Piece # 36 – Verkiezingstoneel

De enorme billboards die Buenos Aires nu in de winter iets meer kleur geven, zijn niet allemaal van hetzelfde vermoeiende soort dat je vertelt dat je bij McDonalds heerlijk kunt ontbijten, of dat de nieuwste Disney film het ultieme entertaiment voor de hele familie is. Momenteel hangt de stad vol met propaganda waarop grote hoofden van meneren en mevrouwen die een gooi doen naar flinke verkiezingswinst en daarmee het bestuurschap over Buenos Aires. Zondag kiezen de provincies van Argentinië hun nieuwe besturen. ‘OK, provinciale verkiezingen in het land van de steaks & de tango, hoe in-te-re-sant’ hoor ik jullie al denken. En ook de Argentijnen van 18 jaar en ouder kennen hetzelfde soort sarcasme, maar ze zijn 28 juni as. dus wel verplicht om te gaan stemmen.

Ik vind dat een teken van gebrek aan respect voor de (keuze)vrijheid van het individu, en heeft democratie niet juist daar alles mee te maken? Tegelijkertijd zijn deze verkiezingen ook best spannend, en ik vraag me bijvoorbeeld af wat er gaat gebeuren met het bestuur van de stad Buenos Aires, die als provincie op zich telt. Op dit moment is de heer Macri de “president” van BA. Velen vinden dat hij het OK doet, vele anderen moeten hem niet, want in 1993 werd bekend dat hij via het autobedrijf waar hij directeur van was de staat heeft opgelicht voor vele miljoenen dollars. In Argentinië word je dan gezien als een goede zakenman.

Een schetsje van het huidige politieke toneel:

- Heel sterk aanwezig zijn de Partido socialista, Nieuw links (Nueva izquierda) en de Partij van de Arbeid (Partido Obrero). Ze geven mij veel hoop met leuzen in de trant van: “Dat de crisis wordt betaald door de kapitalisten en de monopolisten!” Volgens inwoners hier zijn ze echter stuk voor stuk zeer popularistisch, het échte links is met name in BA ver te zoeken.

- Mevrouw Michetti is een dame in rolstoel (de rolstoel staat als het even kan nog meer in de belangstelling dan zijzelf) die door Macri is geïntroduceerd als zijn opvolgster, hijzelf bereidt zich voor op het staatspresidentschap.

- En dan zijn er nog een flink aantal personen aan de rechterkant, die doorgaans meer aandacht trekken dan de partij die ze vertegenwoordigen: de heer Kirchner (ex-president en echtgenoot van de huidige presidente), de heer Heller, de heer Narvaez. Deze doen het verrassend goed onder de porteños die, net als mensen overal ter wereld, bang zijn voor onveiligheid, terrorisme en gripe A. Hun leuzen zijn bijvoorbeeld: “Veiligheid kun je maken” en “Weiger je te laten archiveren, check het eerst”. Juist. De heer Narvaez, aan wie voorgaande leuzen zijn toegeschreven, heeft betrekkingen gehad met de grootste efedrinesmokkelaar van het land. De heer Kirchner’s kandidatuur is omstreden omdat hij zich een paar maanden geleden al in de provincie Santa Cruz kandidaat stelde en vervolgens ook in Buenos Aires. De heer Heller is al vijf keer opa en heeft een blog, Facebook-, Twitter-, Youtube-, Sonica-account en website met live chat; met hem hoeft men waarschijnlijk niet te vrezen voor extra belasting op internetgebruik.

Wat te doen als je het hele toneelspel niet ziet zitten? Als je na jarenlang leugens, gedraai en gebrek aan verantwoordelijkheid de politiek niet meer serieus neemt? Op straat valt in graffitihandschrift te lezen dat je blanco moet stemmen, of beter nog, helemaal niet moet gaan. Volgens anderen is er maar één manier om te zorgen dat je stem buiten het toneel blijft en niet wordt toegevoegd aan één van de grootste partijen (zoals de “blanco” stemmen): het stembiljet verscheuren of met tomatenketchup overgieten en het vervolgens in de bus deponeren. Stem ongeldig = niet gestemd. Ook al heb ik geen stemrecht, ik ben wel benieuwd naar de afloop van de voorstelling.

narvaez

partido obrero