Piece # 84 – Pacoboefjes, motochorros en ander gespuis

Vanuit Nederland wordt me vaak gevraagd hoe onveilig Buenos Aires nou eigenlijk is. Zuid-Amerikaanse steden hebben natuurlijk een reputatie.

Het antwoord hangt af van wie je het vraagt.

Berovingen

Om te beginnen, toeristen maken een behoorlijke kans om beroofd te worden. Maar ook locals worden beroofd, het overkomt de meesten van ons. De jongere generatie (wij dus) is er over het algemeen vrij relaxt onder. C’est la vie. De oudere generatie gelooft dat het met de dag erger wordt. Deze oudjes voelen zich erg kwetsbaar, en ze hebben gelijk: ze zijn een makkelijk doelwit. Aan het begin van iedere maand gaan ze allemaal hun AOW contant opnemen bij de bank. Dan staan er dagenlang flinke rijen wachtende oudjes voor de bankgebouwen. Just pick your target. Dan zijn er nog locals, vaak vrouw, minderjarig, immigrant en horende tot de laagste sociale klasse, die dankzij deze omstandigheden meer gevaar lopen om in de prostitutie, drugshandel, slavernij of mensenhandel te belanden. Deze mensonterende praktijken zijn in Argentinië – helaas – aan de orde van de dag, maar bevinden zich volledig in de illegaliteit en zijn dus minder zichtbaar. Heel erg naar en verontrustend.

Maar voor de meeste porteños en toeristen gaat onveiligheid dus over berovingen. Er zijn allerlei trends op dat gebied. Vooral de televisiezenders maken er een sport van deze te signaleren en uitgebreid te rapporteren, vergezeld van dramatisch aanzwellende muziek alsof het een politieserie betreft. Heel journalistiek verantwoord. Ik noem er een paar.

Trends

De motochorros (lunfardo voor motordieven) vormen de grootste trend: twee dieven (chorros), samen op een motor, stoppen naast het slachtoffer dat nietsvermoedend op straat loopt, één van de twee berooft het slachtoffer, springt met de buit weer op de motor en ze gaan ervandoor.

Andere trends die zijn gesignaleerd: van geparkeerde auto’s de waardevolle onderdelen verwijderen, zoals de wielen of de bumper. Veel balkons zijn afgeschermd met antirobo spijlen of hekwerk (waardoor het lijkt alsof je in een vogelkooi woont, heel prettig). Dieven komen daarom vaak gewoon via de ingang het flatgebouw binnen, onder valse voorwendselen. Verkleed als ongediertebestrijders bijvoorbeeld. Eenmaal binnen proberen ze in te breken bij één of meer appartementen. In mijn gebouw is de afgelopen drie jaar een poging gedaan, maar het enige waar dieven in geslaagd zijn is de in brons gegoten plaat met deurbellen te stelen. Wat op zich ook weer een trend is.

Ondanks de toename in het aantal criminele overvallen, is er voor ons toch één geruststelling, namelijk het profiel van de dieven.

Boefjes

De meeste overvallen worden gepleegd door boefjes uit de sloppenwijken van nog geen 20 jaar. Verslaafd aan paco of alcohol, is stelen een dagelijkse noodzaak voor ze. Paco is een mix van cocaïne productieafval met andere chemicaliën die bij dagelijks gebruik hersenschade kan veroorzaken. De televisiekanalen schotelen ons maar al te graag straatrapportages voor waarin ze deze jonge verslaafden aan het woord laten. Dan begrijp je direct dat die hersenschade geen mythe is.

Ze beroven daarom op de meest simpele manier, die nog werkt ook: ze vragen het slachtoffer om geld en melden daarbij dat ze een wapen onder hun sweater hebben. Het slachtoffer riskeert zijn leven niet voor een paar tientjes en geeft het geld af. Of er echt een wapen is? Het boefje is al weg voor we het weten. Ik heb laatst gehoord over een overvaller die zich zo schuldig voelde jegens zijn slachtoffer dat hij zijn excuses aanbood tijdens de beroving. Hij moet toch ook eten, weet je?

Dit roept grote verbijstering op bij onze vrienden en kennissen die zijn opgegroeid in Bogotá, Colombia. Colombiaanse overvallers gebruiken geweld, zijn gewapend en opereren nooit alleen. De inwoners hebben dus ietsje meer te vrezen dan wij.

En de politie, kunnen we daar op rekenen? Niet helemaal. Een vriendin werd vorig jaar op het politiebureau, toen ze aangifte kwam doen van diefstal in haar winkel, letterlijk uitgelachen door de dienstdoende officiers. Er zijn nieuwe politiediensten bijgekomen waardoor er aanzienlijk meer blauw (en beige, en fluoriserend gele hesjes) op straat is.  Maar als je het mij vraagt, is bij criminaliteit de televisie nog altijd je beste vriend.

Piece #77 – Zij die steeds opzij worden geschoven

Op het grondgebied van Argentinië leven op dit moment zo´n 35 comunidades indigenas. Deze indianen zijn de oorspronkelijke bewoners van dit continent, die het identiteit gaven met hun gebruiken, hun taal en hun leefwijze al ruim voordat de Spanjaarden die taak kwamen overnemen. De Spanjaarden hebben het grootste deel van hen simpelweg uitgemoord. En tot op de dag van vandaag moeten de indianen vechten voor hun grondgebied en hun bestaan. Ze worden keer op keer, letterlijk, aan de kant geschoven. Hieronder twee opvallende voorbeelden.

Qom vs. de staat

Vier maanden geleden is het nu dat 50 Qom indianen vanuit Formosa, de meest noordelijke provincie, naar Buenos Aires zijn gekomen. Om de gerechtigheid te claimen die zij in hun eigen provincie niet kregen. De Qom van comunidad La Primavera zeggen niet te worden geholpen in de openbare ziekenhuizen (een openbaar ziekenhuis heeft de plicht iedereen te helpen, ongeacht of deze persoon een ziektekostenverzekering of documentatie heeft). De politie behandelt de Qom alsof ze geen bestaansrecht heeft. “Maten a este indio de mierda” oftwel: dood deze klote-indiaan, is de aantijging die veel indianen hebben moeten aanhoren. Waarom? De indianen even uit de weg ruimen betekent dat hun land eindelijk vrijkomt voor bebouwing, voor vooruitgang. Indianen lopen in de weg, zijn niet productief, hebben geen geld en zijn bovendien nog lelijk ook. Ze vormen een obstakel in het plaatje van de provinciale gouverneurs die hun steden willen uitbreiden en moderniseren. Die graag een extra inkomen verdienen door land te verkopen aan multinationals die er een industrie of mijnbouwproject opzetten.

De Qom hebben verslag gedaan van confrontaties met de politie waarbij deze huizen in brand heeft gestoken,  twee mannen heeft gedood, mannen en vrouwen ernstig heeft verwond, documentatie heeft vernietigd.

Dat de indianen geen basisrechten hebben, zoals de andere Argentijnen, bewijst het gegeven dat de meesten van hen geen identiteitsbewijs kunnen bemachtigen. Dit maakt hen de toegang tot basisvoorzieningen zoals wateraansluiting, grondbezit, gezondheidszorg en een bankrekening onmogelijk. Zelfs nu er voor “alle” Argentijnen een campagne is gestart waarmee zij snel en gratis een nieuwe identiteitskaart ontvangen, krijgen de indianen te horen dat deze trámite voor hen niet geldt. Of erger: er wordt hen extra geld gevraagd door corrupte ambtenaren, maar na betaling ontvangen zij uiteindelijk nooit de ID kaart.

Op dit moment kamperen de 50 Qom indianen al vier maanden in een park midden in de stad (waar moeten zij anders heen zonder geld en documenten?).  Ze voeren protest en hebben officiële aanklachten ingediend.  Er is nog steeds geen antwoord gekomen van justicia.


Mapuche vs. Benetton

De strijd van deze Qom-gemeenschap is slechts één actueel voorbeeld van het onrecht dat de indianen wordt aangedaan. Het langstlopende en meest bekende conflict is dat van de Mapuche indianen in Patagonië. Zij strijden al sinds 1991 tegen kledingfabrikant Benetton die toen 900.000 hectare land kocht (van de provincie, niet van de indianen zelf!) voor hun wolproductie. Een groot deel van dit land is voor 13.000 jaar lang Mapuche-eigendom geweest. “Patagonia gives me an amazing sense of freedom,” zei Carlo Benetton toen hij eigendom werd van het gebied.

De indianen die er wonen heben het land hebben geërfd van hun voorvaderen, leven van en mét de natuur. Ze zien zichzelf als onderdeel van de natuur, net als de bomen of de zon. Ondanks dat Argentinië wetten heeft die het bestaansrecht en het grondgebied van de indigenas rechtmatigen, worden deze vaker niet nageleefd dan wel.

UPDATE 8-5-2011:

De Qom kampeerders gingen op 25 april in hongerstaking, en hebben toen gedurende vijf dagen een wegblokkade gehouden in het stadscentrum. Hun eis was nog altijd niet ingewilligd: een gesprek met de president over de teruggave van de grond die hen toebehoort in de provincie Formosa. Mensenrechtenorganisaties als CELS en Amnesty International namen het publiekelijk op voor de gemeenschap.

Inmiddels is overeengekomen dat maandag 9 mei de gesprekken aanvangen tussen de overheid van Formosa, qom leider Felix Díaz, de mensenrechtenorganisaties en de nationale overheid. Het kampement in het stadcentrum is vrijwillig opgebroken.

Piece # 75 – To bike or not to bike

Buenos Aires en Amsterdam zijn zo in ongeveer alle opzichten tegenpolen. Maar er is één opzicht waarin het enorme Buenos Aires het pittoreske hoofdstadje aan de Amstel langzaam maar zeker nadert: en dat is het aantal fietsers. In onze metropool hebben we te maken met een fietsenleger dat exponentiëel groeit en haar vleugels flink aan het uitslaan is. Qua aantal, maar ook qua stijl.

 

Twee jaar geleden waren er nog maar twee groepen fietsers: de snelle sportievelingen en een enkeling die nou eenmaal geen beter vervoer voor handen heeft (ik schaar mezelf onder deze groep). Vandaag de dag zie ik circusartiesten en blootvoetige fietsers rondrijden, hooggehakte fashionistas die de hond al fietsend uitlaten, vrouwen op leeftijd, vaders met hun kroost achterop. Ook het customizen van de fiets door middel van toeters, bloemenslingers, radio + speakers, zijspiegels en framebekleding is de Argentijnse fietser niet vreemd. Nog even en dan verschijnen vast ook de bakfiets en de Kitsch Kitchen zadelhoes.
Het stadsbestuur helpt een behoorlijk handje mee en laat geen mogelijkheid onbenut om het fietsenrijden te promoten bij het volk. Een slim idee natuurlijk, vanwege het hoge eco-friendly gehalte en ontlasting van het overspannen openbaar vervoerssysteem. Deze maatregelen zijn het afgelopen jaar genomen:

Bicisendas: er worden met grote spoed fietspaden aangelegd.

Bicicleteadas: fietstochten voor het hele gezin.

Bicing: een witte-fietsenplan oftewel gratis fietsverhuur naar modern Europees voorbeeld (gezien in oa. Berlijn en Barcelona).

 

Ondanks al deze laagdrempelige initiatieven heb je voor je op de fiets stapt wel wat extra lef nodig. In verband met het verkeer, en vooral het gebrek aan respect in deze.

En dus ook een wakker stel hersens. Zoals mijn vriendin Jantine, die vertelde dat ze pas na enkele weken dagelijks fietsen, nu “onderweg” weer aan andere dingen kan denken dan aan het fietsen zelf. Dit maakt dat fietsen hier niet – zoals in Nederland – een gewoonte is, maar een heel bewuste keuze.

To bike or not to bike.

Fiets

 

Piece # 70 – Grote dag

Vandaag is een grote dag in Argentinië. Vandaag is de dag waarop de tienjaarlijkse volkstelling/bevolkingsonderzoek plaatsvindt. Dit is in veel landen waaronder Nederland een onbekend fenomeen.

Vandaag is ook de dag waarop Nestor Kirchner, ex-president en echtgenoot van de huidige presidente Cristina, is overleden.

Het land is dus in rouw, en het hele land zit verplicht (!) thuis te wachten tot de enqueteur met zijn vragenlijstje langskomt. Bij ons is ie inmiddels geweest en het was een snelle ondervraging. Of het appartement een eigen toilet heeft, hoeveel kamers, van welke nationaliteit we zijn, of we werken of studeren. In minder dan 10 minuten was het klaar en kregen we een mooi stickertje voor op de deur.

Nu is er dus volop gelegenheid om na te denken wat de vroege dood, veroorzaakt door hartproblemen, van Nestor betekent voor het land. En voor Zuid-Amerika. Het echtpaar is zeer goed bevriend (zowel persoonlijk als politiek) met de andere presidenten van het continent en er waren veel gezamelijke plannen om Zuid-Amerika een sterker economisch machtsblok te maken. Lula van Brazilië heeft een drie-(!) daagse periode van nationale rouw afgekondigd.

De grote vraag is of Cristina het nu in haar eentje gaat rooien. Of dat de boel hier inzakt en er een of andere gluiperd de hoogste politieke machtspositie gaat innemen. Er liggen er een Duhalde, een Cobos en eventueel een Macri op de loer. Ondanks dat wij allerminst fan zijn van de Kirchners hopen we van harte op het eerste. Sterkte Cristina!

Piece # 63 – Waar blijft die blauwwitte koorts?

Deze regenachtige zaterdagmorgen heerste er een unieke, doodse stilte in de doorgaans met auto’s, voetgangers en drukte gevulde straten en avenida’s van Buenos Aires. Een autoloze morgen is (nog altijd) een ondenkbaar fenomeen voor de Argentijnse hoofdstad, maar als er hier íets is dat het onmogelijke mogelijk maakt, dan is dat natuurlijk voetbal.

Het elftal

De wedstrijd tegen Nigeria begon om half 11. Al na 6 minuten knalt Heinze de bal keihard over de doellijn van de tegenstander. Argentinië trapt letterlijk en figuurlijk af met een succesteam.

Is het tijd dat ik mijn twijfels van de afgelopen maanden over de kunsten van het Argentijnse elftal opzij zet? De rest van het land vertrouwt er helemaal op. Positiviteit alom. Ook de rest van de wereld heeft zijn geld gezet op ofwel Argentinië ofwel Brazilië, althans dat idee krijg ik via Twitter, Hyves en Facebook.

Koorts

Logischerwijs zou je dus verwachten dat hier de blauwwitte koorts heerst. Vlaggentjes in de straten, WK-hits, warenhuizen ingepakt in de nationale tweekleur, ingeschoren vlaggetjes op de hoofden, blauwwitte hagelslag en tompoezen… O wacht, die laatste twee natuurlijk niet.

Maar ook de overige koortssymptomen zien we niet terug op straat. Hoe zeer de Argentijnen het nationalisme met de paplepel ingegoten krijgen via school, nationale feestdagen en de media (van jongs af aan wordt men doodgegooid met nationale grootheden, nationale successen en het volkslied), ik heb nog geen vlag zien hangen.

Tot op heden is de blauwwitte koorts beperkt tot gesprekken. De mensen praten veel over het WK maar durven nog geen uiting te geven aan hun vertrouwen. Bij tegenvallende resultaten van hun team zouden ze dan natuurlijk gigantisch voor lul staan, iets je als Argentijn ten alle tijde wil voorkomen.

De leeuw

De koorts is nu alleen terug te vinden in de media en de economie: de Siamese tweeling die dit land – helaas – vrij krachtig in zijn greep heeft. Zij hitsen de boel zo veel mogelijk, en zo vaak mogelijk op. Zij tonen een gekte alsof het wereldkampioenschap al behaald is, en willen ons doen geloven dat God het Argentijnse volk zelf heeft uitgekozen voor de overwinning.

De mensen zelf, die kijken het eerst nog even aan.

De Argentijnse leeuw is nog niet los, maar straks bij de kwartfinale zal ie niet meer te houden zijn!

Piece # 62 – Viva la Argentina

In Argentinië worden maar weinig zaken lang van te voren gepland. Dit weekend ondervonden wij dat een beetje meer planning af en toe geen kwaad zou kunnen. Dan hadden we nu bijvoorbeeld niet voor 80 amerikaanse dollar per nacht betaald voor een middelmatige hotelkamer. Dan hadden we misschien ook de weerberichten even gecheckt voordat we 325 km met de auto aflegden, en kunnen zien dat het het hele weekend zou gaan regenen.

Maar, dit (lange) weekend is te bezonder om over banale zaken als financiën of het weer in te gaan zitten. Dit weekend vieren we namelijk allemaal dat Argentinië precies 200 jaar geleden onafhankelijk werd. De overheid heeft ons namelijk niet alleen twee vrije dagen gegeven maar ons ook getrakteerd op een mega-mega-megafestijn midden in Buenos Aires.

Vijf dagen lang zijn er defilé’s, dans-, zang- en acrobatengroepen uit alle provincies, concerten van grote artiesten uit heel Zuid-Amerika (op dit moment zingt Gilberto Gil One love van Bob Marley). Alles wordt live aanschouwd door een inmense hoeveelheid publiek. Het idee is dat de hele bevolking zich feestvierder voelt en daarom zien we bijvoorbeeld mond- en voetschilders op het enorme podium, daarom ontbreken bijvoorbeeld de Armeense, Poolse en Zwitserse immigranten niet in de desfilé’s en daarom treden ook balletdansers met een lichamelijke beperking op. Vijf dagen lang lichten om de 10 seconden de videoschermen rondom het podium op met de woorden ‘celebramos juntos’ (we vieren het samen).

Op 25 mei zal ‘zelfs’ het Empire State building in New York in de kleuren van de Argentijnse vlag worden gehuld.

Ik kijk ernaar via de televisie, want we zijn dit weekend in Colón, een mooi dorp aan de rivier Rio Uruguay in de provincie Entre Rios. Hier heersen de rust, de palmbomen, het groen, de wilde vossen en kunnen we volop smikkelen van wijn, kaas en olijven uit de omgeving. De feestelijkheden in de stad, nu op afstand, doen me ineens beseffen hoe sterk traditie, historie en folklore deel uitmaken van het moderne dagelijks leven in heel Argentinië. De modernisering en de internationalisering van het land zijn onmiskenbaar, maar anderzijds: jongeren uit de stad dansen behalve reggaeton ook met veel plezier murga, zamba en tango. Gitaristen van alle leeftijden en sociale klassen nemen de akoestische gitaar ter hand om recht vanuit het hart folklore te tokkelen en te zingen. Met smaak eten de inwoners van de hoofdstad regelmatig een traditioneel plattelandsgerecht zoals locro, puchero of humita. En niet omdat het tradities zijn, verankerd in iemands herkomst of als verplicht nummer op een bepaalde feestdag. Nee, wanneer men maar wil. Omdat het, denk ik, in het bloed zit.

Er resten nog twee dagen feest in het centrum van mijn doorgaans redelijk geliefde Buenos Aires. Dat geeft ons de kans om nog één dagje Entre Rios te gaan verkennen en dan, zoals dat wél voor vertrek was gepland, terug te rijden voor de laatste feestdag. ¡Viva la Argentina!

Piece # 54 – Buenos Aires op z’n gat en mijn buren op de barricades

Buenos Aires leek altijd prima bestand tegen een hoosbuitje of twee. Tot vorige week. Een avond lang flinke regenval en de stroom lag er uit. En niet eventjes, nee, twee dagen en nachten zaten we in het donker. Dan zijn 48 uur ineens wel erg lang, daarbij bederft ook nog eens de inhoud van je koelkast. Een flink aantal buren vonden het allang welletjes en begon die tweede avond op potten en pannen te slaan.

De stroom kwam terug, maar klapte er direct weer uit bij de volgende bui. En deze vrijdagavond opnieuw. Het regende een half uur flink, en vrijwel direct moesten overal in de stad door politie en brandweer avenida’s afgezet worden omdat ze al in rivieren veranderd waren. Hiertoe behoorde ook de plek waar ik na de after office de bus naar huis had willen nemen. Metro’s reden ook niet. Ondanks de regen, dacht ik dat ik misschien beter kon gaan fietsen. Ik moest immers naar een iets hoger gelegen gedeelte van de stad. Fout gedacht! Ik fietste al snel een paar blokken lang door enkeldiep water. Kwam bij een afgezette avenida met verkeersregelaars. Alles was donker, hier was de stroom uitgevallen. Ik ging over de stoep, stak de spoorweg over, en… reed samen met heel veel auto’s ineens in een pikdonkere straat door het modderzwarte water dat tot aan mijn kuiten stond. IEEK! Mijn innerlijke vocabulaire bestond voor even uit enkel “kuuuuut!” en “gatver!”, vervolgens hoopte ik dat ik niet onderuit zou gaan of zou hoeven afstappen want dan zouden zo mijn slippers van mijn voeten raken en wegdrijven (het water stroomde). Stapvoets peddelde ik door, want de auto’s kwamen van alle kanten en het verkeer zat vrijwel klem. Ertussen waadden ook voetgangers door het water, stuk voor stuk met een beduuste, geschrokken gezichtsuitdrukking, net als ik waarschijnlijk. Evenals voetgangers en automobilisten hoopte ik dat de rivierstraat niet nóg dieper zou worden. Redelijk zinloos aangezien de stad op hobbels en kuilen gebouwd lijkt te zijn.

Ik trapte door en de straat werd beter. Diepe zucht. Toen kwam er weer een straat met diep water en herhaalde zich het bovenstaande. Ik kon alleen maar denken aan droge straten, en gelukkig die waren er. Allemaal vol met stilstaande auto’s. Er leken geen verkeersregels meer te gelden. De grootste (vierbaans-) avenida’s zaten helemaal vast. Mensen probeerden op iedere willekeurige plek passerende bussen aan te houden. Auto’s reden de stoep op. Alles en iedereen, inclusief bussen, gingen tegen het verkeer in daar waar het hen uitkwam.

Toen ik redelijk dichtbij huis kwam was ik nog steeds erg nerveus. Toevallig had ik deze dag mijn mobiele telefoon thuis laten liggen en Ariel had me vast al achtennegentig keer gebeld om te vragen of hij me niet moest komen ophalen met dit noodweer. Ik was drie blokken van huis verwijderd, en ondanks dat het ook hier volledig donker was, loste de spanning in me grotendeels op. Een symfonie van deksels, potten en pannen klonk steeds harder; ongeveer vijftig buren hadden ons stuk straat afgezet en protesteerden opnieuw tegen het uitblijven van electriciteit. Hun leuzen hadden niet veel om het lijf; gouverneur Macri kreeg het er van langs en daarnaast klonk vooral “Queremos la luz!” (Wij willen licht, oftewel stroom). Eenmaal thuis stelde ik Ariel gerust, vertelde bovenstaand verhaal en we haalden onze drum en een flinke pan tevoorschijn om vanaf het balkon mee te protesteren.

Protest Caballito
Klik hier voor meer (betere) foto’s.

Ook heb ik een filmpje geschoten.

Wat nu? Inmiddels is alles weer droog en heb ik weer stroom, en zien we hoe er complete nieuwsuitzendingen gewijd zijn aan wiens schuld het is dat het stedelijke afwateringssysteem het water niet meer aankan en het electriciteitsnetwerk kennelijk zijn beste tijd gehad heeft. Wordt vervolgd.

UPDATE: Het is vandaag (maandag) weer een dag met wolkbreuken. Klik hier om te zien hoe een trein vanmiddag door de wijk Palermo `splashte´.

Piece # 48 – De dag van…

Argentinië heeft voor alles en iedereen een dag. Als je binnen een hokje valt, en wie overkomt dat niet, dan heb je je eigen dag. Zo door het jaar heen beleven we bijvoorbeeld de dag van de Student, het Straatdier, de Vriend, de Luchtmacht, de Migratievogels, de Inheemse volkeren, de Nationale parken, de Schilder, de Meester/Juffrouw, de Lente, enzovoorts. We worden er bijna moe van. Bovendien gaan veel dagen vergezeld van verplichtingen: je móet bij je moeder langs op moederdag, je móet éigenlijk je vriendin bloemen cadeaugeven op de Dag van de Lente, je moet je juffrouw feliciteren op haar dag en je vrienden verwachten dat jullie gezamenlijk ergens gezellig gaan dineren op Vriendendag (wanneer alle restaurants uitpuilen en je nergens een reservering kunt krijgen omdat het dus Vriendendag is, en ook niemand die het in z’n hoofd haalt eventueel de dag ervóór of erná met z’n vrienden uit eten te gaan). Heel belangrijk schijnt het ook te zijn om via MSN, Facebook en welk ander sociaal netwerk dan ook alle moeders, studenten of vrienden een hééél fijne dag toe te wensen.

comentarios para hi5

En in werkelijkheid zijn er nog veel meer dagen dan wij beseffen en dat de massamedia ons doen geloven. Check bijvoorbeeld deze dagen die het ministerie van milieu en duurzame ontwikkeling heeft vastgesteld maar eens (hoewel sommige internationaal erkend zijn). Het is niet te geloven, er zijn jaarlijks alleen al vier dagen aan vogels gewijd!

Waarschijnlijk denkt men dat elk issue z’n eigen dag het bewustzijn onder de bevolking bevordert, maar ik weet één ding zeker: het laat de bevolking murwgeslagen achter. Ze weten niet meer wannéér het nu welke dag is en omdat er zoveel nationale “speciale” dagen zijn, worden de internationale dagen zoals Wereldaidsdag, Wereldvoedseldag en de Dag van de vrede ook met beduidend minder enthousiasme ontvangen. Ook jammer.

Wat voor dagen zouden er in Nederland bestaan, vraag ik me af? Misschien de dag van de Kraker, de dag van de Kitesurfer, de dag van de Gezondheidswerker, de dag van Extreem rechts, de dag van de Gouden Kabouter, de dag van het Geschiedeniscanon, Twitterdag… Misschien zou je wel kunnen zeggen dat in plaats van dat Nederland hieraan dágen wijdt, men werkt met festivals en events? In ieder geval geeft dat meer participatie, meer entertainment en meer ontmoetingen. Een dag alleen, ook al organiseert de overheid soms wel bijbehorende evenementen, blijft nogal vrijblijvend. Hier komt het neer op: je koopt een bosje bloemen of gebak en viert het met je gezin binnenshuis, maar je gaat er niet de straat voor op, en als het toeval het wil wordt er even gesproken over wát deze dag precies zou kunnen inhouden. Oftewel, de dagen maken geen mens bewuster van de CO2 uitstoot, van de schendingen van mensenrechten, van de honderden hectares bos die elke zomer afbranden. Nee, daarvoor moet toch echt het zien en het voelen dichterbij gebracht worden, men moet meer gaan ervaren. Een ware uitdaging, die net even iets verder gaat dan officiële landelijke dagen benoemen en die (zonder overtuiging) onder de aandacht brengen.

Piece # 46 – Santa Maradona

Wanneer je het hebt over Argentijns voetbal heb je het over Maradona. Zij die voetbal als hun religie beschouwen, beschouwen Diego als hun God. Voor de anderen is hij voor altijd onlosmakelijk verbonden met de argentijnse voetbalgekte en nu hij bondscoach is, zijn alle ogen op hem gericht. Toen hij als trainer (hier: technisch directeur) van het nationale elftal aangewezen werd was hij even de gelukkigste man op aarde. Maar dat bleek niet van lange duur want de prestaties van het team vallen zwaar tegen.

Met nog één wedstrijd te gaan in de kwalificatierondes voor het WK in Zuid-Afrika is Argentinië nog steeds niet zeker van plaatsing. Vijf fikse nederlagen heeft hij op zijn rekening staan (1-6 tegen Bolivia, 0-2 tegen Ecuador, 1-3 tegen Brazilië, 0-1 tegen Paraguay), die de discussie hebben doen oplaaien: moet Diego blijven of moet hij gaan? Gisteren was het eindelijk zover: de overwinning op Peru (2-1) is een feit. De verlossende goal viel in een van de laatste minuten. Maradona kon zijn geluk niet op en maakte direct een spectaculaire buiksliding over het natte veld – tijdens de wedstrijd viel de regen met bakken uit de lucht. Een spectaculair aanzicht, helemaal omdat zijn onderbuik voor een extra veerkracht zorgde tijdens de landing. Argentinië glimlachte breed.

Argentinië en Diego zijn door het oog van de naald gekropen. Nog één wedstrijd te gaan, tegen buurvijand Uruguay, dat altijd akelig goed speelt wanneer Argentinië de tegenstander is, en we zullen weten of we die brede glimlach gerechtvaardigd is, en of Maradona zal blijven, en of Mano Negra’s lied Santa Maradona (videoclip) opnieuw zal klinken.

Update: Argentinië is met de hakken over de sloot naar Zuid-Afrika. Maar, dat was niet het enige nieuwsfeit deze week. Na afloop heeft Maradona de pers zwaarder dan ooit beledigd; de inmiddels legendarische woorden “Degenen die niet in me geloofden kunnen eraan zuigen, en blijven zuigen” (referend aan zijn geslachtsdeel) zijn inmiddels op t-shirts gedrukt en volop in de verkoop.

Piece # 43 – Dertig graden Celsius in wintertijd

De maand augustus is in de zuidelijke hemisfeer als februari; winter a full. Maar op dit moment zijn de Argentijnse weergoden ernstig in de war. We hebben afgelopen dagen temperaturen tot 30 graden meegemaakt, compleet met veel zon, hoge luchtvochtingheid en muggen, zomer dus! We zouden in deze tijd de kachel zachtjes moeten hebben snorren en horen eigenlijk met enkele dekens over elkaar te slapen. In plaats daarvan eten we ‘s nachts ijs op het terras. Maar niet zonder een beetje bezorgd te zijn: deze warmte is de voorbode van een jaarlijks terugkerende stormperiode die voor komende nacht is voorspeld.

Santa Rosa is een zeer stevige storm met heftige regenval en hagel die het einde van de winter markeert. Zij treft met name Buenos Aires en omliggende provincies. Deze naam komt voort uit een legende over de mystieke krachten van de storm Isabel Flores de Oliva op 30 augustus de Peruaanse hoofdstad Lima trof en voorkwam dat Nederlandse piratenschepen de kust haalden en de stad aanvielen.

De porteños zijn nogal mietjes als het om weersomstandigheden gaat (bij minder dan 10 Celcius gaan de handschoentjes aan en de mutsen op en alle contact met regen wordt vermeden, zelfs als dit betekent dat men per taxi naar het werk moet) dus je kunt je voorstellen dat de komst van Santa Rosa hen niet lekker zit. Er zijn nog steeds auto’s te zien vol deukjes in de lak, te danken aan de hagelklompen die in de winter van 2006 uit de lucht kwamen vallen. Het enige moment van het jaar waarop we met aandacht het weerbericht volgen is dus nu. Gaat Santa Rosa zich op volle kracht manifesteren?

Foto’s van lezers, in 2006 gepubliceerd in dagblad Clarín.

Update: We beleven een totale anti-climax. Er is behoorlijk wat regen gevallen afgelopen dagen, maar geen tormenta te bekennen geweest. Ik denk dat het blijft kwakkelen.