Maandelijks archief: juni 2009

Piece # 37 – Losers’ day (Dia del Boludo)

Posted on
Beantwoorden

Living in Buenos Aires means trying to understand the fenomena “boludo”, an ambiguous word that we find scattered through almost every conversation. It now even has it’s own day, which is today.

We are a nation of losers. Of millions of illusions about hoping to live in peace, construct a prosper future and a society with justice. However, the so-called “alive” show us every day that trusting in promises, showing respect for others and acting upon the law is a stupidity. Something that only losers do, the ones that are lost, the ones that are stupid, the boludos.

So they tell you…
“The whole world is doing it… Who cares? Are you gonna be the only loser that…?”
STOP IT!
We are proud that we are doing the things as we should!

We defend the honest, the good guy, the good citizen; the idea that a country is shared by all and exists for all.
Argentinean losers, unite! We’ll walk on the frontline, proud to know that within every one of us, itches the holy call of the BOLUDO argentino.
Because we are more than we think we are.
Because we are right.

For a nation with more losers every day!

Dia del boludo

Who would feel like a boludo?
- he who waits for people to step out of the metro before trying to get in himself
- he who knows he’s being underpaid but goes to work everyday with a smile because he loves his job
- she who still thinks one day there will be a politician that’s going to make a difference
- she who sees colleagues skipping from work but refuses to do so herself
- he who’s afraid of influenza A, but thinks: fuck it, I’ll wear a mouth cap and go anywhere I want to
- he who always throws his garbage into a dirt bin

(Taken from the over 900 pages of testimonies on www.diadelboludo.com)

Piece # 36 – Verkiezingstoneel

Posted on
4

De enorme billboards die Buenos Aires nu in de winter iets meer kleur geven, zijn niet allemaal van hetzelfde vermoeiende soort dat je vertelt dat je bij McDonalds heerlijk kunt ontbijten, of dat de nieuwste Disney film het ultieme entertaiment voor de hele familie is. Momenteel hangt de stad vol met propaganda waarop grote hoofden van meneren en mevrouwen die een gooi doen naar flinke verkiezingswinst en daarmee het bestuurschap over Buenos Aires. Zondag kiezen de provincies van Argentinië hun nieuwe besturen. ‘OK, provinciale verkiezingen in het land van de steaks & de tango, hoe in-te-re-sant’ hoor ik jullie al denken. En ook de Argentijnen van 18 jaar en ouder kennen hetzelfde soort sarcasme, maar ze zijn 28 juni as. dus wel verplicht om te gaan stemmen.

Ik vind dat een teken van gebrek aan respect voor de (keuze)vrijheid van het individu, en heeft democratie niet juist daar alles mee te maken? Tegelijkertijd zijn deze verkiezingen ook best spannend, en ik vraag me bijvoorbeeld af wat er gaat gebeuren met het bestuur van de stad Buenos Aires, die als provincie op zich telt. Op dit moment is de heer Macri de “president” van BA. Velen vinden dat hij het OK doet, vele anderen moeten hem niet, want in 1993 werd bekend dat hij via het autobedrijf waar hij directeur van was de staat heeft opgelicht voor vele miljoenen dollars. In Argentinië word je dan gezien als een goede zakenman.

Een schetsje van het huidige politieke toneel:

- Heel sterk aanwezig zijn de Partido socialista, Nieuw links (Nueva izquierda) en de Partij van de Arbeid (Partido Obrero). Ze geven mij veel hoop met leuzen in de trant van: “Dat de crisis wordt betaald door de kapitalisten en de monopolisten!” Volgens inwoners hier zijn ze echter stuk voor stuk zeer popularistisch, het échte links is met name in BA ver te zoeken.

- Mevrouw Michetti is een dame in rolstoel (de rolstoel staat als het even kan nog meer in de belangstelling dan zijzelf) die door Macri is geïntroduceerd als zijn opvolgster, hijzelf bereidt zich voor op het staatspresidentschap.

- En dan zijn er nog een flink aantal personen aan de rechterkant, die doorgaans meer aandacht trekken dan de partij die ze vertegenwoordigen: de heer Kirchner (ex-president en echtgenoot van de huidige presidente), de heer Heller, de heer Narvaez. Deze doen het verrassend goed onder de porteños die, net als mensen overal ter wereld, bang zijn voor onveiligheid, terrorisme en gripe A. Hun leuzen zijn bijvoorbeeld: “Veiligheid kun je maken” en “Weiger je te laten archiveren, check het eerst”. Juist. De heer Narvaez, aan wie voorgaande leuzen zijn toegeschreven, heeft betrekkingen gehad met de grootste efedrinesmokkelaar van het land. De heer Kirchner’s kandidatuur is omstreden omdat hij zich een paar maanden geleden al in de provincie Santa Cruz kandidaat stelde en vervolgens ook in Buenos Aires. De heer Heller is al vijf keer opa en heeft een blog, Facebook-, Twitter-, Youtube-, Sonica-account en website met live chat; met hem hoeft men waarschijnlijk niet te vrezen voor extra belasting op internetgebruik.

Wat te doen als je het hele toneelspel niet ziet zitten? Als je na jarenlang leugens, gedraai en gebrek aan verantwoordelijkheid de politiek niet meer serieus neemt? Op straat valt in graffitihandschrift te lezen dat je blanco moet stemmen, of beter nog, helemaal niet moet gaan. Volgens anderen is er maar één manier om te zorgen dat je stem buiten het toneel blijft en niet wordt toegevoegd aan één van de grootste partijen (zoals de “blanco” stemmen): het stembiljet verscheuren of met tomatenketchup overgieten en het vervolgens in de bus deponeren. Stem ongeldig = niet gestemd. Ook al heb ik geen stemrecht, ik ben wel benieuwd naar de afloop van de voorstelling.

narvaez

partido obrero

Piece # 35 – Crisisthermometer

Posted on
2

Of Argentinië ook last van de economische crisis heeft?
Het enige juiste antwoord is: Argentinië heeft haar portie crisis al langer geleden gehad, in het jaar 2001. Die ontstond als volgt: om een periode van hyperinflatie te reguleren werd de munteenheid van dat moment, de Austral, omgezet naar dollars (10.000 Australes stond gelijk aan 1 dollar). Vervolgens werd de dollar een op een aan de peso gekoppeld (op dit moment is hij zo’n 30 dollarcent). Dit bleef een tijdlang gunstige gevolgen hebben en na een jaar of wat konden de Argentijnen flink losgaan: geimporteerde spullen uit de VS stroomden het land binnen. Iedereen schafte aan wat hij altijd al had willen hebben. Op vakantie naar Brazilië, Miami of Mexico kostte vrijwel hetzelfde als thuisblijven. Kortom, de tijd van je leven, zou je zeggen. Helaas dachten de meeste politici er hetzelfde over en deden met de nieuwbakken “winsten” geen “verstandige” investeringen in bijv. infrastructuur, onderwijs of gezondheidszorg. De buitenlandse staatschuld bleef bovendien maar stijgen. Investeerders verloren het vertrouwen en begonnen hun tegoeden op te nemen. Er volgde een klap. Banken en bedrijven gingen over de kop. De overheid besloot dat burgers slechts heel beperkt geld konden opnemen, bij lange na niet voldoende. Er volgden nog grotere protesten dan er al plaatsgevonden hadden, inclusief vele doden en gewonden; het ministerie van Economische Zaken wisselde in totaal drie keer in deze roerige periode.

Om door te kunnen gaan in het leven, vonden de burgers de ruilhandel opnieuw uit. De één maakt bijvoorbeeld eten klaar in ruil voor een wiskundeles aan haar zoon, de ander geeft een psychologiesessies kado in ruil voor een dagelijkse lift naar het centrum. In deze tijd is de dienstensector enorm gegroeid en nog steeds plukken we daar de vruchten van: op elke hoek van de straat is vers, zelfgemaakt voedsel te koop, en er is nergens gebrek aan schoonmaaksters, kinderen-naar-school-brengers, honden-uitlaters, frisdrank-delivery, remises (clandestien taxivervoer).

Begin januari 2002 maakt interim president Duhalde een eind aan het ge-emmer, door in werking te stellen dat iedereen zijn verloren tegoeden terug zou krijgen en de volledig tot stilstand gebrachte Argentijnse industrie en commercie nieuw leven in te blazen. Eigen productie gaat voor, werd het motto. Vandaag klagen we hier steen en been dat de mp3-spelers, computers, M&M’s en andere internationale producten zo duur zijn, maar “it saved Argentina’s ass” en daarom eten we nu Rocklets in plaats van M&M’s, dragen we Argentijnse merkkleding in plaats van Tommy Hilfiger en sparen we ietsje langer voor hedendaagse electronica.

En nu? Nu kijkt iedereen het zo’n beetje aan en is blij dat men niet meer zo afhankelijk is van de VS. Er zijn hier wel banen verloren gegaan, er is inflatie en er zijn protesten voor betere salarissen in vrijwel alle sectoren. Maar dit alles niet meer dan normaal. De overheid neemt ook wel maatregelen tegenwoordig, al snap ik ze niet altijd. Zo geven ze bijvoorbeeld premies zodat je goedkoper een nieuwe auto kunt aanschaffen. Er rijden enorm veel nieuwe auto’s rond. Mensen blijven huiverig om spaargeld op de bank te zetten, in plaats van te sparen koopt men liever iets duurzaams als een auto of een meubel. En wanneer men het geld nodig heeft verkoopt men het op Marktplaats aka MercadoLibre. Het verbaast mij telkens weer hoeveel – naar West-Europese maatstaven – verouderde, waardeloze troep daar verkocht wordt, maar het bewijst dat alles z’n markt en z’n waarde (en ook waardering) heeft in de “nieuwe” Argentijnse economie.

kitty crisis
http://queridacristina.blogspot.com/