Piece # 43 – Dertig graden Celsius in wintertijd

De maand augustus is in de zuidelijke hemisfeer als februari; winter a full. Maar op dit moment zijn de Argentijnse weergoden ernstig in de war. We hebben afgelopen dagen temperaturen tot 30 graden meegemaakt, compleet met veel zon, hoge luchtvochtingheid en muggen, zomer dus! We zouden in deze tijd de kachel zachtjes moeten hebben snorren en horen eigenlijk met enkele dekens over elkaar te slapen. In plaats daarvan eten we ‘s nachts ijs op het terras. Maar niet zonder een beetje bezorgd te zijn: deze warmte is de voorbode van een jaarlijks terugkerende stormperiode die voor komende nacht is voorspeld.

Santa Rosa is een zeer stevige storm met heftige regenval en hagel die het einde van de winter markeert. Zij treft met name Buenos Aires en omliggende provincies. Deze naam komt voort uit een legende over de mystieke krachten van de storm Isabel Flores de Oliva op 30 augustus de Peruaanse hoofdstad Lima trof en voorkwam dat Nederlandse piratenschepen de kust haalden en de stad aanvielen.

De porteños zijn nogal mietjes als het om weersomstandigheden gaat (bij minder dan 10 Celcius gaan de handschoentjes aan en de mutsen op en alle contact met regen wordt vermeden, zelfs als dit betekent dat men per taxi naar het werk moet) dus je kunt je voorstellen dat de komst van Santa Rosa hen niet lekker zit. Er zijn nog steeds auto’s te zien vol deukjes in de lak, te danken aan de hagelklompen die in de winter van 2006 uit de lucht kwamen vallen. Het enige moment van het jaar waarop we met aandacht het weerbericht volgen is dus nu. Gaat Santa Rosa zich op volle kracht manifesteren?

Foto’s van lezers, in 2006 gepubliceerd in dagblad Clarín.

Update: We beleven een totale anti-climax. Er is behoorlijk wat regen gevallen afgelopen dagen, maar geen tormenta te bekennen geweest. Ik denk dat het blijft kwakkelen.

Piece # 42 – Dolle boel

Benodigdheden voor een feestje BA style:

  • Huiskamer
  • Vrienden. Je nodigt allerlei mensen uit (alleen niet je ex) en het is absoluut normaal dat die ook weer anderen meebrengen (mits geen ex). Wel zo gezellig.
  • Bier en wijn. Geen enorme hoeveelheden want de gasten brengen ook vaak wijn of een literfles bier mee.
  • Men doet niet aan cadeaus, maar neemt vaak versnaperingen mee. Wij hebben eerder al in ontvangst mogen nemen: aardbeienthee, meloenlikeur, nougatrepen, guacamole, perziken en wodka om daiquiris te maken.
  • Empanadas, te bestellen bij de lokale caterer.
  • Chips
  • Kaas, ham, salami
  • Sandwiches. All English style: witbrood, zonder korstjes, ook te bestellen bij de lokale caterer.
  • Taart. Let op: deze wordt ná de hartige hapjes gegeten. Zodra de taart in zicht komt zet men in: “Que los cumplas feliz….”
  • Champán. Voor de brindis (toast uitbrengen). Komt meestal met de taart en is een verplichte aangelegenheid, men klinkt, men drinkt en gaat weer over tot de orde van, eh, het feest.
  • Muziek. Rock nacional, jazz uit de regio en later op de avond ’80 & ’90s. Tieners draaien het liefst reggeaton en cumbia.
  • Mate of koffie. Er komt, mij meestal geheel onverwacht, altijd wel een moment waarop er ineens mate bereid of koffie gezet moet worden. Voor de liefhebbers. Misschien om te zorgen dat we niet in slaap vallen?
  • “Pilas” (fig. batterijen) oftewel vooral géén slaap. Argentijnen zijn niet van het vroeg naar bed gaan. Een eenvoudige verjaardag, hoe kleinschalig ook, duurt makkelijk tot 5 uur in de ochtend.

Ons gezamenlijke feestje (Ari is net jarig geweest) dit weekend zal ongeveer volgens dezelfde formule zijn. We hebben slechts een paar kleine wijzingen in het programma: het halve glaasje champagne vervangen we door onbeperkt huisgemaakte sangría, guacamole mag niet ontbreken en evenmin de american cookies. Een Hollands tintje? Mijn appeltaart kennen ze al, bitterballen maken is me iets te omslachtig, laat ik het maar houden bij ons aller traditionele, immer gewaardeerde rookwaar.

Piece # 41 – Mijn eerste verjaardag

eerste verjaardag

Het was niet het makkelijkste jaar van mijn leven. Misschien zelfs wel het moeilijkste. Ik heb gaandeweg, voor het eerst, lagen “Nederland” van me af moeten pellen, en velletjes “Cultuur, Gewoontes en Denkwijzes” heb moeten losweken. Het was een jaar van allerlei soorten confrontaties met deze voor mij nieuwe cultuur, en die extra lagen belemmerden me, ze weerhielden me ervan het ware Argentinië te zien en daadwerkelijk te leven alsof ik in Argentinië woon. Ik moest eerst in mijn nakie komen te staan en een comfortabel, hip Argentijns jasje aandoen om niet meer moedeloos of gefrustreerd te raken van een aantal – hier doodnormale – zaken. Je hebt me er al vaker over gehoord: verkeer dat geen voetganger of fietser weet te respecteren (auto = status = heilig), omslachtige betaalmethodes (internetbankieren anyone?), gebruiksvoorwerpen die snel kapot gaan (“Industria Argentina”) en geen geld hebben nieuwe te kopen, beduidend minder bewustzijn met betrekking tot het milieu en gezondheid (Al Gore, wie is dat?), siësta houden op weekenddagen (luie donders).

Het was even zoeken naar een basis, maar het goede nieuws is: het Argentijnse jasje past steeds beter en ik krijg nu welgemeende complimenten over mijn succesvolle integratie hier. Ik zal overigens wel doorgaan met het beschrijven van Argentijnse fenomenen en absurditeiten, er liggen nog vele blogs op de plank. Maar mijn eerste anniversario doet me even stilstaan bij universele basis die overal ter wereld even belangrijk is: ik ben omringd door liefhebbende mensen waarmee ik veel lol heb, kan me hier probleemloos verder ontwikkelen op allerlei gebied, verkeer weer in goede gezondheid en heb voldoende balans weten te vinden. De eervolle vermelding gaat naar onze eigen ongetemde poema verpakt in een klein kattenlichaampje: Mandarina, en natuurlijk naar Ariel, die me verschrikkelijk veel heeft geholpen met het integratieproces, die me onvoorwaardelijk steunt en van me houdt en blablablabla, en… die het regelmatig heeft over een proefperiode in Nederland.

Wordt vervolgd…

(De foto komt van hier)