Categorie archief: In het nieuws

Piece # 38 – En toen was er griep

Geplaatst op door
1

We zitten sinds vorige week goed in de nesten. De teller staat op 55 doden en volgens verschillende onofficiële bronnen en voorspellingen zitten we rond de 100.000 geïnfecteerden. In Argentinië is de gripe A pandemie voorlopig niet te stuiten.

Verkiezingen

Na de verkiezingen van vorige week zondag, stond telde het land ineens 6000 officiële gevallen van gripe A, terwijl vlak ervoor nog maar enkele honderden gevallen geteld werden. Nu is iedereen woedend op de regering die, om haar verkiezingsuitslag niet in gevaar te brengen mensen rustig liet stemmen zonder extra maatregelen te gebieden of anderszins op de gevaren van de gripe-uitbraak te wijzen. Als men de verkiezingen had uitgesteld waren er geen miljoenen mensen, waarvan ongetwijfeld een flink aantal zieken, verplicht geweest om naar een stemlokaal te gaan, samen in rijen te staan en samen in overvolle bussen en metro’s te reizen.

Nu nog steeds mist de coördinatie van eventuele maatregelen doeltreffendheid, overtuiging en het vermogen ons gerust te stellen. We weten dat de kinderen en studenten geen les meer krijgen, uit voorzorg, en dat men beter niet naar bioscopen, discotheken, bars, en andere slecht geventileerde ruimten kan gaan. Ook reizen met het openbaar vervoer is geen slim idee. We weten dat we zo vaak mogelijk onze handen moeten wassen. En ja de mondkapjes, hoe zit het daarmee? Ze schijnen maar 3-4 uur bacteriën tegen te houden.

Proef op de som

Ik kreeg vrijdag de kans om de proef op de som te nemen. Ik voelde me namelijk grieperig.
Grieperig is altijd al wat lastig te definiëren, en helemaal in deze tijd van paranoïa. Ik had flinke hoofdpijn waar geen pijnstiller tegenop te nemen was en ik had het de hele tijd benauwd, superwarm en dan weer koud. Direct uit m’n werk ging ik naar het superdeluxe Trinidad Sanatorium, waarschijnlijk het meest glamoureuze ziekenhuis van de stad. Op de glazen entree hing een briefje dat wanneer je koorstverschijnselen had, je een mondkapje moest dragen. Ik keek benauwd om me heen, ik had er geen. De beveiligingsman die naar me toekwam ook niet. Ik vroeg hem met een zo neutraal mogelijk gezicht naar de guardia; de 24-uurs doktersdienst. Daar viel het me op dat niemand een mondkapje droeg, ook niet de 15 patiënten die zaten te wachten. Misschien nemen de doktoren het anti-griepmiddel wel preventief, dacht ik nog. De receptioniste vroeg me waarvoor ik kwam en vroeg om m’n verzekeringspasje. Ze zei met een ietwat zuinig gezicht dat ik met deze verzekering niet in dit ziekenhuis terecht kon. Grrr, maar goed, maakt niet uit hoor, mocht ik jullie eventueel zojuist met gripe porcina besmet hebben, sorry dan… Ik fietste naar het Hospital Italiano, een keurig maar wat verouderd ziekenhuis waar ik ingeschreven sta, hier zouden ze me zeker helpen. Hier liepen mensen in en uit met mondkapjes op, doktoren ook. Niet allemaal, maar wel de meerderheid. Bij de guardia was echter niemand. Op alle balies stond, in tegenstelling tot bij Trinidad, alcohol om de handen mee te wassen. Ik was direct aan de beurt, hoefde maar een symptoom op te noemen en de doctora was al bezig mijn hartslag, temperatuur ademhaling, slijmvliezen en lymfeklieren te controleren. Geen koorts, dus dan kunnen we niets doen, was het devies. Het kan zijn dat je in de incubatietijd van iets zit, maar dan nog is er niets aan de hand. Mocht je zondag nog steeds last of koorts hebben dan zullen we je testen op gripe A. OK. Ik vroeg haar waarom het zo rustig was. We raden de mensen juist aan om thuis te blijven, dat verkleint de kans op meer infecties beter dan welke andere maatregel dan ook.

Echt heel veel wijzer ben ik dus nog niet. Ik voel me, na veel geslapen te hebben wel beter, gelukkig. We doen het dus nog maar een tijdje rustig aan: geen wilde uitgaansplannen, even niet studeren. Als je me kent dan weet je dat er dus vrij weinig verandert aan mijn levenstijl! Behalve dan, dat we geen mate meer drinken met hetzelfde rietje, en bekenden niet meer op de wang zoenen; want als er twee dingen zijn deze pandemie eventueel in de hand hebben gewerkt…

Piece # 37 – Losers’ day (Dia del Boludo)

Geplaatst op door
Beantwoorden

Living in Buenos Aires means trying to understand the fenomena “boludo”, an ambiguous word that we find scattered through almost every conversation. It now even has it’s own day, which is today.

We are a nation of losers. Of millions of illusions about hoping to live in peace, construct a prosper future and a society with justice. However, the so-called “alive” show us every day that trusting in promises, showing respect for others and acting upon the law is a stupidity. Something that only losers do, the ones that are lost, the ones that are stupid, the boludos.

So they tell you…
“The whole world is doing it… Who cares? Are you gonna be the only loser that…?”
STOP IT!
We are proud that we are doing the things as we should!

We defend the honest, the good guy, the good citizen; the idea that a country is shared by all and exists for all.
Argentinean losers, unite! We’ll walk on the frontline, proud to know that within every one of us, itches the holy call of the BOLUDO argentino.
Because we are more than we think we are.
Because we are right.

For a nation with more losers every day!

Dia del boludo

Who would feel like a boludo?
- he who waits for people to step out of the metro before trying to get in himself
- he who knows he’s being underpaid but goes to work everyday with a smile because he loves his job
- she who still thinks one day there will be a politician that’s going to make a difference
- she who sees colleagues skipping from work but refuses to do so herself
- he who’s afraid of influenza A, but thinks: fuck it, I’ll wear a mouth cap and go anywhere I want to
- he who always throws his garbage into a dirt bin

(Taken from the over 900 pages of testimonies on www.diadelboludo.com)

Piece # 36 – Verkiezingstoneel

Geplaatst op door
4

De enorme billboards die Buenos Aires nu in de winter iets meer kleur geven, zijn niet allemaal van hetzelfde vermoeiende soort dat je vertelt dat je bij McDonalds heerlijk kunt ontbijten, of dat de nieuwste Disney film het ultieme entertaiment voor de hele familie is. Momenteel hangt de stad vol met propaganda waarop grote hoofden van meneren en mevrouwen die een gooi doen naar flinke verkiezingswinst en daarmee het bestuurschap over Buenos Aires. Zondag kiezen de provincies van Argentinië hun nieuwe besturen. ‘OK, provinciale verkiezingen in het land van de steaks & de tango, hoe in-te-re-sant’ hoor ik jullie al denken. En ook de Argentijnen van 18 jaar en ouder kennen hetzelfde soort sarcasme, maar ze zijn 28 juni as. dus wel verplicht om te gaan stemmen.

Ik vind dat een teken van gebrek aan respect voor de (keuze)vrijheid van het individu, en heeft democratie niet juist daar alles mee te maken? Tegelijkertijd zijn deze verkiezingen ook best spannend, en ik vraag me bijvoorbeeld af wat er gaat gebeuren met het bestuur van de stad Buenos Aires, die als provincie op zich telt. Op dit moment is de heer Macri de “president” van BA. Velen vinden dat hij het OK doet, vele anderen moeten hem niet, want in 1993 werd bekend dat hij via het autobedrijf waar hij directeur van was de staat heeft opgelicht voor vele miljoenen dollars. In Argentinië word je dan gezien als een goede zakenman.

Een schetsje van het huidige politieke toneel:

- Heel sterk aanwezig zijn de Partido socialista, Nieuw links (Nueva izquierda) en de Partij van de Arbeid (Partido Obrero). Ze geven mij veel hoop met leuzen in de trant van: “Dat de crisis wordt betaald door de kapitalisten en de monopolisten!” Volgens inwoners hier zijn ze echter stuk voor stuk zeer popularistisch, het échte links is met name in BA ver te zoeken.

- Mevrouw Michetti is een dame in rolstoel (de rolstoel staat als het even kan nog meer in de belangstelling dan zijzelf) die door Macri is geïntroduceerd als zijn opvolgster, hijzelf bereidt zich voor op het staatspresidentschap.

- En dan zijn er nog een flink aantal personen aan de rechterkant, die doorgaans meer aandacht trekken dan de partij die ze vertegenwoordigen: de heer Kirchner (ex-president en echtgenoot van de huidige presidente), de heer Heller, de heer Narvaez. Deze doen het verrassend goed onder de porteños die, net als mensen overal ter wereld, bang zijn voor onveiligheid, terrorisme en gripe A. Hun leuzen zijn bijvoorbeeld: “Veiligheid kun je maken” en “Weiger je te laten archiveren, check het eerst”. Juist. De heer Narvaez, aan wie voorgaande leuzen zijn toegeschreven, heeft betrekkingen gehad met de grootste efedrinesmokkelaar van het land. De heer Kirchner’s kandidatuur is omstreden omdat hij zich een paar maanden geleden al in de provincie Santa Cruz kandidaat stelde en vervolgens ook in Buenos Aires. De heer Heller is al vijf keer opa en heeft een blog, Facebook-, Twitter-, Youtube-, Sonica-account en website met live chat; met hem hoeft men waarschijnlijk niet te vrezen voor extra belasting op internetgebruik.

Wat te doen als je het hele toneelspel niet ziet zitten? Als je na jarenlang leugens, gedraai en gebrek aan verantwoordelijkheid de politiek niet meer serieus neemt? Op straat valt in graffitihandschrift te lezen dat je blanco moet stemmen, of beter nog, helemaal niet moet gaan. Volgens anderen is er maar één manier om te zorgen dat je stem buiten het toneel blijft en niet wordt toegevoegd aan één van de grootste partijen (zoals de “blanco” stemmen): het stembiljet verscheuren of met tomatenketchup overgieten en het vervolgens in de bus deponeren. Stem ongeldig = niet gestemd. Ook al heb ik geen stemrecht, ik ben wel benieuwd naar de afloop van de voorstelling.

narvaez

partido obrero