Auteursarchief: worldpieces

Piece # 101 – Visual Diary: Dwars door Antwerpen

Geplaatst op door
2

Hopeloos verkeersknooppunt, shoppingmekka, stad van immigranten, internationale modestad, havenstad. Antwerpen is eigenlijk heel veel. Maar hoe ziet de stad eruit? En wat is er nog meer te doen behalve winkelen? 

Ik doorkruiste Antwerpen te voet en legde, heel simpeltjes, met de camera van mijn telefoon vast wat er op mijn pad kwam.

Het is overduidelijk maar ik meld het toch even: op alle foto’s zijn Instagram of Pixlr-o-Matic filters losgelaten.

Centraal Station

Centraal station Antwerpen

Kangeroe birds op Centraal station Antwerpen

Deze ‘Kangeroe birds’ zijn van beeldend kunstenaar Guido van Damme.

Stationshal Antwerpen Centraal

Behalve dat dit station een prachtig historisch monument is, merk je dat het ook een gezellige plek is. Doordat er genoeg ruimte is om de haastende mensen door te laten, heb je van hen geen last. In de stationshal (3e foto) en de gallerij boven kun je rustig zitten en in het rond kijken, koffie drinken, je dag overdenken, …

Moderne architectuur

Stadsschouwburg Antwerpen

De stadsschouwburg is een modern gebouw met een strak, fotogeniek plein ervoor. Rondom zijn veel kleine cafeetjes en lunchtentjes.

Gerechtshof van Antwerpen

Het Gerechtshof is gewoonweg imposant. Het gebouw is ontworpen door architect Richard Rogers, die ook Centre Pompidou en het Londense Millenium Dome ontwierp.

Museum van Hedendaagse Kunst Antwerpen

Het MUHKA (Museum van Hedendaagse Kunst) is gevestigd in een voormalig graanpakhuis en silo. De silo is functioneel gedecoreerd met koeienletters.

Historisch

Groenplaats

Groenplaats

Onze-Lieve-Vrouwekathedraal Antwerpen

De Onze-Lieve-Vrouwekathedraal is de belangrijkste kerk van het bisdom Antwerpen, en dat verbaast denk ik niemand. Het bouwwerk zit vol met prachtige details, zoals hier rondom de entree. Binnen hangen werken van Rubens.

Binnenplaatsje

Binnenplaatsje dat historie ademt (een beetje meer nog dankzij het Harry filter van Pixlr-o-Matic).

Stadsfeestzaal

In de stadsfeestzaal aan de Meir tref je diverse winkels rondom een wel heel protserige binnenplaats. Hier tref je ook een sjieke champagnebar, want de stad Antwerpen is van mening dat in een stadsfeestzaal de hele dag door champagne geschonken moet worden.

Winkels

Snoepwinkel

Doctor Seven The Sweet Remedy. Hippe snoepshop waar je de Jelly beans zelf mag pakken met een transparante handschoen.

Fish & Chips

In het ruim bemeten winkelpand van Fish & Chips vind je veel toffe kleding van niet-alledaagse merken. Al doen de mannequinhoofden met barbiepoppen anders vermoeden, ik vind de collectie helemaal niet extreem. Ook voor mooie jeans.

Aan de Meir (volg de Keyserlei vanaf het station) zitten voornamelijk grote winkels van grote merken. Urban Outfitters was voor mij de enige plezierige verrassing. De Kammenstraat en de Nationalestraat zijn een pak interessanter. Dit gebied rondom de Fashion Academy groeit en bloeit het met onder andere vintagekledingzaken, koffiebars, deli’s, en pop-upstores.

Skyline

Skyline

Om de skyline van Antwerpen te zien, loop of fiets je door de Sint Annatunnel onder de Schelde door. Na met antieke houten roltrappen te zijn afgedaald tot 32 meter diepte, is de oversteek door de kale tunnel een bijna surrealistische ervaring. Zodra je weer boven de grond komt is er een klein park, direct aan de waterkant. Een heerlijke plek om te zitten, picknicken, wandelen en de skyline te zien dus.

Meer tips

OK, één dag is dus niet genoeg. Talloze Antwerpse musea, koffietentjes, pop-upwinkels, parken, monumenten en evenementen heb ik nog niet kunnen bezoeken.

Op onderstaande sites en blogs vertellen de locals welke dat zijn:

  • Antwerpen Streetstyle - Dit hippe blog heeft ook een city guide met adresjes en weektips.
  • Belmondo.tv - Fashiongerelateerde site met veel Antwerpen-tips.
  • Use it map - Haal deze grappige (gratis) stadsplattegrond bij de informatiekiosk op het station.
  • Spotted by Locals - Overzichtelijk weergegeven tips van Antwerpenaars.
  • This is Antwerp - Alle adresjes die je niet hebt kunnen vinden op de andere blogs, staan hier.

Aalmoezenierstraat

Piece #100 – Review: Het Lam Gods

Geplaatst op door
Beantwoorden

Hemelvaartsdag. Tijd voor een religieus getinte activiteit.

Nee, dat dachten we eigenlijk niet. Maar we waren bezig met een kleine TRACK toer door de stad (TRACK is een nieuwe hippe kunstroute in Gent. Het duurt nog de hele zomer dus wellicht zal ik hier binnenkort ook een review van plaatsen). Toen we eenmaal met onze fietsjes over de keitjes van het St. Baafsplein hobbelden, besloten we meteen maar even Het Wereldberoemde Schilderij Van Grote Historische Waarde te gaan bezoeken: Het Lam Gods.

Want wereldberoemd is het, en wij wisten eigenlijk niet waarom. Terwijl we toch behoorlijk kunstminnend en kunstminded zijn, maar misschien niet in traditionele zin. Tijd om even te gaan kijken waarom er dagelijks busladingen Koreanen de Sint Baafskatedraal bezoeken, alleen vanwege dit schilderij.

Het schilderij ziet er zo uit:

Het lam Gods

Om het te mogen zien betaal je 4 euro. Deze toegangsprijs rechtvaardigt zich vanwege drie aspecten.

  • De grootte

Het schilderij is behoorlijk van omvang en bestaat uit 12 panelen. Met andere woorden, je neemt er even de tijd voor om het te bewonderen. En ja, de kwaliteit van het schilderwerk is subliem. Let zeker op de details: kledingstukken van brocante lijken nét echt, het middenpaneel toont 42 identificeerbare soorten vegetatie, de afgebeelde discipelen en diaken hebben vreemde accesoires bij zich (één van hen houdt bijvoorbeeld een tang vast met zijn uitgetrokken tong ertussen).

  • De audiogids

Je krijgt een audiogids met uitleg, en dat is maar goed ook want zonder deze uitleg is het schilderij één groot vraagstuk voor de leek. Is dat nou Jezus? Waarom staan al die groepjes mensen dat lam aan te staren? Waar staat dat kleine straaltje bloed uit het hart van het lam voor?

Ook wijst de audiogids je op bijzondere details die je anders misschien over het hoofd had gezien, waaronder de zaken die ik hierboven noemde.

  • De katedraal

Ik veronderstel even dat de toegangsgelden voor de kapel van Het Lam Gods ook ten goede komen aan conservatie van deze imposante katedraal. Deze is een bezoek op zich waard (dat kost niets). Er is geen wand of pilaar die niet voorzien is van marmeren beeldhouwwerken, het glas in lood is prachtig, zo als ook de architectuur. Ondanks de sobere kleuren is het interieur een dus pracht en praal die ons weer eens herinnert aan de macht en aanzien dit ‘Huis van God’ ooit had.

Mijn eindoordeel

Sinds het schilderij in 1432 afgekomen is, zijn er vele studies verricht om ieder afgebeeld element te kunnen identificeren en een plek te geven in de historiek van het Christendom. Maar sommige zaken zijn nog steeds niet verklaard, wat het tot een mystiek kunstwerk maakt. Van een sublieme kwaliteit en uitblinkend in schildertechniek. Bovendien heeft het werk door de eeuwen heen beeldenstormen, gijzelingen en roofovervallen doorstaan, in alle opzichten een historische krachtpatser dus.

Piece # 99 – Over onthoofdingen en cupcakes

Geplaatst op door
Beantwoorden

Tussen de regenbuien door even een middeleeuws kasteel bezoeken, dat was het plan voor dit weekend. Handig dus dat de betreffende burcht gewoon midden in de stad staat.

Zo regen je niet nat en kun je na afloop de straat oversteken naar Julie’s House voor hele goede cupcakes.

Gravensteen is een burcht die dateert uit de tiende eeuw, althans het centrale deel. In de eeuwen daarna zijn er verdedigingswallen, torens en vertrekken omheen gebouwd die onder andere dienst hebben gedaan als gerechtshof, martelkamers en kapellen.

Het leven in het middeleeuwse Gent was niet altijd even vreedzaam, zo blijkt uit het tentoongestelde wapenarsenaal en de martelwerktuigen. Omstreeks de veertiende eeuw werd menig gevangene, in plaats van een straf uit te zitten, letterlijk een kopje kleiner gemaakt.

Anno nu is de burcht een historische trekpleister, waar je geslaagde foto’s kunt maken van de uitzichten over de stad.

Piece # 98 – Vintageparadijs

Geplaatst op door
Beantwoorden

Dat Gent wel eens een van de betere plekken op aarde zou kunnen zijn om gave tweedehandsspulletjes te scoren, ontdekten we vorige week bij toeval.

Na wat boodschappen te hebben gedaan in onze buurt, stapten we nietsvermoedend een klein charmant oude-spullen-winkeltje binnen. Zo’n zaakje dat tjokvol staat met veel sixties en seventies servies, huisraad en speelgoed. Burkelbloem (Dampoortstraat 92) bleek een plek waar je, hoe lang je er ook binnen blijft, eindeloos rariteiten blijft ontdekken. Om je een idee te geven: wij gingen naar huis met een paar geïllustreerde tijdschriften uit het jaar 1907/1908 (met daarin artikelen over de vliegtuigtechnologie van de gebroeders Wright en hoe de egyptenaren een kameel roosteren), een heel apart verpakt regenkapje en een sigarettenhouder (zo eentje waarmee je elegant kunt roken).

Bart en Natassja, die het weekend bij ons op bezoek kwamen, wilden direct ook naar dit snuffeladresje, en zo begon onze gezamelijke ontdekkingstocht. Uitgerekend aan “onze” kant van het stadscentrum barst het van de vintagezaken. Niet zozeer antiek, maar wel de perfecte retromeubels en -lampen, geinige Vlaamse boekjes, platen van vinyl (of zelfs bakeliet), wereldkaarten, kleding en niet categoriseerbare “zotte” spullen die ergens uit de afgelopen decennia dateren. Soms heel betaalbaar, soms minder, maar telkens weer een bron van inspiratie.

Op de antiekmarkt bij de St. Jacobskerk (elke zaterdag en zondag van 9.00 tot 13.00 uur) kocht ik deze sieraden en knoopjes.

In het Antiek-Depot (Baudeleaustraat 15, bij de Vrijdagmarkt) vind je alles van design retromeubels tot Balinese maskers en antieke stripboeken. Op deze plek kun je, als je de tijd hebt, uren rondstruinen.

Deze salontafel kochten we bij de Oxfam vintagewinkel (St. Jacobs 12). Met al je aankopen steun je de projecten van Oxfam. Deze winkels met betaalbare vintagekleding vind je in alle grote Belgische steden, maar nog niet in Nederland.

House of Vintage (Dampoortstraat 27) is ook een fijn vintage-adresje met een heel groot aanbod aan kleding, tassen en schoenen. Alles is bovendien echt voordelig geprijsd!

Het Archief (Steendam 110) is een rustige ruimte vol topstukken. Hier kun je bijvoorbeeld een oprolbare wereldkaart aanschaffen, precies zoals die er in je schooljaren in het klaslokaal hing.

Piece # 97 – Onze eerste week in Gent

Geplaatst op door
Beantwoorden

Een week zijn we nu in Gent.

We hebben veel tijd in ons appartement aan de Stukwerkersstraat (een straat met slechts zeven huizen) doorgebracht, om alles in te richten, aan te sluiten en op te hangen. We wachten nog op een “eigen” internetverbinding.

De buurt

Verder hebben we natuurlijk de buurt (Dampoort) verkend. Al snel bleek dat ik nog steeds de megagrote schaal van Buenos Aires hanteerde, want ik kon het werkelijk niet geloven dat we al na vijf minuten lopen in het stadscentrum aankwamen. Ook het treinstation ligt op vijf minuten. En het zwembad, een middeleeuwse abdij, een spaans kasteel, de binnenhaven Portus Ganda, en allerlei musea en kunstencentra, allemaal vijf minuten lopen.

Portus Ganda

Sint Baafsabdij

Andere “ontdekkingen”

  • We zijn al door de politie aangehouden omdat we met twee personen op een fiets reden: “U mag niet voeren.”
  • We hebben Studio Brussel vaak aanstaan (hoe kan het ook anders?). Wat ons wel een tikkeltje verbaast is het hoge drum ‘n bass en dubstep-gehalte dat de DJ’s de ether in slingeren, inclusief ‘s ochtends vroeg!
  • Het Gents dialect is doorspekt met Franse woordjes: salut en saluutjes, velo, ça va, madam, en jawel: mercikes. Charmant!
  • Ze hebben hier geen pindakaas en ook geen Conimex producten, dus wij als bamiliefhebbers gaan dit spul importeren. WC-papier, frisdrank en Spa schijnen beduidend goedkoper te zijn in Nederland, maar ik geloof niet dat we zuunig genoeg zijn om dat ook te gaan invoeren.
  • Ondanks dat de levensstijl hier meer bourgondisch zou zijn dan in Nederland, kun je hier evenmin later op de avond dineren. Vrijdagavond kwam ik om elf uur ‘s avonds terug uit Antwerpen en we wilden nog iets eten. Maar geen enkel eetcafe of restaurant had nog de keuken open. Dan ben je dus aangewezen op De Dulle Friet. Waar op dat tijdstip (een tijdstip waarop de Gentenaren uit de omliggende café’s zich reeds vele pintjes meester hebben gemaakt) trouwens topdrukte heerst.
  • Er bestaan hier wel een miljoen sauzen voor op de patat. Ik heb inmiddels de samoeraisaus, tartaar en Andalousische saus geprobeerd en weten te waarderen.

Duidelijker kan niet

Binnenkort hier meer nieuws over frietsauzen en andere belangrijke zaken, salut!

Piece # 96 – Thuis versie 6.0

Geplaatst op door
Beantwoorden

Ik slaagde er maar niet in om de juiste invalshoek te vinden voor deze blogpost, die ik oorspronkelijk als een ode aan Argentinië had bedacht. Die ode kwam er gewoon niet. Argentinië lijkt ineens zo ver achter me te liggen.

Het brok Nederlandsheid dat ik in de afgelopen vier jaar van me afgeschud heb, is in drie weken met volle kracht opnieuw geïnjecteerd. Misschien komt het door de Volkskrant die ik elke dag lees, misschien zijn het de blije ontmoetingen of het feit dat ik weer zoveel hollandse lekkernijen kan eten als ik maar op kan. Misschien zijn het de winderige polders wel (koeien en mestlucht inclusief).

Maar het is vooral de vertrouwdheid die ik hier ervaar. Ik heb me in Argentinië zeker thuis gevoeld, maar hier bén ik thuis. Notabene in het huis waar ik geboren ben.

En morgen ga ik er weer vandaan.

Om mijn Thuis versie 6.0 te creëren in Gent. Een stad met dorpse afmetingen die een enorme creatieve energie waarborgt. Een ‘pocketsize metropolis’ in de woorden van stedenconsulent Charles Landry.

Ik weet dat op onze nieuwe plek wél mijn ode aan Argentinië zal doorklinken. In het nieuwe huis zullen de mates en de Argentijnse rock, pop en folklore heersen. De verwarming zal een graadje hoger staan en we zullen alleen bij uitzondering vroeg dineren. Het is ook belangrijk dat de opvolger van Aranguren Inn een plek wordt waar (nieuwe) vrienden altijd welkom zijn. Spontaan of op uitnodiging. Voor een goed gesprek of een dosis karaoke.

Piece # 95 – Leuker kunnen ze het niet maken, wel makkelijker

Geplaatst op door
Beantwoorden

Ik had het nooit kunnen denken, maar Argentinië kent een wildgroei aan wetten en regels. Het Arbeidsrecht is een van de dikste wetboeken, dankzij de machtige vakbonden. De sociale wetgeving breidde zich vooral de laatste jaren uit, gelukkig maar, met oa. het homohuwelijk en recht op kinderbijslag.

Er worden dus continu nieuwe wetsartikelen geboren, maar er is te weinig controle op de naleving ervan.

In plaats van burgers zelf een ietsiepietsie eigen verantwoordelijkheid te geven, kent men dus overal wetten en regels waar trage bureaucratische systemen omheen gebouwd zijn. Alles gebaseerd op wantrouwen en verbieden. Informatie geven is slechts bijzaak binnen zo’n systeem, en zo komt het dat de welwillende burger eindeloos van het kastje naar de muur wordt gestuurd.

Zoals Einstein, Nietzsche én Johan Cruijff al zeiden, elke regel kent z’n uitzondering. En Argentinië zou Argentinië niet zijn als er niet ook een wildgroei aan uitzonderingen zou bestaan in de vorm van clandestiene oplossingen. Onder de toonbank of “via een kennis” is vaak een optie om allerlei zaken, van concertkaartjes tot rijbewijzen, sneller en voordeliger te kunnen bemachtigen.

Hecha la ley, hecha la trampa. Waar een wet bestaat, bestaat een overtreding.

Ik heb drie soorten overtredingen ontdekt, en er voorbeelden bij gezocht. Laat het duidelijk zijn: je hoeft bepaald geen Sherlock Holmes te zijn om deze in de praktijk tegen te komen.

Een oogje toeknijpen.

Gekopiëerde DVD’s worden op elke straathoek verkocht, op de meeste plaatsen wordt dit gedoogd. De wijkagent koopt ze zelf ook.

Er geldt een rookverbod in alle openbare ruimtes inclusief bars en discotheken. Maar later op de avond valt het je op dat in zo’n drukke discotheek toch wordt gerookt. De eigenaren kopen eventuele boetes gewoon af.

Een handje helpen.

Een mooi voorbeeld: bij een concert waarvoor we de goedkoopste zitplaatsen hadden, werd ons door de plaatswijzer de mogelijkheid aangeboden, in ruil voor een bescheiden fooi, om op een betere plek te gaan zitten. De kaartjes hiervoor zouden 2,5 keer zoveel hebben gekost. Hij ging ons voor naar de nieuwe plaatsen vooraan.

In de provincie Buenos Aires (waar zich de omliggende gemeenten van de hoofdstad bevinden) kun je je rijbewijs halen zonder rijexamen te hoeven doen. De rijscholen die je zouden moeten voorbereiden op het afrijden, hebben een akkoordje gesloten met de instantie die de rijbewijzen uitgeeft en sturen de aanvragers in één keer door. Voor beiden minder werk en gegarandeerd inkomsten.

(Belasting)fraude.

Allerlei bedrijven en instanties, groot en klein, internationaal en lokaal, doen eraan mee. Werknemers inschrijven als freelancer en hen de helft laten factureren van wat ze werkelijk verdienen. Zelfstandigen factureren ook het liefst zo weinig mogelijk. Daarom worden burgers aangemoedigd om overal en altijd om een geldige bon te vragen. Want de kans is groot dat die bij de winkels en restaurants die je bezoekt, niet wordt uitgeschreven.

Vraag om uw bon

De AFIP, de Argentijnse belastingdienst, voert wel degelijk controles uit. Bij het bedrijfje waar een vriend van ons werkt werd onlangs fraude geconstateerd. Een flinke boete hing hen boven het hoofd, ware het niet dat de controleurs aanboden aan om het – voor een fractie van het boetebedrag – onderling op te lossen.

Piece # 94 – Dokters, diagnoses en dekmantels

Geplaatst op door
Beantwoorden

In de jaren dat ik hier woon heb ik veel dokters gezien. Ze zijn ook nog eens heel makkelijk te herkennen. Medisch personeel loopt hier zowel binnen als buiten het ziekenhuis in een tenuetje: wit, lichtgroen, zeeblauw, wijnrood, lila. Elk ziekenhuis én elke afdeling heeft zijn eigen kleur.

Wat ik natuurlijk bedoel, is dat ik in Buenos Aires meer dan eens bij de dokter ben langsgegaan.

Als je je ziek meldt op je werk ben je namelijk verplicht om een doktersbriefje af te geven. Dus met enkel wat verhoging of een zware verkoudheid, toch even langs de huisarts. Dokters voelen zich denk ik beter als ze iets voorschrijven, want ik ben nog nooit naar huis gestuurd zonder recept. Mijn medicijntasje zit vol doosjes Quraplus en Refrianex: oppepmiddelen met paracetamol en pseudoefedrine waar zelfs een comapatiënt nog energie van krijgt. De arts schrijft – hoe ironisch – behalve een oppepmiddel ook rust voor: 24 uur, of meer, afhankelijk van de ernst van je klacht. Dat is wat je dan officiëel mag verzuimen van je werk. Eén van de eerste keren dat ik ging, vroeg de jonge arts aan me of ik wilde dat ie 24 uur opschreef of toch liever 48 uur?

Toch zijn er een hoop klachten waarmee je niet naar de huisarts gaat. Je stapt hier namelijk direct naar een specialist. Ik ga (zoals bijna elke vrouw in Argentinië) elke zes maanden naar de gynacologe voor controle. Ik ben ook bij een dermatoloog en gastroentereoloog geweest, zonder doorverwijzing van een huisarts. Voor buitenlanders betekent dit vaak een lesje medische terminologie en castellano voor gevorderden: zorg bijvoorbeeld maar eens dat je weet waarvoor je naar de otorrinolaringologo zou gaan (zie voor het antwoord onderaan de pagina). En spreek dit vervolgens maar eens correct uit wanneer je telefonisch een afspraak maakt.

Ook de diagnose doet in mijn Hollandse oortjes meestal geen belletje rinkelen, wederom dankzij overmatig gebruik van terminologie en een gebrek aan nuance. Iedere aandoening eindigt op -itis waarbij meestal ook het woord inflamación (ontsteking) valt. Zo het kan het dus voorkomen dat je te horen krijgt dat je keelontsteking (faringitis) hebt, terwijl je keel alleen maar geïrriteerd is geraakt door het hoesten.

De specialisten staan erom bekend je graag door te sturen voor uitgebreid onderzoek. Bij de geringste twijfel over een diagnose ga je de onderzoeksmolen in: röntgenfoto’s, een MRI scan, een echo, bloed afnemen. Bedrijven en sportclubs sluiten zich hierbij aan; het is wettelijk verplicht om nieuwe werknemers en leden een compleet medisch onderzoek te laten ondergaan: van je hartritme tot je hersenactiviteit. Niet dat men zo geïnteresseerd is in je gezondheid; het is een manier van juridisch indekken. Net zoals dat je bij het lid worden van een sportclub een papier ondertekent waarmee je erkent dat het sporten én blessures je eigen verantwoordelijkheid zijn.

Persoonlijk vind ik het grandioos dat er in het medische circuit zoveel preventieve controles worden gedaan. Met deze onderzoeken kan echt erger worden voorkomen. Zeker bij ouderen, vrouwen en mensen met afwijkingen wordt hier veel aandacht aan besteed. Maar, de ziektekostenpremies zijn hier net zo hoog als in Nederland (terwijl het salaris minder dan de helft is).

De welbekende medalle met twee zijdes dus. De blije kant: ik ga volgende week een uitgebreid preventief onderzoek laten doen. Dit geeft me de kans om voordat ik naar Europa kom een medisch erkend totaalbeeld te krijgen van mijn fysieke gestelheid. Voor het geval dat. En omdat ik weet dat zoiets in Nederland en België niet gebruikelijk is, en niet zomaar door zorgverzekeraars wordt vergoed.

Aan de donkere kant: de omnipresentie van medische terminologie, veel medicijnen en goedbedoelde preventieve onderzoeken garanderen geen gezond lichaam.

Echte preventie begint uiteraard bij gezond leven. En helaas, op dat gebied kan Argentinië nog heel wat leren van bijvoorbeeld Nederland.

*Een otorrinolaringologo is een keel-, neus- en oorarts. Over het beestje bij de naam noemen gesproken…

Piece # 93 – Voor eens en voor altijd yoga

Geplaatst op door
Beantwoorden

Mijn eerste keer was in een kleine witte zaal, met kleine ramen waardoorheen in de verte de Indische oceaan en de horizon te zien waren. Onze ademhaling moest meegaan in het ritme van de ruisende golven.

Yoga. Ik was meteen verkocht.

Drie weken later had ik Sri Lanka verlaten en kwam ik het Indiase dorpje Varkala binnenstrompelen. Daar kreeg ik yoga voorgeschreven om mijn knie, die niet meer buigen kon zonder hevige pijn, weer in het gareel te krijgen. “Doc”, ayurvedisch arts en onder reizigers een absolute legende, bracht me in een paar dagen – soms wel erg letterlijk – weer in evenwicht met behulp van oprekoefeningen, massages, dieet, reiniging en iedere ochtend anderhalf uur yoga.

In Auroville, een spirituele commune aan de andere kant van het Indiase subcontinent nam ik opnieuw yogales, samen met twee reisgenotes. Deze zachtaardige yogadocent was all-in-one want hij nam zelfgebakken rotis, jam en exotische vruchten mee naar de les om samen als ontbijt op te smikkelen. Hij leerde ons vannalles over yoga, chakra’s en ayurveda. Na een paar dagen bleek mijn reisgenote helemaal hoteldebotel van deze magere man te zijn en ze besloot voor onbepaalde tijd als assistente bij hem in dienst te gaan. Ik ging verder.

De volgende stap in mijn yoga-inwijding kwam wederom na een flinke portie ziek zijn (een flinke portie foute curry). Na een nacht reizen in combinatie met heftig overgeven arriveerde ik behoorlijk verzwakt in Arambol, Goa. Een paar dagen later was ik enigzins uitgeziekt en begaf ik me weer een beetje onder de mensen. Zo leerde ik een leuke jongeman kennen die me meenam naar zijn yogales. Ik rekende erop dat dat me goed zou doen. Die ochtend om zeven uur werden we verwelkomd door Baba, een heuse yogimaster van 83 jaar oud, die ons tien minuten later de meest onhoudbare asanas (houdingen) liet aannemen. “You are not practising, beti” zei hij als ik mijn buikspieren volgens hem niet genoeg op de proef stelde. Beti is hindi voor dochter. Ik bleef elke ochtend naar zijn yogales gaan.

Later op mijn reis bezocht ik Rishikesh, het mekka voor yogaliefhebbers. Hier is yoga niet gewoon “yoga”. Noodgedwongen ging ik me verdiepen in het verschil tussen hatha yoga, ashtanga yoga, raja yoga, iyengar yoga, kundalini yoga en zo verder. Ik meldde me aan voor willekeurige lessen, waarbij het meer dan eens duidelijk werd dat een docent zijn eigen, gekleurde visie probeerde op te leggen aan het yoga-shoppende publiek. Een nuchter ingestelde Zwitserse docente daarentegen, was fenomenaal. Deze 70-jarige dame, met het uiterlijk en lichaam van een jonge atlete, onderwees Iyengar yoga. Dat is de meest oorspronkelijke en fysiek “strenge” yogaleer. Tijdens de les werden we net zo lang – vriendelijk doch dringend – aangemoedigd totdat eenieder (zo’n 80 deelnemers in de zaal) tot op de millimeter nauwkeurig “opgelijnd” stond.

Eén van de fijnste dingen aan yoga is dan ook het voldane gevoel dat je hebt wanneer de les teneinde is.

Met elke yogales die ik volgde in India groeide het voornemen om, eenmaal thuis, deze gewoonte voort te zetten. Een yogahoekje in te richten, elke dag een half uur oefeningen te doen. Maar je raadt het al. Dat is er nooit van gekomen.

Toch besef ik dat je in het dagelijks leven vaak bepaalde spieren onbewust aanspant terwijl deze ontspannen horen te zijn. En dat die spanning, of stress, zich ophoopt. En ook dat je vaker dan je denkt je adem inhoudt, of niet volledig uitademt waardoor niet alle zuurstof in je longen zich ververst. Daarom vind ik yoga belangrijk.

Indra Devi heeft ervoor gezorgd dat yoga bekendheid verwierf bij een groot publiek in Argentinië. Haar stichting Fundación Indra Devi is inmiddels heel populair. Ik heb er prima lessen gevolgd, maar tegenwoordig ga ik in mijn eigen barrio. Docente Amy is een sprankelende persoonlijkheid en ze completeert haar lessen met telkens weer andere wierrook of geurolie, gedempt licht en kaarsen, zijden kussentjes en licht psychedelische muziek met gegalm van biddende yogi’s. Tegen het einde van de les, wanneer je helemaal ontspannen bent, wrijft ze een beetje lavendelolie op je slapen.

Wat mij betreft heeft ook zíj het helemaal begrepen.

Piece # 92 – België als mijn nieuwe land

Geplaatst op door
4

Ook al is de jaarwisseling voor mij nooit een groot moment, toch ben ik nu blij dat 2012 begonnen is. Hier in BA, zonder feesten en zonder excessen met drank of vuurwerk, heb ik het oude jaar van me afgeschud.

Geen goede voornemens, of de vraag wat ik het komend jaar allemaal anders ga doen.

Wel de vraag hoe ik alles ga doen wat zich in 2011 uitkristalliseerde.

Dit jaar werd het me kraakhelder dat Argentinië niet cien por cien mijn land is. Mijn hart gaat natuurlijk wel heel erg naar Argentinië uit en dat zal zo blijven. Mijn hart is Argentinië ook eeuwig dankbaar voor het tevoorschijn doen komen van Ariel (hoewel, als dat ergens anders was geweest, zou ik dan nu daar gezeten hebben?).

België als mijn nieuwe land. Het land van de pintjes en de frietkotten dat alles, behalve Nederland is. En toch ook weer niet. Je begrijpt het volgens mij wel, als je Nederlander bent.

Vandaag de dag kun je als multicultikoppel niet “zomaar” naar Europa vertrekken. Maar een plan is een plan. Zo kwam het huwelijk ineens in zicht. Op een zonnige dag, omringd door heel veel euforische familie en vrienden, gaven wij elkaar het ja-woord. Ja, het was misschien wel de mooiste dag van het jaar.

Het één en ander zal nog uitgekristalliseerd moeten gaan worden. Waar ga ik werken? Zullen we onze fantastische vrienden en familieleden van hier niet vreselijk missen? Lopen we geen kans om slachtoffer te worden van de eurocrisis? (Of eerder van de H&M en IKEA?)

Maar we voelen ons allerminst slachtoffer. We vinden juist dat we veel geluk hebben. Het geluk om te kunnen kiezen waar we wonen, werken en leven. Het geluk niet gebonden te zijn aan een klemmende familieband, een fracaserende economie, of angst voor het onbekende.

2012 wordt – hoe dan ook – een jaar van creativiteit en vernieuwing. Ik wens iedereen hetzelfde toe!

Mee in de koffer: Regtest van Luca Prodan (uit 1981). Een muzikale revolutie in Argentinië die nog steeds elke dag op de radio te horen is.