We zitten sinds vorige week goed in de nesten. De teller staat op 55 doden en volgens verschillende onofficiële bronnen en voorspellingen zitten we rond de 100.000 geïnfecteerden. In Argentinië is de gripe A pandemie voorlopig niet te stuiten.

Verkiezingen

Na de verkiezingen van vorige week zondag, stond telde het land ineens 6000 officiële gevallen van gripe A, terwijl vlak ervoor nog maar enkele honderden gevallen geteld werden. Nu is iedereen woedend op de regering die, om haar verkiezingsuitslag niet in gevaar te brengen mensen rustig liet stemmen zonder extra maatregelen te gebieden of anderszins op de gevaren van de gripe-uitbraak te wijzen. Als men de verkiezingen had uitgesteld waren er geen miljoenen mensen, waarvan ongetwijfeld een flink aantal zieken, verplicht geweest om naar een stemlokaal te gaan, samen in rijen te staan en samen in overvolle bussen en metro’s te reizen.

Nu nog steeds mist de coördinatie van eventuele maatregelen doeltreffendheid, overtuiging en het vermogen ons gerust te stellen. We weten dat de kinderen en studenten geen les meer krijgen, uit voorzorg, en dat men beter niet naar bioscopen, discotheken, bars, en andere slecht geventileerde ruimten kan gaan. Ook reizen met het openbaar vervoer is geen slim idee. We weten dat we zo vaak mogelijk onze handen moeten wassen. En ja de mondkapjes, hoe zit het daarmee? Ze schijnen maar 3-4 uur bacteriën tegen te houden.

Proef op de som

Ik kreeg vrijdag de kans om de proef op de som te nemen. Ik voelde me namelijk grieperig.
Grieperig is altijd al wat lastig te definiëren, en helemaal in deze tijd van paranoïa. Ik had flinke hoofdpijn waar geen pijnstiller tegenop te nemen was en ik had het de hele tijd benauwd, superwarm en dan weer koud. Direct uit m’n werk ging ik naar het superdeluxe Trinidad Sanatorium, waarschijnlijk het meest glamoureuze ziekenhuis van de stad. Op de glazen entree hing een briefje dat wanneer je koorstverschijnselen had, je een mondkapje moest dragen. Ik keek benauwd om me heen, ik had er geen. De beveiligingsman die naar me toekwam ook niet. Ik vroeg hem met een zo neutraal mogelijk gezicht naar de guardia; de 24-uurs doktersdienst. Daar viel het me op dat niemand een mondkapje droeg, ook niet de 15 patiënten die zaten te wachten. Misschien nemen de doktoren het anti-griepmiddel wel preventief, dacht ik nog. De receptioniste vroeg me waarvoor ik kwam en vroeg om m’n verzekeringspasje. Ze zei met een ietwat zuinig gezicht dat ik met deze verzekering niet in dit ziekenhuis terecht kon. Grrr, maar goed, maakt niet uit hoor, mocht ik jullie eventueel zojuist met gripe porcina besmet hebben, sorry dan… Ik fietste naar het Hospital Italiano, een keurig maar wat verouderd ziekenhuis waar ik ingeschreven sta, hier zouden ze me zeker helpen. Hier liepen mensen in en uit met mondkapjes op, doktoren ook. Niet allemaal, maar wel de meerderheid. Bij de guardia was echter niemand. Op alle balies stond, in tegenstelling tot bij Trinidad, alcohol om de handen mee te wassen. Ik was direct aan de beurt, hoefde maar een symptoom op te noemen en de doctora was al bezig mijn hartslag, temperatuur ademhaling, slijmvliezen en lymfeklieren te controleren. Geen koorts, dus dan kunnen we niets doen, was het devies. Het kan zijn dat je in de incubatietijd van iets zit, maar dan nog is er niets aan de hand. Mocht je zondag nog steeds last of koorts hebben dan zullen we je testen op gripe A. OK. Ik vroeg haar waarom het zo rustig was. We raden de mensen juist aan om thuis te blijven, dat verkleint de kans op meer infecties beter dan welke andere maatregel dan ook.

Echt heel veel wijzer ben ik dus nog niet. Ik voel me, na veel geslapen te hebben wel beter, gelukkig. We doen het dus nog maar een tijdje rustig aan: geen wilde uitgaansplannen, even niet studeren. Als je me kent dan weet je dat er dus vrij weinig verandert aan mijn levenstijl! Behalve dan, dat we geen mate meer drinken met hetzelfde rietje, en bekenden niet meer op de wang zoenen; want als er twee dingen zijn deze pandemie eventueel in de hand hebben gewerkt…