Categorie archief: Ayahuasca

Ecuador, Peru: Nieuws van onder de zon

Posted on
5

Een verzameling van gebeurtenissen die de afgelopen twee weken hebben plaatsgevonden: m’n retourtripje naar de Ecuadoriaanse jungle, een paardrijtocht in zuidelijk Vilcabamba en interessante ontmoetingen vlak voor en over de grens met Peru, een bijna-beroving, een geweldig kerstfeest, en chillen in het eigenaardige badplaatsje Huanchaco… Ik zal het een en ander uitlichten.

Rumble in the jungle

Voor een paar dagen gingen Shannon en ik weer naar Ahuano, waar Luis en Carmen ons met boot en al stonden op te wachten. Weer was het een geweldige tijd, waarin we helaas vergezeld waren van weer andere, zo mogelijk nog agressievere muggen waar mijn enkels nog steeds van nagenieten. We waren nog niet binnen of Luis dook de tuin in om even later terug te komen met een zeer uitzonderlijke nachtkikker (foto). De volgende dag gingen we een hele dag de jungle in om weer vanalles te leren en te zien.

Ook ontmoetten we familie van hem die samen met nog 5 andere families een communidad vormen; ze leven heel basic in bamboe huizen, leven van hun plantage waar yuca, banaan, ananas, lemongrass, papaya, suikerriet, guava en nog veel meer groeit. Palmen gebruiken ze ook als voedsel, maar ook om manden van te vlechten, hun dak van te construeren, de vezels dienen als supersterk touw en zo gaat de lijst nog door. Ik geloof dat ze alleen rijst en zout hoeven te kopen…! ‘s Avonds was het weer tijd voor een ayahuasca ceremonie, dit keer met de aanwezigheid van sjamaan Pancho, de oom van Luis. Hij heeft me wat adviezen gegeven om mijn energiepeil omhoog te brengen en heeft een rituele ‘schoonmaak’ uitgevoerd. En ik denk dat het heeft gewerkt, want sindsdien voel ik me erg goed, ook in de bergen. Ook het eten hier brengt mijn maag niet van streek, wonder o wonder.

Verder hebben we een opvangcentrum bezocht waar men exotische dieren onderbrengt die voor export en verkoop bestemd waren. Superveel papagaaien, schildpadden, aapjes, een doorgedraaide puma, heel sneu… Hier krijgen de dieren een soort training zodat ze, indien mogelijk, weer terug kunnen in het bos om voor zichzelf te zorgen. En, we hebben de Rio Napo afgevaren in rubberen autobanden, wat mij betreft de meest relaxte manier van reizen die ooit is uitgevonden!

Richting Peru

Met relatief relaxte bussen reisde ik door naar Peru, met een tussenstop in Vilcabamba, waar ik voor het eerst in mn leven op een paard door de bergen ben vervoerd. Erg leuk, ondanks mijn desinteresse voor paarden. De rit was nauwelijks te onderscheiden van het reizen per kameel, en die vind ik wel super dus vanaf nu het peerd ook!

Een andere ietwat merkwaardige ontmoeting hadden mijn Duitse reisgenootje en ik in Loja, de laatste stad voor de grens. We zouden daar ‘s avonds laat een bus nemen en hadden daarom tijd om de stad te bezichtigen. Toen kwamen we twee jongens tegen die ook voor een fundación met kinderen werkten en net kerstvakantie hadden… tijd dus om een biertje te drinken enzo. We vroegen ons de hele tijd af of ze niet echt meer van ons wilden, want de mannen zijn hier zelden te vertrouwen wat dat betreft. Maar het was heel gezellig en ze hebben supermooie liedjes gezongen met begeleiding op de gitaar. Vreemd werd het pas toen een van hen, Juan-Andres wilde gaan douchen, wat problematisch was omdat er tijdelijk geen water was in hun stadsdeel. Het moest toch gebeuren omdat ze ‘s avonds nog uitgingen en dus reden we met de auto naar een motel waar hij de badkamer even zou gebruiken. Wij mee, en wat bleek? Een motel speciaal ingericht voor een paar uurtjes plezier voor twee, inclusief spiegels overal, minibar, een badkamer met blauw licht (?) en kerstdecoraties!! Nog nooit heb ik zo gelachen om een hotelkamer, en het was in elk geval goed voor wat fotomomenten. Gelukkig hadden de jongens wel door dat we toch liever onze bus gingen hale,n dus binnen de kortste keren reden we richting het busstation…

Heavy shit

Misschien kwam het doordat ik bij de Peruaanse douane een pen heb gestolen. In elk geval was mijn karma voor dit land slecht, want het duurde twee zeer lange dagen voor ik me hier enigzins op m’n gemak voelde. In Trujillo, de eerste stad waar we een nacht bleven, was de hoteleigenaar ook nogal van de sjans. Op straat was het constant druk. Er was veel politie. Ik had het gevoel dat ik hier als toerist zijnde drie keer zoveel op m’n tas moest letten dan voorheen. En dat bleek terecht, want m’n nieuwe Zwitserse reisgenoot is in het hotel met de sjansende manager beroofd van een deel van zijn geld. In Huanchaco, waar ik nu nog steeds ben, beleefde ik  ’s avonds op straat ook een beroofpoging. Een jongen probeerde mijn tas van me af te nemen, maar dankzij onze gil- en schreeuwcapaciteiten en mijn vasthoudendheid (aan de tas) was het voor hem snel bekeken en droop hij af.
Vertrek

Inmiddels voel ik me wel helemaal thuis (en nee, dat zeg ik niet alleen maar om jullie gerust te stellen). Met name dankzij het superfijne hostel waar we nu zijn, en de leuke mensen hier. Het zit de hele dag vol met reizigers en we voeren geen klap uit omdat het veel te gezellig is… En, helaas helaas, de golven zijn al een paar dagen niet om over naar huis te schrijven dus ik heb nog weinig gesurfd. Om een lang verhaal kort te maken, mijn vertrek naar Huaraz staat voor vanavond gepland. En ik mag geloven dat ik in precies tegenovergestelde omstandigheden zal arriveren: sneeuwtoppen, 4000 meter hoogte, kou, laguna’s, fireplaces, de Chavincultuur. Zin an!
En dan, zodra het nieuwe jaar is aangebroken ga ik naar de door aardbeving verwoeste stad Pisco om te helpen met het opruimen van de laatste restjes en het bouwen van huizen.

Ecuador: Het bos in

Posted on
9

Entonces, dus, er was weer eens een feestdag op maandag (de onafhankelijkheidsdag van Ambato) waardoor we drie dagen weekend hadden. Net genoeg tijd om af te reizen naar de jungle. Het meest westelijke stuk Amazone bevindt zich in het oosten van Ecuador, hier het het el Oriente. Ongeveer 7 uur met de bus kostte het om in Ahuano te komen. In dit jungledorpje zou zich een lodge bevinden waar je redelijk goedkoop kunt slapen, eten en een tocht boeken. Volgens onze Duitse vrienden en tipgevers (type: bergbeklimmer) moesten we er met een longtailboot heen. In een van deze canoas zat een Europese vrouw en wij klommen in dezelfde boot. De bestuurder, Luis, bleek haar man te zijn. Toen we bij de lodge kwamen bleek deze vol te zijn, geen probleem volgens Luis, kom maar bij ons overnachten. Luis en Carmen bleken net bezig te zijn hun huis om te bouwen tot eenvoudige lodge, een of twee weken later wilden ze open gaan. We waren helemaal in onze nopjes, er werden klamboes opgehangen, eten klaargemaakt, helemaal fijn. De volgende dag gingen we met Luis het bos in, want hij is gids. Het enorme stuk jungle is van zijn oom, en van die oom heeft hij veel geleerd, van werkelijk iedere plant, boom of insekt weet ie wat het is en waar men het voor gebruikt. Zo zijn er allerlei bomen waarvan het sap een geneesmiddel is tegen kanker, rugklachten of zelfs een middel voor anticonceptie (voor vrouwen, 1x per jaar gebruiken). We hebben aan lianen gezwaaid en bij een waterval gezwommen.

De twee hebben ook een tuin waarin vanalles groeit: kaneel, fruit zoals de guaba, een vijver vol met tilapia´s en drie schildpadjes, en jawel… ayahuasca. Die avond werd het voor ons klaargemaakt, want volgens mij vond Luis het erg leuk dat we geïnteresseerd waren. Normaal gebruiken ze het alleen wanneer iemand genezen moet worden, en dan is de oom van Luis er ook bij. Ze noemen hem niet een sjamaan maar hij weet dus wel erg veel, een soort kruidendokter is het geloof ik wel.

‘s Avonds tijdens ons avondeten (yucca, bonen, rijst en salade) stond het brouwsel van yage (B. caapi) en chaliponga te koken. Het eindigde als een cafe latte-kleurig sapje dat naar mijn idee ook ergens naar cappuccino smaakte maar verder vooral keihard de keel open brandde en de mond in 1 seconde gortdroog maakte. We kregen wat limoen om dat alles te verzachten. Toen gingen we buiten in het donker zitten om te luisteren naar de kikkers, de insecten, krekels en andere junglegeluiden. Carmen nam geen ayahuasca en bleef erbij om een beetje voor ons te kunnen moederen. Na enige tijd moest ik overgeven, dat is vrij normaal. Ik voelde me zeer en zeer opgelucht, een heel stuk lichter in het algemeen zou je kunnen zeggen. Noortje en Luis bleven gewoon zitten. We vroegen steeds aan elkaar of we al anaconda’s hadden gezien, want hallucinaties van slangen en andere jungle-geesten zijn het meest gebruikelijk. Onze perceptie veranderde wel: de lucht, die nog niet helemaal donker was, leek te gaan trillen en uit gekleurde blokjes te bestaan. De andere dimensie hebben we uiteindelijk alleen gezien met onze ogen dicht. Noortje zag vooral insecten. Ze heeft ook redelijk veel gehuild, maar wist slechts gedeeltelijk waarom. Luis kwam aanzetten met een mengsel van eau de cologne en gember, zette zijn lippen bij haar kruin en letterlijk en figuurlijk zoog hij haar hoofd leeg. Bij mij en Carmen deed hij hetzelfde. Hij zei tegen Noortje dat haar hoofd zwaar was en het mijne licht. Mijn closed eye visuals bestonden vooral uit kleuren, bessen, bloemen en veel geometrische vormen en patronen in kleuren zoals paars en roze. Later in mijn bed zag ik ook nog kindertekeningen, clowntjes en speelgoedtreinen. Het leek wel kerstmis :-) Geen anaconda’s, slangen, tarantulas of sprekende planten, maar interessant was het wel.

 

Die nacht kon ik niet slapen, maar dat gaf niet, de hele jungle is zo gaaf en zo anders dat ik het eigenlijk zonde vond om te slapen. Deze nacht dacht ik na over wat Luis had gezegd, en er klopt wel iets van. Als ik op reis ga heb ik veel minder zorgen dan normaal, en dat spiegelt zich in de hoeveelheid bagage die ik meeneem: eigenlijk alleen het hoognodige. Tijdens de jungle trip was ik bijvoorbeeld mijn handdoek, zonnebril, slippers en water vergeten (ahum, juist het hoognodige;-))

De volgende dag moesten we alweer terug naar de stad die uitpuilt van de bussen, taxi’s, lelijke betonnen huizen en mensen die 7 dagen per week proberen geld te verdienen. Helaas. Ik ga terug in de tweede week van december. Inmiddels heb ik al een groep mensen verzameld die dan meewillen, dus aan gezelligheid zal het ook dan niet ontbreken. Ook ga ik opnieuw ayahuasca nemen, dit keer ietsje meer, en de oom van Luis zal er ook bij zijn. Heel spannend, misschien dat het bij mij dan wel een meer therapeutische werking voor de geest zal hebben, want ik vermoed dat ik dat toch wel kan gebruiken.