dat wel, omdat het electrabedrijf de kabel zomaar spontaan is komen repareren en daarom de stroom er weer éventjes een paar uurtjes af moest.