Piece # 52 – Buenos Sauna

Ik wil verder niet vervelend zijn maar toch móet ik even melden dat het hier zomer is. En niet zomaar een zomer. Het is de allerwarmste zomer met een onophoudelijke warmte van het allerklefste soort die dag en nacht aanhoudt.

Het is elke dag boven de dertig graden en ‘s nachts niet kouder dan 25. Nu zul je misschien denken: oh, maar in Zuid-Spanje wijst de thermometer gerust 45 graden Celsius aan. Correct, maar het verschil zit hem in de luchtvochtigheid, die de laaglanden langs de Rio de la Plata het hele jaar door treft. Het luchtvochtigheidsgehalte schommelt tussen de 70 en 99% en het komt er letterlijk op neer dat je, wanneer je buiten bent, in een soort warmwaterlucht loopt te happen. Die warme waterdruppeltjes moeten door je longen heen en dat kost het lichaam energie. Energie die je veel beter had kunnen gebruiken bij deze temperaturen (bijvoorbeeld om nog een paar koude biertjes te gaan halen). Al met al kunnen we iedere dag weer nieuwe zweet-plak-bonshoofd sensaties ervaren, heel leerzaam voor een Nederlander zoals ik die nog steeds denkt op hetzelfde tempo als in de winter over straat te kunnen lopen of fietsen.

De stad kampt met een gebrek aan plaatsen waar je af kunt koelen: zwembaden (zijn overvol), strandjes, bossen, koelcellen, vrieskelders. Dat brengt mensen op rare ideëen. Bijvoorbeeld je kleding in de vriezer leggen voordat je je omkleedt (als je uitgaat en geen tijd hebt om te douchen). Of anders je handdoek even in de vriezer leggen ruim voordat je gaat douchen. In plaats van de normale, Argentijnse mate te consumeren, gooien sommigen onder ons met ijsblokjes gekoelde limonade bij de yerba en drinken dat op (het heet dan tereré). Men probeert het bereik van de airco te verlengen tot in de tuin met extra ventilators. Of wat dacht je van een natte handdoek over je hond leggen zodat ie zich iets frisser voelt? En tot slot, ondanks alles proberen we veel te slapen, omdat het lichaam daarom vraagt (is vooral mijn kat erg goed in).

Gelukkige hebben wij onze aardige vriend Esteban, met ouders die over een buitenhuis mét zwembad beschikken, waar we in het weekend kunnen chillen. Gelukkig beschikken we inmiddels ook weer over een auto (een Chevette van Braziliaanse fabricage, in de kleur helder grijsblauw) om ermee naartoe te rijden. Ondanks deze verzachtende omstandigheden wacht ik met smart op de herfst en zou ik héél graag de vakantieperiode in de Nederlandse vrieskou (foto’s op Flickr) nog eens dunnetjes over doen.

Piece #51 – The Big Trip

Na 25 extra reisuren en aangename kennismakingen met het relaxte 4-sterrenhotel bij Houston International Airport “George Bush” alsook de luchthaven van Miami, zijn we vorige week maandag weer gearriveerd in Argentinië. Thuis.

Nu de koffers eindelijk leeg zijn (vele pakken stroopwafels en Vincent van Gogh-mokken hebben respectievelijk buiken en eigenaren gevonden), onze zwarte koningin weer een beetje aan haar eigen huis begint te wennen, de airco nog steeds kapot blijkt, en wij weer aan het werk gegaan zijn, nu pas kan ik rustig terugkijken op onze Big Trip.

Zo vreemd als de sneeuw die maar niet wegging me toekwam, zo opvallend is hier het groen van de vele stadsbomen. Van min acht naar plus dertig plus, net als het verschil in kleur laat ook de temperatuur zich nergens ooit negeren.

Ik heb veel herinneringen mee teruggenomen. Van mijn vader en moeder die ons overladen hebben met grapjes, verhalen, emotie, kunst en eten. Van vrienden die ik wel of onverhoopt toch niet heb mogen ontmoeten, en nu al weer graag zou terug zien. Van alle soorten hollandse gezelligheid die Ariel nu – soms onder lichte dwang – ook heeft leren kennen. En het beviel hem goed: hij was al fan van stroopwafels, en nu ook van Van Gogh, van de kou, van fietsen, van Kudelstaart, van de H&M, van de Senseo, en zelfs van de NS (maar of ie het nou bijvoorbeeld ook van Balkenende zal worden?). Ik heb hem uitgenodigd een post te schrijven want hij kan het zelf natuurlijk veel beter vertellen dan ik. Wordt vervolgd.

Londen, tot slot, was prachtig. Daar konden we dankzij de ijzige kou verder experimenteren met multigelaagde kleding, foto’s maken ondanks gevoelloze vingers, het consumeren van enorme koppen koffie en fish ‘n chips om op te warmen. Verder hebben we gecheckt waar Freddie (Mercury) woonde, een nieuw dieptepunt leren kennen betreft hotels, en allerlei gave dingen gezien in musea en op markten. Ook constateerden we dat de stad misschien wel multicultureler is dan Amsterdam; we hebben niet één londenaar gesproken en veel import-Londenaren afkomstig uit de rest van de wereld, inclusief Argentinië.

Ik wil jullie tot slot één ding niet onthouden: de lichtelijk overdreven metafoor waarmee de makers van The Simpsons ooit zijn gekomen, die het exquisiete gevoel omschrijft dat we aan deze vakantie over hebben gehouden: als een kers die ronddrijft in een hoed vol parfum.