Piece # 56 – De typisch Argentijnse vrouw

De typisch Argentijnse vrouw is echt een dame. Hoe mooi ze ook al van zichzelf is, toch streeft ze naar perfectie als het om haar uiterlijk gaat. De stoepen van Buenos Aires worden van 7 uur ‘s ochtends tot diep in de nacht belopen door alle soorten elegant schoeisel toebehorend aan hip geklede, uiterst kokete muchachas (jong én oud). Zij zijn het die de stad mooi maken daar waar de grijze uitlaatgassen de overhand hebben. Zij zijn het die de lucht en zweem van parfum meegeven, gekruid met energie van de allervrouwelijkste soort.

Helemaal niet verkeerd. Maar van dichtbij roepen de typische porteñas soms vragen bij mij op, meestal in de trant van of ze nou écht liever bloedmooi worden gevonden dan razend intelligent.

Voor de doorgewinterde porteña is het leven niet compleet zonder superlang en perfect verzorgd haar. Uiteraard bezoekt ze zo vaak mogelijk haar vaste kapper en ‘s ochtends gaat ze de deur niet uit zonder haar lange manen eerst met de stijltang te hebben bewerkt. Haar nagels dienen immer gelakt te zijn, en ook regelmatig bij de manicure langsgaan om onder meer de nagelriemen eruit te laten trekken is een vereiste. Haar figuur is eveneens een factor. Argentinië mag zich, na Japan, het tweede land ter wereld noemen met het hoogste aantal inwoners dat aan anorexia of boulimia lijdt. Volgens schattingen komt het aantal uit op zo’n 10% van de jongeren tot 25 jaar. Eetstoornis of niet, alle meiden letten sowieso op met eten en ze zeggen het ook: “We weten dat het eten hier nogal zwaar en vet kan zijn dus we houden ons in. Eén stukje pizza en daarmee ‘basta’”. De jongens waarmee mijn buitenlandse vriendinnen en ik omgaan verbazen zich over hoeveel wij kunnen wegwerken, vaak zelfs meer dan zijzelf!

De typisch Argentijnse vrouw doet ook zeker aan sport, in de eerste plaats omdat dit haar figuur ten goede komt. El gymnasio (de sportschool), sporten in het park met de personal trainer, yoga of het extreem populaire wandelen. ‘s Ochtends in het park stikt het van de wandelaars, gehuld in sportkleding en zelden zonder mp3-speler en fles water bij zich. En dan maar wandelen. Wanneer ik ze al hardlopend voorbij ga bedenk ik me dat ik door hard te lopen vast meer caloriën verbrand en daarom ook meer kan eten. Of is dat vrouwenlogica?

En hoe verder haar leeftijd vordert, hoe bonter ze het maakt. Eens een dame, altijd een dame. Er zijn weinig vrouwen boven de, laten we zeggen, 60 jaar die niet én een mantelpakje aan hebben én volledig in de make-up zijn gezet met het haar onberispelijk in lak á la Beatrix. En op hakken, altijd op hakken. Een andere onmiskenbare variant is die van de verouderde Pamela Anderson look-a-like, in roze trainingspak en met bijbehorend chihuahuahondje. De voornaamste activiteit buitenshuis van deze dames lijkt, op het bezoeken van beautysalons na, het bezoeken van theesalons te zijn, waar ze met vriendinnen de tijd wegkeuvelen en minigebakjes nuttigen.

Ik zie in dit alles één voordeel: je bent nooit overdressed. Erg handig als je noodgedwongen in een fladderjurkje (en dan ook gelijk maar een grote zonnebril erbij) de straat op gaat omdat de rest van je kleding bij de wasserette ligt. Het voordeel heeft – niet geheel onverwacht – ook een nadeel; in de vorm van de Argentijnse man. Daarvan zijn er altijd meer dan genoeg die zich te gedragen alsof ze vandaag net voor het eerst uit hun hol zijn gekropen. En de Argentijnse vrouw? Die gebruikt de mannencommentaren vast als graadmeter om haar houdbaarheid te meten, en misschien ook wel een heel klein beetje om haar eigen man jaloers te maken. Haar leven is immers ook niet compleet zonder man, en niet zomaar eentje, een man die de Argentijnse vrouw adoreert.

De foto komt van http://www.flickr.com/magnoliafields

About these ads