Piece # 81 – De meest gelezen posts

Volgens de statistieken bestaat dit blog alweer 4 jaar. Wat gaat de tijd snel en wat kan een mens – zonder daar bewust op aan te sturen – een hoop teksten bij elkaar schrijven!
Het leek me dus even leuk om de meest gelezen posts eens met jullie te delen. Hieronder de verrassende top 5 van mijn Argentinië posts.

1. Piece # 28 – Badkamerfenomeen: het bidet
Je zou haast denken dat ik een Adwords campagne ben begonnen die is gericht op zoekresultaten waar “bidet” in voorkomt, zo goed weet men de weg te vinden naar deze post.

2. Piece # 56 – De typisch Argentijnse vrouw
Tja, gedachten aan de Argentijnse vrouw houden toch een hoop mannen uit hun slaap. Ik hoop dat deze post enige uitkomst biedt…

3. Piece # 32 – When you think you’ve seen it all…
El Barrio Chino. Ik zou er best willen wonen!

4. Piece # 45 – Buitengewone beroepen
Interessante (of nou ja…) beroepen die lang niet overal ter wereld bestaan. Lees ook deel II en III. Ik sluit niet uit dat er nog een vierde deel bijkomt.

5. Piece # 34 – Inburgeren begint bij de psycholoog
BA is world capital voor psychotherapie, en ik ben ervaringsdeskundige!

 

Ook de eerder geschreven reisblogs scoren nog steeds hoog. Daarom ook hiervan een lijstje.

Niet helemaal representatief, want de India blogs hebben hun hoogtijdagen (ahum) op mijn waarbenjij.nu blog beleefd en vallen hier dus een beetje buiten de vergelijking.
Deze reisverhalen lezen heel anders dan bovengenoemde posts. Niet in de laatste plaats omdat ze zo vluchtig zijn geschreven (en haastig: krakkemikkige internetverbindingen, internetcafé-PC’s uit 1996 met een anderstalig toetsenbord).

Het is eigenlijk een aaneenschakeling van eerste indrukken. Maar, op reis loop je zoveel interessante details tegen het lijf. En toch heb ik vaak niet de moeite genomen om ze op te schrijven, daar in het internetcafé. Wie weet, ooit…

1. Bolivia: Het land van 1000 dromen

2. Nepal: Om mani padme hum

3. Ecuador: Het bos in

4. Ecuador: Ingeburgerd

5. Ecuador, Peru: Nieuws van onder de zon

Piece # 80 – Een lesje in less is more

foto: auro

Overdaad is hier geen onbekend begrip. Op straat zal het niemand ontgaan: rijdend over een willekeurige avenida kom je ogen tekort. Uithangborden en lichtbakken in strekkende meters,  auto’s tot zover het zicht reikt en op elke hoek een megarestaurant of een megawinkel die in Las Vegas niet zou misstaan. Een visueel bombardement. Voor mijn eigen veiligheid is het beter dat ik niet autorijd, want ik kan het niet laten de enorme etalages, winkelgevels en de reclames op billboards te analyseren (zal iets te maken hebben met colleges over blockbustercultuur op de universiteit).

Het stratenpatroon van Argentijnse steden is (net als in de VS) een raster van vierkante blokken. Elk blok heeft honderd huisnummers en na elke vier blokken is er een avenida. Avenidas hebben tweerichtingsverkeer en lopen van het centrum tot heel ver daarbuiten. Het zijn de verkeersaderen die de stad van een goede doorbloeding voorzien. Ze zijn ook erg lang: sommige hebben straatnummers tot 10.000.

In de gewone straten zijn er geen winkel- en fastfoodketens. Hier vind je wasserettes, krantenkiosken, snoep- en sigarettenkiosken, ijswinkels, chinese supermarkten, groentenwinkels, bakkerswinkels en bushaltes. Een bushalte is niet meer dan een paal met een nummer eraan, maar goed te herkennen aan de laaaange rij mensen die zich achter deze paal vormt. Mijn “eigen” blok beschouw ik als behoorlijk representatief voor hoe de stad eruit ziet en jawel, in dit blok zijn al deze winkels vertegenwoordigd. En de bushaltes, daarvan zijn er zelfs drie. Het resultaat is geen visueel bombardement, maar wel een audiovisuele ruis. Altijd mensen op straat die winkel in, wasserette uit gaan. En ook ‘s avonds als alles dicht is behalve de kiosk, is het geen stil donker straatje. Dan worden er nog volop honden uitgelaten, en ook het autoverkeer is dan nog lang niet bedaard (dat pas tegen tweeën ‘s nachts).

Dan komt het woord overdaad weer in mijn gedachten. Onvermijdelijk.

Maar er is een verschil met de overdaad die ik in Nederland heb ervaren. Daar heb je overdaad aan keuzemogelijkheden. En die hebben we hier niet.

De supermarkt is, gekgenoeg, bij uitstek de plek om dit verschil te ervaren. Er zijn géén kant-en-klaar maaltijden te koop. Er bestaan geen achttien varianten van ieder toetje, theedoosje en tapenadetje.  Er is geen verschil tussen biologisch en niet-biologisch, geen eigen merk, geen feestdagenspecials, geen gezondekeuzeklavertjes, geen prijzencircus. Er zijn geen exotische vruchten als het seizoen er niet naar is. Er wordt niet elke maand een nieuw ontbijtzuivelproduct gelanceerd. Je krijgt niet ineens twee aparte douchecrèmes om de oren waarvan er één bedoeld is voor ochtendlijk gebruik en de andere zou optimaal zijn net voor het slapen gaan. Niet al die bullshit. Ook niemand met keuzestress. De buurtsupers zijn klein en overzichtelijk, ik sta in tien minuten weer buiten. Less is more.

Je huis inrichten is net zoiets. De ervaring heeft mij geleerd dat er nauwelijks plekken zijn waar je meubels koopt (geen Ikea, geen meubelboulevards, geen tweedehands dat nog enigzins intact is). Er blijven twee opties over. Designmeubels zijn optie één, deze worden rechtstreeks geïmporteerd uit Italië en zijn onbetaalbaar voor Juan Pérez. We gaan hier dus massaal voor optie twee: dure, maar nog net te betalen niet-moderne, slecht afgewerkte houten meubels die je zelf “moderniseert” met een likje verf en kleedjes en frutsels die je bij bazars en op braderieën koopt. Op zich is dat natuurlijk jammer, maar ik ben eraan gaan wennen. Ben me gaan realiseren hoe kapitalistisch Nederland eigenlijk is. Hoeveel er gekocht wordt, gewoon “omdat het kan”. En de weggooicultuur.

Hier merk ik dat het zaak is om je éigen creativiteit aan te spreken in plaats van je te willen identificeren met de Ikea designer of de Elle Wonen stylist. Je gaat je realiseren dat het prettig is niet zoveel te hoeven kiezen en kopen. Take it easy, man! Laat de keuzestress nog maar even in de ijskast staan.

Piece # 79 – Música IV

Weer een proefje uit de muzikale keuken van Latijns-Amerika.


Tonolec – Monte, tierra cautiva


Tonolec is een bijzonder duo uit de provincie Formosa. Ze omschrijven hun muziek als fusión electrónica con música criollo/nativa. Een eerbetoon aan de inheemse bevolking van Argentinië en een zeer geslaagde fusie van Indiaanse teksten en zangstijl met “westerse” muziekstijlen.


Jaime Torres – Zelma

De bekendste charangospeler van het land. Zijn folklore ademt de noordelijke hoogvlaktes van de Andes. Hij heeft kortgeleden een chill out album gemaakt, Electroplano, waar ik blij door verrast werd.


Gustavo Santaolalla – De Usuhaia a la Quiaca (uit The Motorcycle Diaries)

Producer van succesvolle bands uit heel Latijns Amerika en componist. Hij is internationaal  bekend om zijn filmmuziek, met zijn werk voor Babel en Brokeback mountain won hij een Golden Globe.


Zoe – Soñé

Af en toe is MTV kijken tóch ergens goed voor. Dat bleek toen ik op de ex-muziekzender elke 10 minuten de preview van hun MTV Unplugged concert voorbij zag komen. Niet onterecht, want de composities en teksten van deze Mexicaanse popband zijn echt mooi!


Luciano Supervieille – Éxodo


Deze pianovirtuoos uit Uruguay werd succesvol met Bajofondo, dat samen met Gotan Project zorgde dat electrotango een internationaal succesvol genre werd. Hij heeft nu twee solo CD’s gemaakt, die onder andere dansbare (franse) hiphop, tango, voetbalinvloeden en natuurlijk de piano laten horen. Een ervaring. Gaat dat horen.

Piece #77 – Zij die steeds opzij worden geschoven

Op het grondgebied van Argentinië leven op dit moment zo´n 35 comunidades indigenas. Deze indianen zijn de oorspronkelijke bewoners van dit continent, die het identiteit gaven met hun gebruiken, hun taal en hun leefwijze al ruim voordat de Spanjaarden die taak kwamen overnemen. De Spanjaarden hebben het grootste deel van hen simpelweg uitgemoord. En tot op de dag van vandaag moeten de indianen vechten voor hun grondgebied en hun bestaan. Ze worden keer op keer, letterlijk, aan de kant geschoven. Hieronder twee opvallende voorbeelden.

Qom vs. de staat

Vier maanden geleden is het nu dat 50 Qom indianen vanuit Formosa, de meest noordelijke provincie, naar Buenos Aires zijn gekomen. Om de gerechtigheid te claimen die zij in hun eigen provincie niet kregen. De Qom van comunidad La Primavera zeggen niet te worden geholpen in de openbare ziekenhuizen (een openbaar ziekenhuis heeft de plicht iedereen te helpen, ongeacht of deze persoon een ziektekostenverzekering of documentatie heeft). De politie behandelt de Qom alsof ze geen bestaansrecht heeft. “Maten a este indio de mierda” oftwel: dood deze klote-indiaan, is de aantijging die veel indianen hebben moeten aanhoren. Waarom? De indianen even uit de weg ruimen betekent dat hun land eindelijk vrijkomt voor bebouwing, voor vooruitgang. Indianen lopen in de weg, zijn niet productief, hebben geen geld en zijn bovendien nog lelijk ook. Ze vormen een obstakel in het plaatje van de provinciale gouverneurs die hun steden willen uitbreiden en moderniseren. Die graag een extra inkomen verdienen door land te verkopen aan multinationals die er een industrie of mijnbouwproject opzetten.

De Qom hebben verslag gedaan van confrontaties met de politie waarbij deze huizen in brand heeft gestoken,  twee mannen heeft gedood, mannen en vrouwen ernstig heeft verwond, documentatie heeft vernietigd.

Dat de indianen geen basisrechten hebben, zoals de andere Argentijnen, bewijst het gegeven dat de meesten van hen geen identiteitsbewijs kunnen bemachtigen. Dit maakt hen de toegang tot basisvoorzieningen zoals wateraansluiting, grondbezit, gezondheidszorg en een bankrekening onmogelijk. Zelfs nu er voor “alle” Argentijnen een campagne is gestart waarmee zij snel en gratis een nieuwe identiteitskaart ontvangen, krijgen de indianen te horen dat deze trámite voor hen niet geldt. Of erger: er wordt hen extra geld gevraagd door corrupte ambtenaren, maar na betaling ontvangen zij uiteindelijk nooit de ID kaart.

Op dit moment kamperen de 50 Qom indianen al vier maanden in een park midden in de stad (waar moeten zij anders heen zonder geld en documenten?).  Ze voeren protest en hebben officiële aanklachten ingediend.  Er is nog steeds geen antwoord gekomen van justicia.


Mapuche vs. Benetton

De strijd van deze Qom-gemeenschap is slechts één actueel voorbeeld van het onrecht dat de indianen wordt aangedaan. Het langstlopende en meest bekende conflict is dat van de Mapuche indianen in Patagonië. Zij strijden al sinds 1991 tegen kledingfabrikant Benetton die toen 900.000 hectare land kocht (van de provincie, niet van de indianen zelf!) voor hun wolproductie. Een groot deel van dit land is voor 13.000 jaar lang Mapuche-eigendom geweest. “Patagonia gives me an amazing sense of freedom,” zei Carlo Benetton toen hij eigendom werd van het gebied.

De indianen die er wonen heben het land hebben geërfd van hun voorvaderen, leven van en mét de natuur. Ze zien zichzelf als onderdeel van de natuur, net als de bomen of de zon. Ondanks dat Argentinië wetten heeft die het bestaansrecht en het grondgebied van de indigenas rechtmatigen, worden deze vaker niet nageleefd dan wel.

UPDATE 8-5-2011:

De Qom kampeerders gingen op 25 april in hongerstaking, en hebben toen gedurende vijf dagen een wegblokkade gehouden in het stadscentrum. Hun eis was nog altijd niet ingewilligd: een gesprek met de president over de teruggave van de grond die hen toebehoort in de provincie Formosa. Mensenrechtenorganisaties als CELS en Amnesty International namen het publiekelijk op voor de gemeenschap.

Inmiddels is overeengekomen dat maandag 9 mei de gesprekken aanvangen tussen de overheid van Formosa, qom leider Felix Díaz, de mensenrechtenorganisaties en de nationale overheid. Het kampement in het stadcentrum is vrijwillig opgebroken.

Piece # 76 – Eten en drinken: 10 dingen die je geproefd moet hebben in Argentinië


Dat van de steaks en de barbecue weten we nu wel. Wat heeft Argentinië nog méér te bieden als het om eten en drinken gaat?
Hieronder 10 (vegetarische) aanraders:
  • 1. Queso con dulce

Het meest klassieke Argentijnse dessert. Deze voorloper van de cheesecake is hét bewijs dat de gastronomische kennis van de Argentijnen verder reikt dan gegrild vlees. Queso staat voor een stukje kaas. Mijn voorkeur gaat uit naar de cremoso, een kruising tussen mozzarella en roomkaas. Dulce is een enorm ingedikte jam, zo dik dat je er plakken van snijdt. Die plakken leg je ieder bovenop een evengroot stuk kaas en smullen maar!

De dulces zijn meestal gemaakt van batata (zoete aardappel) of membrillo (kweepeer).

  • 2. Ijs van Jauja

Jauja is zo’n ijswinkel waar je 30 blokken voor omrijdt. Of hoeveel blokken je er dan ook vandaan woont. Patagonische ijssmaken die je nooit meer vergeet.

  • 3. Zoete aardappel op de BBQ

Niets beter dan een zoete aardappel die precies lang genoeg (en in a

luminiumfolie) tussen de kooltjes heeft liggen garen. Als je hem opensnijdt hoeft er dan zelfs geen zout, peper of saus overheen. Gefrituurd is de batata ook enorm lekker trouwens.

  • 4. Pizza met de dikste laag mozzarella die je ooit zal eten

De Argentijnse pizza’s zijn zeer groot. En zeer overdadig belegd met slechts 2 of 3 ingrediënten (olijven niet meegeteld). Als je eenmaal aan dit idee gewend bent, kun je met een gerust hart naar één van de duizenden goede pizzeria’s in het land om una grande napolitana te delen (délen dus). Daarna uitblazen van zoveel mozarella-geweld. En heel groot “sporten” in de agenda schrijven voor de volgende dag.

  • 5. Rode wijn (vergeet die rosé!)

Argentinië is als wijnland nog niet helemaal ontdekt door de rest van de wereld. De provincies Mendoza, Neuquen en San Juan produceren al een halve eeuw goede wijnen. Rode wijn kun je overal kopen, tot in de kleinste supermarktjes. Het populairst zijn de Cabernet sauvignon, Malbec en Pinot Noir.

We zijn hier niet in Frankrijk dus verwacht geen uitgebreid assortiment rosé’s. Het is warm, zeg je? Dan mogen er ijsblokjes in het glaasje rood.

  • 6. Gevulde pasta

Ravioles, sorrentinos, cappelettis of simpelweg ñoquis (gnoc

chi), allemaal even verrukkelijk. Overal vers verkrijgbaar, grote porties, goede geraspte kaas erbij. In restaurants bestel je de saus er apart bij. Hier is veel keuze in, variërend van een eenvoudige tomatensaus tot zeer gevulde estofados.

  • 7. Humita

Humita is een maispulp (deze omschrijving doet dit magische gerecht ernstig te kort!), die op een voortreffelijke manier bereid wordt met ui, paprika en kruiden. Je wilt ervan blijven eten. Traditioneel gerecht uit de noordelijke streken.

  • 8. Alfajores

De stroopwafels van Argentinië! Is bij stroopwafels de boter die het hem doet, hier is het de vulling van dulce de leche.

Koop alleen alfajores van Cachafaz of Havana. Er zijn namelijk een hoop producenten die “alfajor” zetten op de verpakkingen van hun goedkope, in nepchocola gedoopte gortdroge biscuitjes.

alfajores

Foto: lovelihood

  • 9. Koffie met medialunas

Heel simpel, maar doe eens als alle Argentijnen en ontbijt met een cafe (cortado, jarrito of con leche) en medialunas de manteca. Deze croissantjes zijn supervet, zoet en gelig van kleur. Ze zijn onweerstaanbaar, net als de italiaanse koffie erbij.

  • 10. Fernet coca

Dit lijstje gaat over wat je geproeft moet hebben, niet over wat je lekker zou moeten vinden.

Fernet is de meest bittere alcoholische drank op aarde.  Argentijnen drinken het graag, met cola. Ze lijken hierin nogal alleen te staan want zelfs in Italië, waar Fernet is uitgevonden als medicinale kruidendrank, is het vandaag de dag bijna niet te vinden. Alleen voor gevorderden dus.

Piece # 74 – Van prijsverhogingen tot pasgeboren puppy’s

Als het goed is, is na een vakantie  je lichaam tot rust gekomen, je batterij opgeladen, je hoofd opgefrist en staan je hersens weer in de juiste modus.

Eenmaal terug, bekijk je je thuisland weer met een frisse blik. Andere dingen vallen je op. Misschien keer je oude routines de rug toe, en krijg je nieuwe voorkeuren.

Bij mij is dat ook nu weer het geval. Hier enkele zomerobservaties:

Prijsverhogingen

In januari gaan alle prijzen omhoog. Irritatiewekkend. Een pak cruesli kost inmiddels (omgerekend) 4 Amerikaanse dollar, een stuk kaas $ 5. Volgens de internationale pers gaat het hartstikke lekker met de Argentijnse economie. Waar komt dan toch die hoge inflatie vandaan?

Ware verkoeling

Marilina, de zus van Ariel, heeft op het dak van haar huis een plastic zwembad geplaatst. Het lijkt op een opblaasbaar kinderbad, maar met een metalen omspanning. Er passen precies vier personen in. Het idee van zo’n zwembad is overigens niet dat je erin gaat zwemmen; alleen een beetje dobberen en afkoelen. En dat gaat prima!

Klimaatcontrole

Het is minder heet dan vorige zomers, althans dat gevoel hebben we met z’n allen. Heeft iemand die ene theorie van de groeiende gletjsers die het hele land bijkoelen al kunnen bevestigen?

Praktisch pijnlijden

Ik heb ontdekt dat het epileren van je oksels best te doen is. Dus geen huidirritatie meer! Ontzettend praktisch met nog een lange zomer voor de boeg!

Vakanties

Het is vakantietijd. Vrienden gaan één of twee weken naar de bergachtige provincie Córdoba, naar Patagonië, naar de kust. Ook spreek ik veel mensen die de vakantie doorbrengen bij hun familie in verre provincies als Mendoza, Santa Fe, Misiones.

Cultuurstad

Ook als je niet op vakantie bent, wil je wat. Daarom zijn er zomerevenementen in de stad: drive-in-bioscoop , theater, popconcerten voor de massa, en tango natuurlijk.

Wat moet dat moet

Het is weer tijd voor mijn jaarlijkse visumprocedure bij de gevreesde überbureaucraten van Migraciones. Dankzij mijn ruime ervaring met deze jongens vertrouw ik erop in één keer alle papieren in orde te zullen hebben, dan mag ik weer een jaartje blijven.

Ongemakkelijk

Het grote aantal (jonge) moeders met baby’s op de arm en/of kleine kinderen om zich heen overweldigt me. Ik voel me ongemakkelijk over het gebrek aan comfort wanneer ik ze de volle bus in zie stappen met hun kroost, zonder kinderwagen of draagzak, en een handvol muntjes één voor één in de kaartjesmachine stoppen. Gelukkig krijgen deze vrouwen wel altijd direct een zitplaats aangeboden.

Souvenirs

We hebben een hoop decospulletjes (gewoon van de Xenos en Action), boeken en muziek uit Nederland meegenomen en dat maakt ons appartementje nog gezelliger. Het ademt ook ‘Nederland’, en ‘reizen’. En dit soort herinneringen, daar kun je er in verweggistan - zo heb ik gemerkt – nooit teveel van hebben.

Nieuw leven x 6

Ondanks dat dit stukje alle aspecten van zomer heeft, wordt er ook wel gewoon gewerkt. De websites vliegen de deur uit, en gaat straks ook gebeuren met de zes pasgeboren puppies in de kantoortuin (trotse moeder: boxer Beau). Piepen, kruipen en drinken is alles wat deze mormeltjes nu doen, tussen de bedrijven door kunnen we mooi alle ontwikkelingen in hun kersverse leventjes volgen.

Piece #72 – Música III

In capitulo 3 van Música ben ik eens verder gaan kijken dan rock nacional: dit keer drie Argentijnse bands, ieder uit een andere muzikale hoek. En Brazilië, waar muziek sowieso uit alle hoeken en gaten komt.


Klik op de artiestennaam + nummer om te luisteren.

Aqualáctica  - El augurio de la serpiente

Vader en zijn zoons die indrukwekkende composities spelen op zelfgebouwde electrische snaarinstrumenten. Ze treden elk weekend op op het pleintje voor de ingang van het Recoleta Cementerio.

Buddha sounds – Thinking of you

Muziek á la Buddha Bar maar geproduceerd door een échte band, met een gezicht en veel live optredens (en dat wordt in Argentinië veel meer gewaardeerd).

Gilberto Gil – Esperando na janela
Caetano Veloso – Você é linda

Ik meen dat het geen zonde is dat ik, en vele Argentijnen met mij, geen snars begrijp van de Braziliaanse cultuur. Maar ook als het gaat om hun collectieve muziekhistorie ben ik nog steeds een groentje. Onze cross cultural karaoke nights hebben hier een beetje verandering in gebracht. Twee klassiekers die ik pas net heb leren kennen!

Gillespi – Rockanroll

Deze trompettist is Argentinië’s meest hippe jazzmuzikant. Gillespi’s concerten (ik heb er twee bijgewoond) zijn geweldig dankzij de synergie met zijn band, zijn humor en gastmuzikanten.

Los umbanda – Hacia el abismo

Een indy reggaeband die volledig wars is van alle poespas die er maar bestaat. De sound klinkt als reggae met rock-, dub-, cumbia-, folklore en andere latijns-amerikaanse ritmes.

Little Joy – Next time around
Succesvol Braziliaans bandje met subtiele, laidback songs met een vleugje seventies.

Piece # 70 – Grote dag

Vandaag is een grote dag in Argentinië. Vandaag is de dag waarop de tienjaarlijkse volkstelling/bevolkingsonderzoek plaatsvindt. Dit is in veel landen waaronder Nederland een onbekend fenomeen.

Vandaag is ook de dag waarop Nestor Kirchner, ex-president en echtgenoot van de huidige presidente Cristina, is overleden.

Het land is dus in rouw, en het hele land zit verplicht (!) thuis te wachten tot de enqueteur met zijn vragenlijstje langskomt. Bij ons is ie inmiddels geweest en het was een snelle ondervraging. Of het appartement een eigen toilet heeft, hoeveel kamers, van welke nationaliteit we zijn, of we werken of studeren. In minder dan 10 minuten was het klaar en kregen we een mooi stickertje voor op de deur.

Nu is er dus volop gelegenheid om na te denken wat de vroege dood, veroorzaakt door hartproblemen, van Nestor betekent voor het land. En voor Zuid-Amerika. Het echtpaar is zeer goed bevriend (zowel persoonlijk als politiek) met de andere presidenten van het continent en er waren veel gezamelijke plannen om Zuid-Amerika een sterker economisch machtsblok te maken. Lula van Brazilië heeft een drie-(!) daagse periode van nationale rouw afgekondigd.

De grote vraag is of Cristina het nu in haar eentje gaat rooien. Of dat de boel hier inzakt en er een of andere gluiperd de hoogste politieke machtspositie gaat innemen. Er liggen er een Duhalde, een Cobos en eventueel een Macri op de loer. Ondanks dat wij allerminst fan zijn van de Kirchners hopen we van harte op het eerste. Sterkte Cristina!

Piece # 69 – Meer dan alleen een auto

 

 

De auto is meer dan alleen een auto, en zeker in Argentinië. En autorijden betekent meer dan alleen je eigen vervoer hebben, ook in Argentinië. Hieronder in het kort mijn uitleg van waar de auto zoal voor staat.

1. De auto onderscheidt. Autobezitters tonen hiermee aan dat ze redelijk goed verdienen, hun zaakjes op orde hebben. Een cero kilómetro is een nieuwe auto (ondanks dat je al vrij snel na aankoop niet meer op 0 km zit, is dit toch de enige geldige term). Cero kilómetro-bezitters tonen aan dat ze zeer goed verdienen, en hun zaakjes nog beter op orde hebben dan de rest. Zij eisen met hun rijgedrag een plek op bovenaan in de weggebruikers-hierarchie en denken daardoor het meeste recht hebben op voorrang, wegbreedte en parkeerplekken.

2. De auto is entertainment. Behalve het rijden zelf, biedt de auto veel gespreksstof voor het mannelijk geslacht. Een gesprek wordt niet zelden opgestart met: Alles goed? Je vriendin/vrouw/kids ook? En je auto? Dan volgt er een relaas over wat eraan scheelt of welk probleem er zojuist verholpen is, of er al zicht is op een nieuwe en wat voor één dan, en welke afwegingen er nog te maken zijn. In een stad met zoveel auto’s, is het voor de meeste inwoners onmogelijk om niet doorlopend een vergelijkend auto-onderzoek uit te voeren. Ik doe hier ook aan mee terwijl ik fiets. Dan denk ik bijvoorbeeld: oh kijk de nieuwe (Volkswagen) Gol is uit, wat een verbetering ten opzichte van het vorige model. Of, jeé hoe heeft deze gast in godsnaam een bijna vierkante goudkleurige Daewoo kunnen kopen?

3. Voor de man is de auto een domein, een speelgoedobject en een verlengstuk van zijn seksualiteit. Hij domineert, koestert en verfraait zijn auto als het maar even kan. De auto is er om indruk te maken. Wie er ook maar de geringste schade aan toebrengt, ook al is het volstrekt per ongeluk in de onmogelijke verkeerssituaties die BA weet te genereren, krijgt een keihard la puta que te parió (!!!!) naar zijn hoofd. “De hoer die jou gebaard heeft!”. Veel erger dan dat is er niet. Ga maar na: de enige die altijd respect verdient is je moeder (de auto komt direct daarna). Dus als je iemands auto schade toebrengt, zal deze persoon zich wreken door je moeder te beledigen. Tja, lang leve de auto.

Credits: foto bovenfoto onder

Piece # 68 – Kabeltelevisie

Sinds het WK (oh ja, was déze zomer) hebben we kabeltelevisie. Voor die tijd niet. En eigenlijk was dat best heel prima. Nu er wel kabeltelevisie in huis is voel ik me zo nu en dan verplicht om te kijken. Of vertel ik mezelf dat het een prettige vorm van ontspannen is, een beetje tv kijken.

Maar al zappende langs al die kanalen, besef ik elke keer weer dat het juist tegenovergesteld werkt. Waarom?

Er zijn dus een stuk of 78 kanalen. Ik onthoud maar niet welke zender waar zit, dus eindeloos zappen ligt op de loer. Serieus, alleen al de oriënterende fase kost je een klein uur.  Het kaf van het koren scheiden is de grootste uitdaging; driekwart van de zenders zendt alleen maar troep uit: sensatienieuws uit in de categorie overvallen, misbruik, drugsmoorden en verdwijningen. Weten mensen niet dat meer dan 30 minuten per dag kijken naar dit soort nieuws kan leiden tot angst, nervositeit, zwartgalligheid, straatvrees, depressie en paranoia? Weer een groot deel van de kanalen zendt alleen films uit. Zeker de helft van de kanalen is niet Argentijns, daarop wordt me in het Chileens of Gallego (Spaans uit Spanje) toegewauweld (al dan niet nagesynchroniseerd). Dan zijn er nog de muziekkanalen met gelukkig overwegend muziek. Het kookkanaal Gourmet bevalt me ook wel. Daar wordt dus dag en nacht op gekookt. Het nadeel hiervan is vooralsnog dat er te weinig goede koks zijn gecontracteerd en je daarom bijna alleen maar tegen de chagrijnige kop van keukenheldin – want dat ís ze – Narda Lepes aan moet kijken.

En dan is er nog een soort televisie die me de afgelopen maanden tijdens mijn televisionele inwijding direct fascineerde. De spelshows en de talkshows, waarbij het “spel” en de “talk” ondergeschikt zijn aan de glamour. De glamour komt voornamelijk in de vorm van schaars geklede vrouwen. Klinkt tegenstrijdig maar deze zijn het die de show inhoud geven… Deze vrouwen zijn namelijk voortdurend in beeld. Of ze nu praten, dansen of alleen af en toe naar de camera glimlachen. Ik zie ze ook wel geïnterviewd worden, bijvoorbeeld in SG, het glamourprogramma van Susana Gimenez, een vrouwelijke Gerard Joling. Mirtha LeGrand en Marcelo Tinelli zijn de andere twee grootheden uit het Argentijnse TV-amusement. Beide zijn zowel de grootste kijkcijferkanonnen (onder een deel van de bevolking) als de meest plaatsvervangende schaamte veroorzakende vertoningen (onder het andere deel van de bevolking).

Voor mij geldt dat ik het toppunt van verbazing heb bereikt bij het zien van een ander showprogramma, vergeef me dat ik de naam niet weet. Dit programma heeft een oud kereltje als presentator. Deze spelshow gaat als volgt: een mooie schaarsgeklede assistente brengt een schaal glimmende rode appels naar de tafel. Er belt een deelnemer. Samen met de assistente en de presentator kiest deze met welke appel er gespeeld gaat worden. Het spel begint met dat de assistente de gekozen appel doorsnijdt met een groot mes. Dan is het de taak aan de deelnemer aan de andere kant van de lijn om te zeggen van wélke appelhelft de assistente een hap moet nemen, zodat beide helften hetzelfde gewicht zullen hebben. De assistente neemt de hap, dit zien we in close up. Dan wordt er gewogen, hierbij wordt natuurlijk ingzoomd op de weegschaal, en o wat toevallig, het decolleté van de assistente is hierbij eveneens als close up in beeld!

En de deelnemer wint wel of geen prijs.

Ja, ik heb bij dit programma heus wel geprobeerd tot het einde te blijven kijken. Maar elke keer, ergens tussen het aanleveren van de appels en het wegen van de helften, kan ik de ironie niet meer opbrengen die nodig is om dit wanstaltige mediaproduct te verteren. Dan kan ik de zapneiging niet weerstaan. En moet ik even heel diep ademhalen en aan iets uit de echte wereld denken.

Goed, daarom kan ik je dus niet vertellen wat de hoofdprijs is voor de manspersoon die via de telefoon dit absurdistische geheel heeft weten aan te sturen op twee gelijke appelhelften.

¡Chau televisión!