Categorie archief: Eten en drinken

Piece # 91 – Kerstsfeer: geen

Posted on
4

fragrance of New Year

dreams hanging like crystal drops

behind the green needles

Deze haiku trof ik gisteren op Twitter (via @ashalynd) aan. Het einde van het jaar, en de feestdagen in het bijzonder brengen vaak allerlei gevoelens met zich mee. Je weet wel, gevoelens van saamhorigheid, liefde, vrede-op-aarde, nieuwe hoop en nieuwe dromen voor het komende jaar. Ik vermoed dat het toch vooral de groene naalden, lichtjes en eventuele sneeuw zijn die deze gevoelens versterken.

Want hier bij 30 graden in de schaduw, zijn ze nagenoeg afwezig.

Ook afwezig zijn de palmbomen, witte stranden en heldere zee, dus voor de typische antikerst-ervaring moet je ook niet in Buenos Aires of omstreken zijn.

Wat zijn dan de kenmerken van een typische kerst in Buenos Aires?

1. Kerst is Kerstavond. Vergeet de Eerste en Tweede kerstdag. De 24e is waarop kerst gevierd wordt, enkel in de avonduren. Met om twaalf uur de toost met bubbels. Dat lijkt op oudejaarsavond? Inderdaad, nogal.

2. Na het kerstdiner komen er walnoten, chocoladerozijnen, nogat, suikerpinda’s en geconfijte amandelen op tafel. Een andere culinaire klapper is pan dulce, oftewel krentenbrood. Het is luchtiger dan hollands kerstbrood, volgens mij is het een variant op de italiaanse panettone. Of pan dulce bedoeld is als ontbijt, tussendoortje of voor bij de champagne, geen idee. Misschien is het de hollandse gewoonte, maar ik kies voor bij het ontbijt.

3. Kerstsfeer: geen. Als je je ogen goed openhoudt, zie je soms een kerstmansticker op een enkele winkelruit. Of ergens een kitcherig minikerstboompje, weggestopt in een hoek. Maar geen kerstliedjes, geen gezellige lampjes in het donker, geen eindejaarslijstjes, geen kerstkaarten,  geen top 2000 allertijden, geen glühwein.

4. Kerstcadeautjes. De meeste Argentijnen kopen een cadeau voor hun geliefde en familie.

5. Dronken bestuurders. Net als oudejaarsnacht, is kerstnacht een nacht waarop heel Buenos Aires in beschonken toestand over straat gaat. Ook met de auto. Dit is omdat eerst dineren bij familie en daarna feesten met vrienden het typische programma voor de kerstnacht is.  Wij hebben ons er (nog nuchter) een keer tussen begeven en dat was enerzijds heel komisch om te zien, de ongelofelijke drukte waardoor hard rijden al niet mogelijk is, en anderzijds zit je niet rustig vanwege de stommiteiten die je door de voorruit ziet. Deze avond levert elk jaar weer nieuwe records op bij de alcoholcontroles en aanhoudingen als gevolg.

Piece #78 – 10 dingen die je niet zou willen missen in Buenos Aires

Posted on
1

Of je hier nu bent als toerist of als inwonende, er is ongelofelijk veel te doen in la gran capital.

Tango, Voetbalwedstrijden en Polowedstrijden heb ik express achterwege gelaten, zodat er ruimte over blijft voor mijn persoonlijke favoriete uitstapjes die je waarschijnlijk nooit had verwacht. Alles in deze top 10 kun je het hele jaar door doen en is niet duur of zelfs gratis.

1. Bomba del Tiempo


foto: Entradarecital.com.ar

Elke zondag en maandag kun je naar dit toegankelijke, dansbare live perscussiespektakel dat al jarenlang – terecht – een groot succes is bij locals en toeristen. Konex organiseert ook theater, filmavonden en nog veel meer.

Sarmiento 3131

2. Cine Gaumont

Een verouderd bioscoopcomplex met hele fijne zalen. Er zijn alleen goede arthouse films en hedendaagse klassiekers, én de beste kleinschalige filmfestivals. Direct aan Plaza de Congreso, zodat je bij aankomst vaak nog de restanten van een demonstratie op het plein meemaakt.

Av. Rivadavia 1635

3. Get up and dance!

Schoonheidsslaapje, opstaan, optutten en dan “a bailar”. De discotheken openen laat en sluiten pas weer laaaaaat hun deuren. Juist op doordeweekse avonden tref je de ‘specialere’ avonden. Denk aan drum n bass (Bahrein), gay-day, electronisch, after office (lees: hengstenbal), travestieshow. In het weekend is het vooral 80′s en 90′s wat de klok slaat. Er zijn enkele clubs bij (oa. Crobar, Niceto Club) waar het publiek hipper is dan in Tokio (en dikwijls jonger dan op Chersonisos).

4. Beautysalons

Je kunt er terecht voor harsen, manicure, nagelstyling, pedicure, massages etc. Aanrader als verwennen en mooimaken je als muziek in de oren klinken. Er hangt zo’n typische vrouwen onder elkaar-sfeer en het is niet duur.

5. Padel

In plaats van tango te leren dansen (niet zo eenvoudig) kun je ook drie medespelers optrommelen voor een potje padel (volgens mij is het eigenlijk ‘paddle’, maar ik kan het mis hebben). Padel is een sport die het midden houdt tussen tennis, badminton en squash en wordt alleen in Spanje en Argentinië gespeeld. Ondanks dat er wel kampioenschappen en competities zijn, spelen de meeste mensen het puur voor de lol.

6. Plaza Serrano en omgeving

Als er een hemel voor liefhebbers van hippe boetiekjes en dito snuisterijtjes zou zijn, zou die Palermo heten. Hier kun je gemakkelijk al je dagen slijten. Houd dan wel rekening met een onevenredig snel slijtend budget.

Plaza Serrano is op de kruising van J. L. Borges en Honduras

7. Neem de trein


Waan je 50 jaar terug in de tijd: reis eens door de stad met de trein en/of  metrolijn A. Terwijl je op het perron op de trein staat te wachten voel je een aardbeving onder je voeten. Dan weet je dat ie eraan komt. Soms hoef je geen kaartje te kopen omdat het dienstdoenende loket niet open is. Het komt ook voor dat er alleen een handgeschreven briefje liggen waarop staat dat er met minimaal 25 minuten vertraging rekening moet worden gehouden. Vanuit de trein zie je delen van de stad die je vanaf de straat nooit zal zien: sloppenwijken, autokerkhoven, met groen overwoekerde pre-coloniale bebouwing, paardenrenbanen.

Metrolijn A staat bekend als het overjarige houten gevaarte dat nog uit de Engelse tijd stamt. Be delayed elegantly. Bij volle snelheid ruik je de geur van heet metaal in deze benauwde ondergrondse. De metrostations van het centrum zijn vaak rijkelijk beschilderd of betegeld. Uit deze decoratie kun je veel opmaken over de Argentijnse historie en cultuur.

Bijvoorbeeld Retiro-Tigre met de lijn Tigre of Retiro-Belgrano met de lijn Mitre.

Avenida Corrientes


Ook Av. Corrientes is een goede plek om je enkele decennia terug in de tijd te wanen. Het Broadway van Zuid-Amerika herbergt namelijk een boel supertraditionele pizzerias en restaurants die nogal gedateerd aandoen (check het Palacio de la papa frita maar eens!) maar die tot ieders favorieten behoren. Behalve pizza of patat eten ga je natuurlijk naar een concert of theaterstuk in één van de tientallen theaters in deze buurt (in totaal telt de stad er zo’n 300). Maar vermijd de musicals.

Op alle avonden van de week heerst hier een leuk soort drukte: mensen van alle leeftijden, op hun best gekleed want ze zijn ‘uit’.  Op zo’n avond ga ik ook meestal wat rondsnuffelen bij de boekenoutlets aan de avenida. Zij hanteren dumpprijzen en alles is tot laat open.

Av. Corrientes tussen Av. Callao en Esmeralda

9. Universidad de Buenos Aires
Als je wil zien hoe een groot deel van de Argentijnse bevolking zijn studiejaren heeft doorgebracht, loop dan een UBA faculteit (bijv. filosofie, psychologie of medicijnen) binnen en snuif de socio-communistische sfeer op.

Facultad de Filosofía y Letras – Puán 478

Facultad de Psicología – Hipólito Yrigoyen 3240

10. Barrio Chino


Snuisterijtjes kopen voor een habbekrats en Aziatisch eten zoals je dat nergens anders in de stad kunt (oa. Thais en sushi). Een grote hit zijn de sushirollen van supermarkt Casa China. Deze snijd je zelf in kleine sushi-eenheden, ze zijn supervers en goedkoop.

Metro/treinstation Juramento. Vanaf daar de straten Mendoza en Arribeños.

Wat mag er volgens jou niet ontbreken in deze lijst? Of wat vind je anderszins de moeite waard in Buenos Aires? Ik hoor het graag!


Piece # 76 – Eten en drinken: 10 dingen die je geproefd moet hebben in Argentinië

Posted on
3

Dat van de steaks en de barbecue weten we nu wel. Wat heeft Argentinië nog méér te bieden als het om eten en drinken gaat?
Hieronder 10 (vegetarische) aanraders:
  • 1. Queso con dulce

Het meest klassieke Argentijnse dessert. Deze voorloper van de cheesecake is hét bewijs dat de gastronomische kennis van de Argentijnen verder reikt dan gegrild vlees. Queso staat voor een stukje kaas. Mijn voorkeur gaat uit naar de cremoso, een kruising tussen mozzarella en roomkaas. Dulce is een enorm ingedikte jam, zo dik dat je er plakken van snijdt. Die plakken leg je ieder bovenop een evengroot stuk kaas en smullen maar!

De dulces zijn meestal gemaakt van batata (zoete aardappel) of membrillo (kweepeer).

  • 2. Ijs van Jauja

Jauja is zo’n ijswinkel waar je 30 blokken voor omrijdt. Of hoeveel blokken je er dan ook vandaan woont. Patagonische ijssmaken die je nooit meer vergeet.

  • 3. Zoete aardappel op de BBQ

Niets beter dan een zoete aardappel die precies lang genoeg (en in a

luminiumfolie) tussen de kooltjes heeft liggen garen. Als je hem opensnijdt hoeft er dan zelfs geen zout, peper of saus overheen. Gefrituurd is de batata ook enorm lekker trouwens.

  • 4. Pizza met de dikste laag mozzarella die je ooit zal eten

De Argentijnse pizza’s zijn zeer groot. En zeer overdadig belegd met slechts 2 of 3 ingrediënten (olijven niet meegeteld). Als je eenmaal aan dit idee gewend bent, kun je met een gerust hart naar één van de duizenden goede pizzeria’s in het land om una grande napolitana te delen (délen dus). Daarna uitblazen van zoveel mozarella-geweld. En heel groot “sporten” in de agenda schrijven voor de volgende dag.

  • 5. Rode wijn (vergeet die rosé!)

Argentinië is als wijnland nog niet helemaal ontdekt door de rest van de wereld. De provincies Mendoza, Neuquen en San Juan produceren al een halve eeuw goede wijnen. Rode wijn kun je overal kopen, tot in de kleinste supermarktjes. Het populairst zijn de Cabernet sauvignon, Malbec en Pinot Noir.

We zijn hier niet in Frankrijk dus verwacht geen uitgebreid assortiment rosé’s. Het is warm, zeg je? Dan mogen er ijsblokjes in het glaasje rood.

  • 6. Gevulde pasta

Ravioles, sorrentinos, cappelettis of simpelweg ñoquis (gnoc

chi), allemaal even verrukkelijk. Overal vers verkrijgbaar, grote porties, goede geraspte kaas erbij. In restaurants bestel je de saus er apart bij. Hier is veel keuze in, variërend van een eenvoudige tomatensaus tot zeer gevulde estofados.

  • 7. Humita

Humita is een maispulp (deze omschrijving doet dit magische gerecht ernstig te kort!), die op een voortreffelijke manier bereid wordt met ui, paprika en kruiden. Je wilt ervan blijven eten. Traditioneel gerecht uit de noordelijke streken.

  • 8. Alfajores

De stroopwafels van Argentinië! Is bij stroopwafels de boter die het hem doet, hier is het de vulling van dulce de leche.

Koop alleen alfajores van Cachafaz of Havana. Er zijn namelijk een hoop producenten die “alfajor” zetten op de verpakkingen van hun goedkope, in nepchocola gedoopte gortdroge biscuitjes.

alfajores

Foto: lovelihood

  • 9. Koffie met medialunas

Heel simpel, maar doe eens als alle Argentijnen en ontbijt met een cafe (cortado, jarrito of con leche) en medialunas de manteca. Deze croissantjes zijn supervet, zoet en gelig van kleur. Ze zijn onweerstaanbaar, net als de italiaanse koffie erbij.

  • 10. Fernet coca

Dit lijstje gaat over wat je geproeft moet hebben, niet over wat je lekker zou moeten vinden.

Fernet is de meest bittere alcoholische drank op aarde.  Argentijnen drinken het graag, met cola. Ze lijken hierin nogal alleen te staan want zelfs in Italië, waar Fernet is uitgevonden als medicinale kruidendrank, is het vandaag de dag bijna niet te vinden. Alleen voor gevorderden dus.

Piece # 67 – Gewoon lekker eten

Posted on
Beantwoorden

Na twee jaar in het land van de rundersteaks ben ik nog steeds geen vegetariër-af. Integendeel. En dus zou je verwachten dat ik op de hoogte ben van de ins en outs aangaande vegetarische restaurants hier in Buenos Aires. Dat valt nog tegen. Wat ik wel weet is dat het langzaamaan begint te wemelen van de vegetarische restaurants. En dat ik het merendeel nog steeds moet uitproberen.

Waarom? Er zijn inderdaad veel vegetarische restaurants, die ook nog eens biologisch en supergevarieërd voedsel serveren. En niet duur. En zo goed dat zelfs de NY Times erover schrijft. Het nadeel van de vegetarische trend in BA is, dat deze zich vrijwel enkel tot de lunch en tot afhaaleten beperkt. Jazeker, het lijkt erop dat de porteño vandaag de dag graag een licht vega-hapje luncht, maar als het op dineren aankomt toch gaat voor een bezoek aan een authentieke pizzeria of parrilla.

Het andere nadeeltje van die fijne vegarestaurants: ze bevinden allen in de wijk Palermo. Beter bekend als het walhalla van alles wat hip, nieuw, gekleurd en buitenlands is. Palermo ligt op slechts 20 minuten van huis, maar de populariteit van deze wijk is zo enorm, en vooral als het om dineren en barbezoek gaat, dat er geen parkeerplek en geen tafeltje te krijgen zijn. Al een paar keer hebben we op een vrijdagavond (vroeg of juist heel laat, en daarom hopende op een tafel zonder reservering) na smekende blikken bij onze favo restaurantjes rechtsomkeer gemaakt. En toen met hongerige magen naar de wijk Boedo gereden om daar alsnog binnen enkele ogenblikken te worden bediend bij onze andere favorieten Pinin of Pan y Arte.

Omdat in de buurt waar ik woon de trend van de vegetarische restaurants nog niet helemaal is doorgedrongen (liever gezegd helemaal niet), kwam ik wel regelmatig bij de Chinese restaurants. Daar ben ik eigenlijk altijd fan van geweest. Maar inmiddels, na verschillende ervaringen met haren tussen de rijst, delen van een metalen schuursponsje tussen de noodles en de meest smakeloze chop suey aka waterzooi ooit, ben ik voorlopig even genezen van Chinees.

En toen gingen we eens eten bij Los Sabios. Dit eenvoudige, kantine-achtige eethuis aan de drukke avenida Corrientes bleek een verademing. Hier ga je met je bordje langs een vegetarisch-macrobiotisch buffet. Dat alleen al klinkt wat ongeloofwaardig, nietwaar? Een aardige Chinees (toch weer) brengt je een jasmijnthee of ander non-alcoholisch drankje;  zou dat de achterliggende taoistische filosofie zijn of toch een ontbrekende licentie voor verkoop van alcohol? Hoe dan ook, er valt hier veel nieuw en fijn eten te proeven, waaronder: gefrituurde tempehballetjes, sojapindakoekjes, nog veel meer frituursels, pannenkoekjes met koude salade, smeuiige aubergine, linzen, pompoengerechten, bietensalade, een stuk of zeventien andere nooit eerder geziene salades, flan de coco, rozijnencake, lemon pie, you name it. Zoals de oude taoisten vast gezegd hebben: gij zult niet moeilijk doen en gewoon lekker eten.

Piece #66 – Cena show

Posted on
Beantwoorden

In de suburbs van Buenos Aires zie je veel enorme familierestaurants estilo campo: hier zou zowel het eten als de aankleding in zogenaamde “plattelands”stijl zijn en onbeperkt vlees van de barbecue (parrilla libre) worden geserveerd. Ze doen mij altijd denken aan Center Parcs.

Ik had nooit verwacht dat ik er voet over de drempel zou zetten. Echter, dit weekend waren we uitgenodigd voor een etentje in één van de beste familierestaurants van de provincie, bovendien mét cena show.

Oneindig veel vlees

Bij binnenkomst kom je langs de parrillas waar in de lengte in plakken gesneden varken verticaal hangen te braden. Andere stukken vlees zijn minder herkenbaar maar enorm groot. Een team professionele barbecuejongens in het zwart hield zich bezig met het braden en grillen. Ons gezelschap van ongeveer 20 man was aan één lange tafel gezet. De enorme eetzaal was volgepropt met allemaal lange tafels vol met etende mensen, wat het praktisch onmogelijk maakte om bij je stoel te komen. Het eten was voor iedere gezelschap precies hetzelfde en werd vrij snel opgediend aan het uiteinde van de tafel. Vanaf daar moesten de vele bordjes salade, patat, provoletakaasjes en vlees worden doorgegeven richting het andere uiteinde. Vervolgens arriveerde ongeveer iedere 5 minuten een van de barbecuemannen die zojuist het zweet van zijn voorhoofd had geveegd een een professionele hardewerkers-lach op zijn gezicht had getoverd, met een enorm houte bord vol grote stukken zeer mals vlees. Er waren veel soorten vlees beschikbaar, waardoor er aan het borden doorgeven geen einde leek te komen.

Mijn fascinatie

Het gezellig en rustig eten werd verder bemoeilijkt door de harde muziek (smartlappen). En door de mensen. Het was voor mij onmogelijk om niet gefascineerd te raken door al deze mensen waarvan de meerderheid, lettend op de mate van overgewicht, vaste klant leek. Allemaal met smaak etend, sommigen meezingend met de muziek. Er zat een vrouw van 90 vlakbij ons, haar verjaardag vierend met haar familie. Ik had nog nooit eerder iemand, laat staan van deze leeftijd, etend van zo’n groot stuk vlees gezien. Misschien is het goed geweest dat ik het Spaanse woord voor vreetschuur niet ken, anders had ik het vast en zeker laten vallen.

Weergaloze show

Nadat iedereen in de zaal zijn laatste serving op had, kwam een Argentijnse versie van Frans Bauer het podium op om ons toe te spreken en te zingen. Dit betrof dus het “show” gedeelte in cena show. Bij elke smartlap die hij zong vroeg hij of dit niet het meest romantische lied ooit was en spoorde het publiek aan mee te zingen. En de Center Parcs vergelijking houdt hier niet op. We werden aangespoord namen van artiesten te raden bij de beginklanken van elk lied, er werden mensen het podium opgeroepen die met pruik op een playback-sessie deden in ruil voor, jawel een gratis diner. De applausmeter. Wat een weergaloos entertainment! Toppunt was de bijna-bejaarde die uit het publiek kwam om een nummer te playbacken, maar in plaats daarvan écht zong én over zowel het zangtalent als de heupbewegingen van Elvis bleek te beschikken. Het publiek in de zaal was niet meer te houden. De hele tent was inmiddels verworden tot een “heuse” disco en het podium stond vol dansende dames en heren van middelbare leeftijd en hun kinderen die zich uitleefden op opzwepende cumbia. De Frans Bauer zong zo sexy als hij maar kon mee met de cumbia nummers.

Na het toetje (alweer flan con dulce de leche) vertrokken we naar een feestje in de stad van een heel ander kaliber. Als dat er niet was geweest had ik me uiteindelijk vast overgegeven aan deze voor mij unieke cena show-ervaring en tot in de kleine uurtjes op dat podium blijven dansen.

Piece # 55 – Bittersweet? Dacht het niet!

Posted on
2

Alsof het leven (zo nu en dan) al niet bitter genoeg kan zijn, de Argentijnen doen er graag een schepje bovenop.

Ze martelen hun smaakpapillen dagelijks al met vele mate’s, maar daar blijft het niet bij. Ze kunnen altijd een beroep doen op een groot aanbod van koude drankjes in de categorie bitter, nog bitterder, godallemachig-bitter.

 

Grapefruitfrisdrank

…is bijvoorbeeld erg populair. Of eigenlijk alles met grapefruitsmaak. Zoals dat vrijwel iedere Nederlander ‘s zomers graag een ice tea bestelt, zo wisselt de Argentijn zijn colaatjes af met Cuatro pomelos, Paso de los Toros of dezelfde lichtgele grapefruitfrisdrank van een B-merk.

 

Terma

Een andere bittere gast onder de frisdranken is Terma. Een stevig bittere frisdrank die je moet aanlengen met sodawater, gemaakt van kruiden uit Patagonië en omstreken. Therma heeft verschillende varianten met ieder een iets andere kruidensamenstelling. Er zijn ook B-merken waarbij de kruidensamenstelling niet onthuld wordt; de omschrijving “Frisdrank op basis van kruidenextracten” voldoet. Erg dorstlessend bij warm weer, erg bitter, maar het went. Tot zover de drankjes die ik, mits het warm is en ik dorstig ben, erg kan waarderen.

 

Gancia en Fernet

De echte toppers qua bitterheid vinden we onder de alcoholische dranken: Gancia en Fernet. Gancia is een soort vodka maar dan uiteraard bitter, dat met suiker, citroensap en veel ijs wordt geserveerd als een cocktail. Het is dan ook vrij populair in het uitgaansleven. Maar wat werkelijk op geen enkele after-office of uitgaansavond mag ontbreken is Fernet-cola. Fernet is van oorsprong een Italiaans aperitief, het werd in 1845 uitgevonden in Milaan en sindsdien staat het bekend als mogelijke remedie bij maagklachten, rugklachten, menstruatiepijn en ook bij spijsverteringsklachten en bij stress en onrust.

Echter, het is in Italië bij lange na niet zo geliefd geweest als dat het nu is onder de jonge Argentijnen, met name in de grote steden. In de studentenstad Córdoba, zo heb ik begrepen, wordt bijna niets anders gedronken in bars en discotheken. Fernet roept sterke associaties op met hoestdrank, en wanneer het gemixt wordt met cola produceert het goedje een dichte, bruine schuimlaag. Fernet bevat 40% alcohol en voldoende consumptie bezorgt je gegarandeerd een waanzinnig leuke avond met onbekende afloop. Maar je moet dus wel van bitter houden, anders blijf je, zoals ik, gewoon rode wijntjes drinken waarvan je langzaam maar zeker in slaap doezelt en de volgende ochtend gewoon in je eigen bed wakker wordt.

Piece # 44 – In gevecht met de calorieën

Posted on
3

Dagelijks leveren de Argentijnen, bewust of juist totaal niet, een moeizame strijd tegen de calorieën. De overvloed aan calorierijk voedsel is één. Daarbij komen de eetgewoonten. Deze zijn er naar mijn vermoeden ergens tijdens de vorige eeuw ingesleten en er nu, ondanks fervente pogingen, met geen bijl meer uit te hakken. Ik zal er enkele omschrijven.

Foto: clara & james


1. Geen ontbijt of een zoet ontbijt

Cafe con leche vergezeld van toast met boter en jam of een paar koekjes, type Oreo. Voor hen die buiten de deur ontbijten bestaat de standaardaanbieding: Cafe c/leche + 3 medialunas. Medialunas zijn ‘s wereld lekkerste, vetste en zoetste croissantjes. Een gezonde cruesli en ongesuikerde yoghurt vinden in de supermarkt is een mission almost impossible.


2. Vergeten groente

Een schnitzel (milanesa) met aardappelpuree of empanadas gevuld met gehakt gelden als complete maaltijd. En dat terwijl je spotgoedkoop overal ‘s werelds beste cherrytomaten, verschillende slasoorten, aubergines en verse spinazie kunt scoren. De lunch is de hoofdmaaltijd van de dag en bestaat meestal uit een simpel, degelijk gerecht.

 

3. De merienda

Het diner kan óf heel eenvoudig zijn, óf heel uitgebreid. Maar één ding staat vast: het vindt plaats op een zeer laat tijdstip, doorgaans na negenen ‘s avonds. In het weekend kan het soms wel elf of twaalf uur ‘s avonds worden. Natuurlijk krijg je al veel eerder honger. Daarom bestaat de merienda: het zesuurtje. Ook hier gaat het meestal niet om een gezonde hap: een tosti, een medialuna, een alfajor (ofwel de caloriebom: opgestapelde koekjes met daartussen een of twee lagen dulce de leche en dit geheel gedoopt in chocolade).

 

4. Fruit eten is geen dagelijks terugkerende gewoonte.

Men kent fruit vooral als smaakstof in yoghurt en als ingrediënt in taart of koekjes, maar niet zozeer als die gekleurde items die de groenteman voor zijn winkel in kisten heeft liggen. Sinds de gezondheidstrend (die is er namelijk wel, waarneembaar middels het grote assortiment light producten) haar intrede heeft gedaan kun je wel bij steeds meer bakkers, lunchtenten en kiosken verse fruitsalades kopen.

 

Hoe zit dat dan met de gezondheid?

De consequenties van dit – gemiddeld genomen – ongebalanceerde eetpatroon zijn deels zichtbaar, deels nog verborgen. Je ziet hier geen volgevreten playstation kids zoals in de VS of in Nederland. De meeste vrouwen hebben een figuurtje waar ik alleen maar van kan dromen. De jonge mannen blijven que kledingmaat ver beneden XL. Het gevaar komt met leeftijd: buikjes die alsmaar ronder worden en langzaam aanzwellende lagen vet rond de taille bij beide sexen, en: te weinig conditie. Als men dan vet blijft eten komt op relatief jonge leeftijd de by-pass operatie in zicht. Het verraste me niet dat deze ondanks vele valse claims op andere uitvindingen (oa. het prikkeldraad, het vingerafdrukken nemen, de balpen, dulce de leche) wél door een Argentijn blijkt te zijn uitgevonden.

 

Er is wel hoop: er wordt al jarenlang rekening gehouden met diëten en allergieën: in de dieteticas kun je noten, granen, gedroogd fruit en glutenvrije producten kopen. Er rust bovendien absoluut geen taboe op diëten en men – zeker ook de mannen! – bespreekt openlijk de overtollige kilo’s en hoe daarvan af te komen. Men stapt hiervoor ook makkelijk naar een professioneel diëtist. En tot slot ben ik er om mijn vegetarisme, lactose intolerantie, bio-eco-fairtrade fanatisme en theeverslaving in de strijd te gooien. Op naar de overwinning!

Piece # 42 – Dolle boel

Posted on
Beantwoorden

Benodigdheden voor een feestje BA style:

  • Huiskamer
  • Vrienden. Je nodigt allerlei mensen uit (alleen niet je ex) en het is absoluut normaal dat die ook weer anderen meebrengen (mits geen ex). Wel zo gezellig.
  • Bier en wijn. Geen enorme hoeveelheden want de gasten brengen ook vaak wijn of een literfles bier mee.
  • Men doet niet aan cadeaus, maar neemt vaak versnaperingen mee. Wij hebben eerder al in ontvangst mogen nemen: aardbeienthee, meloenlikeur, nougatrepen, guacamole, perziken en wodka om daiquiris te maken.
  • Empanadas, te bestellen bij de lokale caterer.
  • Chips
  • Kaas, ham, salami
  • Sandwiches. All English style: witbrood, zonder korstjes, ook te bestellen bij de lokale caterer.
  • Taart. Let op: deze wordt ná de hartige hapjes gegeten. Zodra de taart in zicht komt zet men in: “Que los cumplas feliz….”
  • Champán. Voor de brindis (toast uitbrengen). Komt meestal met de taart en is een verplichte aangelegenheid, men klinkt, men drinkt en gaat weer over tot de orde van, eh, het feest.
  • Muziek. Rock nacional, jazz uit de regio en later op de avond ’80 & ’90s. Tieners draaien het liefst reggeaton en cumbia.
  • Mate of koffie. Er komt, mij meestal geheel onverwacht, altijd wel een moment waarop er ineens mate bereid of koffie gezet moet worden. Voor de liefhebbers. Misschien om te zorgen dat we niet in slaap vallen?
  • “Pilas” (fig. batterijen) oftewel vooral géén slaap. Argentijnen zijn niet van het vroeg naar bed gaan. Een eenvoudige verjaardag, hoe kleinschalig ook, duurt makkelijk tot 5 uur in de ochtend.

Ons gezamenlijke feestje (Ari is net jarig geweest) dit weekend zal ongeveer volgens dezelfde formule zijn. We hebben slechts een paar kleine wijzingen in het programma: het halve glaasje champagne vervangen we door onbeperkt huisgemaakte sangría, guacamole mag niet ontbreken en evenmin de american cookies. Een Hollands tintje? Mijn appeltaart kennen ze al, bitterballen maken is me iets te omslachtig, laat ik het maar houden bij ons aller traditionele, immer gewaardeerde rookwaar.

Piece # 32 – When you think you’ve seen it all…

Posted on
2

Ik heb voor deze titel gekozen omdat ik er langzamerhand achter kom dat ik pas net begonnen ben Bs As te leren kennen. Misschien is het het gevaar van leven te midden van locals, die hebben geen toeristtenradar voor interessante spots in hun eigen stad of land. Ik ben zelf ook schuldig: het waren buitenlandse vrienden die me vertelden over het gevoel dat je bekruipt als je het Anne Frankhuis binnenstapt, over Amsterdamse filmhuizen en goedkope vegetarische eetgelegenheden die me tot dan toe onbekend waren. En ja, het Paleis op de Dam wacht ook nog steeds op mijn bezoek (en dat van vele geboren en getogen Amsterdammers). Toen ik in de hoofdstad woonde kwam het simpelweg niet in me op dit enorme paleis, ooit het politieke centrum van de stad en één van de belangrijkste gebouwen uit de geschiedenis van ons land, te bezoeken.

El barrio Chino
Goed, het komt er op neer dat ik geen idee had van het bestaan van de Chinese wijk hier, ‘El barrio Chino’. Tot nu toe, bij het horen van het woord Chinees, nam ik wat er volgde altijd met de nodige scepsis betreft het Chinees-gehalte. Voor veel Zuid-Amerikanen is vrijwel alles wat uit het verre Oosten komt Chinees (het verre oosten is hier letterlijk en figuurlijk een stuk verder weg dan voor de Europeanen). Of bijvoorbeeld sushi nou uit Japan, Korea of China komt, men maakt zich niet zo druk over het onderscheid.

Toch wonen er een heleboel Chinezen (en ja, ook Japanners en Koreanen) in de stad en de Chinese wijk barst echt uit zijn voegen van de chinezigheid. Ik voelde meteen een herkenning bij het zien van de kleine dokterspraktijkjes vol kruiden waar ook acupunctuur en massages (“zonder pijn en zonder naalden”) gedaan worden, de supermarkten met vislucht, de standjes waar men gestoomde dumplings en loempia’s verkoopt. We gingen natuurlijk eerst smikkelen en smullen bij een restaurantje waar het eten binnen 2 minuten op tafel staat en daarna schuimden we de winkeltjes af. Want, de grootste attractie waren toch wel de talloze winkels vol, vol, vól met geïmporteerde spulletjes waar een mens blij van wordt.

Mooie metafoor voor hoe ik me voelde na het eten en shoppen: een verguld vet varkentje, haha!

Mooie metafoor voor hoe ik me voelde na het eten en shoppen: een verguld vet varkentje, haha!

De buit
De buit na een uurtje of 2 china shopping:
- een vierkante rijstpapieren lamp;
- woondecoratie met alle chinese sterrenbeelden ;
- wierrooksteentjes;
- pantoffels om kado te geven;
- tigerbalsem;
- nagelknipper, armbandjes, wierrookbranders, groeikristallen en nog een stuk of zeventien andere boludeces (eh…prullen) die we waarschijnlijk kado gaan geven aan vrienden die ook de chinese wijk nog niet hadden ontdekt.
Uit de supermarkt brachten we onder andere mee: thee, kilo’s rijstnoodles, gele linzen, tapiocatoetjes, gestoomde cake, bessensap, kalebassenfrisdrank, loempia’s en natuurlijk rare snoepjes die niemand ooit kan laten liggen en uiteindelijk blijken te smaken naar een gummie-explosie van chemische smaakmakers die vast in geen enkel land buiten China toegestaan zijn.

Voor meer barrio Chino en hoe er te komen, zie What’s Up Buenos Aires.

Piece # 31 – De kunst van het barbecuën

Posted on
5

Mocht de conversatie met een Argentijn ooit stilvallen, dan is één woord voldoende om ze weer op gang te krijgen: asado. Een lekkere zomerdag, een verjaardag, een zondag zonder verdere activiteiten; het is altijd reden voor het plannen van een goeie asado, oftwel een BBQ bij iemand thuis. Dit heeft overigens niks te maken met het bakje kolen op wieltjes dat we in Nederland kennen. Het hier gebruikte instrument is de parrilla [spreek uit als parrrrisja], een stenen of metalen constructie die vaak is ingebouwd op het dakterras of balkon, met daarop een door de gastheer bereide hoeveelheid vlees voor een heel weeshuis. Geen drumsticks of BBQ-worstjes maar bloedworst, varkensvlees, stukken vacio van een halve meter in lengte en weet ik hoe ze de andere eetbare delen van de koe noemen, want ook die liggen er gerust op. Paprika, ui, maiskolven en zoete aardappel worden tussen de kooltjes ook snel gaar en zoet van smaak. Salades, brood en vino tinto completeren het geheel. Er komen meestal een behoorlijk aantal mensen naar de asado want zonder goed en veel gezelschap is deze niet compleet. Iedereen eet ook best wel ‘ietsje’ meer dan bij een gemiddeld pasta-dineetje (bewijsmateriaal: de grootste asado ter wereld).

De asador, oftewel de verantwoordelijke voor het vuur, de kooltjes en het vlees, krijgt op een gegeven moment een applaus. Want als je de mannen moet geloven (de asador kan geen vrouw zijn, volgens de naar mijn weten wereldwijd universele pyromaantechnische gedragsregels) schijnt het hard werken te zijn om die stukjes vlees mooi sappig op de borden te krijgen.

Als er een dessert wordt gegeten is dat vaak een jummy meringue lemon pie of een andere soort cake of taart. Maar, als alternatief kun je in iedere uithoek van Buenos Aires ook ijs laten thuisbezorgen. Binnen een kwartier staat er dan een kilo of wat Italiaans schepijs in de door jouw gekozen verrukkelijke smaken op de stoep. Nog een koffie er achteraan en je kunt jezelf als een tonnetje naar huis rollen.

Binnenkort te verwachten in de serie “de Argentijnse keuken”: de pizza, de milanesa, de pizza, de huisgemaakte pasta’s, de pizza, kip uit de oven, de pizza, de pompoen, sandwiches de miga en, had ik de pizza al genoemd?