Categorie archief: Kunst en cultuur

Piece # 29 – Wat ‘n feest!

Geplaatst op door
4

De Belgische Dewaele broers oftewel Soulwax oftewel 2manyDJs waren dit weekend in Argentinië, hoewel slechts in de vorm van hun komische documentaire Part of the weekend never dies. De vijf screenings op het groots opgezette B.A. Independent Cinema Festival geven mij in elk geval een sprankje hoop dat ze nog eens deze kant op zullen komen, in de toekomst.

Dus, ik zag de film in het programma, riep naar Ariel ‘Vamos!’ en pakte mijn tas en mijn sjaal (het begint wat frisjes te worden ‘s avonds). Dat hij meewilde wist ik heel zeker want Ariel is geobsedeerd door alles waar gitaren bij komen kijken én door alles wat electronica (2manyDJs) en rock (Soulwax) met elkaar verenigt.

Ik wilde het zeker niet missen omdat ik de dansbare muziek waar ik van hou soms mis. Omdat ik nu een perfect excuus had even terug te reizen door mijn herinneringen aan de Europese festivals, feesten op boten, in havengebouwen, in voormalige kerken, in Paradiso, in het Paard en andere partijen waar DJ’s de decibellen over het bezwete publiek heen storten met precisie, met overtuiging, en met passie. En dat de mensen dan dansen met diezelfde overtuiging en passie (liever geen precisie!!). Mensen die net als ik regelmatig een synthesizer die over de kop gaat willen horen, die een dosis scheurende gitaren nodig hebben, bassen die tot in je onderbuik doordreunen en drums die jouw bewegingen die nacht bepalen. Dat dat basis genoeg is voor een perfecte avond. Dat vrienden, drank of drugs geen vereisten zijn. Part of the weekend never dies hielp me het te herinneren.

Dus, waar is de uitgaansagenda van deze week?

Piece # 17 – Ms. Downs

Geplaatst op door
2

Terwijl Madonna in het River stadion haar eerste concert in Buenos Aires gaf, reden Ariel en ik de stad door op weg naar teatro Gran Rex om haar tegenbeeld te gaan zien. Een minstens zo mooie en krachtige vrouw, die toevallig wél trouw blijft aan haar roots. Lila Downs komt uit de Mexicaanse door opstand en pogingen tot revolutie getekende regio Oaxaca en ondanks dat ze lang in de VS woonde, is ze een echte vrouw van het “pueblo”. Ze heeft een band met muzikanten uit beiden Americas, heeft een MTV-approved uiterlijk en de nodige awards in de kast staan, maar in haar muziek benadrukt ze altijd de kracht van het Mexicaanse volk (het “pueblo”).  Ze maakt gebruik van kleding, instrumenten en zeer kenmerkende dansjes uit haar regio; dansjes die soms nog het meest lijken op de vogeltjesdans, maar zij kan het hebben.

Het publiek ging uit zijn dak tijdens de show en pas na drie (!) toegiften hield Lila ermee op. Maar het publiek ging niet! Ondanks het gejoel en gestamp bleef een vierde terugkeer uit, dus werd het toch tijd om uit de Mexicaanse droom te stappen en een Argentijnse pizza te gaan eten.

Myspace.com/liladowns

Piece # 12 – La nona

Geplaatst op door
Beantwoorden

Ze is tegen de honderd, Italiaans, onverwoestbaar en ze heeft altijd honger. La nona struint de hele dag door de keuken af op zoek naar salami, mortadela, brood of iets om te snacken, ondertussen luid mompelend: una picadita! Wanneer iemand in haar familie ‘s nachts het licht aan doet strompelt ze zo snel als ze maar kan naar de ontbijttafel en schreeuwt: desayuno!

Op een dag is de maat vol, haar familie houdt van haar, maar trekt het niet langer. Het zijn de jaren ’70 en Argentinië maakt de ernstigste crisis door die haar geschiedenis rijk is. Zoon Carmelo heeft een marktkraam, maar zijn inkomsten zijn te mager om de familie te kunnen onderhouden. De andere zoon Chicho noemt zichzelf ‘componist’ en een baantje erbij nemen gaat hem te ver. Kleindochter Martha werkt als prostituee maar ze verzwijgt dit om haar familie nog meer leed te besparen. Chicho komt tot de conclusie dat la nona met haar exorbitante eetgedrag het probleem is, en dat dus ook zij degene moet zijn die het oplost. De familie helpt hem bij het uitvoeren van zijn hilarische plannen om haar ‘per ongeluk’ kwijt te raken, ergens te deponeren, te laten trouwen, en als dat allemaal anders loopt dan verwacht, haar van het leven te ontdoen. Echter, ook dat valt nog tegen.

“La nona”, in Argentinië een klassieker, was het eerste theaterstuk dat ik hier zag, en ik was zo onder de indruk dat ik meteen ook de verfilmde versie ben gaan zien. Het heeft mijn theaterhonger definitief aangewakkerd. Gelukkig heeft Buenos Aires meer dan honderd theaters. De meesten zijn gebouwd aan het begin van de 19e eeuw, toen Argentinië het economisch beter deed dan Europa, en maken een majestueuze indruk. De shows kosten weinig of zelfs niks. Kortom, ik stuur de cultuurbarbaar in mij bij deze met winterslaap.

Zonder geld ook geen armoei

Geplaatst op door
1

‘De aarde is overbevolkt’ volgens de Tragedy of the commons-theorie en mijn vorige post.

‘Het monetaire systeem is een grote leugen’ volgens de deze maand uitgebrachte docu Zeitgeist Adendum.

Gaat dat zien, en beeld je eens in hoe het zou/zal zijn om te wonen in het voorlopig nog hyper-utopische The Venus Project, zonder geld that is.
Gaat dat zien!
venus project

Peru: Cusco, Inca´s en the big MP

Geplaatst op door
4

Ongeveer een week ben ik nu in de omgeving van Cusco, de meest toeristische stad van Peru. Niet zo gek ook, met Machu Picchu aka “the big MP” op minder dan 50 km afstand.  Lang heb ik  getwijfeld of ik erheen zou gaan want ik ben hier niet speciaal gekomen voor de combinatie ruines-massatoerisme.

Maar, iedereen verklaarde me voor gek want: het is zo mooi, zo bijzonder en het is nu laagseizoen en je bent niet in Peru geweest als je het niet hebt gezien, enzovoort. Dus ik nam de trein vanuit het lieftallige dorpje Ollantaytambo waar ook restanten van een heel indrukwekkend Incabouwwerk zijn te bewonderen. De trein ging door de jungle naar het zogenaamde Machu Picchu pueblo (officieel heet het Aguas Calientes en door ons is het omgedoopt tot crappy shithole) . Daar konden ik en mijn Zwitserse reisgenoten de volgende ochtend opstaan om kwart voor 5 om zo de eerste bus te pakken zodat we het ruinecomplex in zijn volle glorie zonder toeristen konden aanschouwen. En zo geschiedde: de ruines bevinden zich boven op een berg, omgeven door nog veel hogere, en stijlere bergen, volledig in het groen.

Wat het zo magisch aan doet voelen zijn de laaghangende wolken; af en toe moest je even wachten met foto’s maken omdat er een wolk op ooghoogte voorbij kwam. We hebben de berg ernaast beklommen, nog een wandeling gemaakt in de buurt van het complex en vooral veel lol gehad met de lama´s die heel geschikt zijn voor het maken van “aparte foto’s”.

Wat heb ik verder geleerd over de Inca´s? Om het een beetje educatief te houden volgen hier wat wist-je-datjes.

  • Ze leefden niet alleen in Peru, het rijk strekte zich uit tot in Ecuador, Chili en Bolivia.
  • Het  centrum was Cusco en de Heilige Vallei daaromheen. Van daar uit stichtte Manco Capac het rijk, daarbij werden andere culturen  ingewilligd en de landbouwtechnieken en leefwijze van de Inca´s  bijgebracht.  Indien deze volkeren vaardigheden hadden die de Inca´s nog niet kenden, werden die overgenomen.
  • Ze zijn beroemd om hun uitzonderlijke architectuur: gebouwen hebben stenen van tot wel 1-2 kubieke meter groot (hoe te transporteren?) en ze wisten deze kaarsrecht te snijden (zonder apparatuur)  en te schuren zodat geen cement nodig was. Ieder raam of deur in een gebouw was precies even groot.

Tot zover klinkt het aannemelijk, maar toen hoorde ik over de hersenoperaties die ze uitvoerden, om tot nog toe onduidelijke redenen: medisch of spiritueel?

  • Ook werden er enkele malen per jaar kinderen geofferd, verbrand, om de goden gunstig te stemmen. De belangrijkste waren de Zon en de Maan, ook de regenboog en andere natuurverschijnselen stonden in hoog aanzien.
  • De inca´s deden ook aan astrologie, als eerste volk ooit keken ze niet naar de stand van de sterren en planeten maar vooral naar de zwarte vlekken die aan de door sterren verlichte hemel verschijnen. Hierin zagen ze vormen van een moederlama met haar kindje, een kikker, slang en andere dieren.

Vanavond vertrek ik vanuit Cusco naar Copacabana in Bolivia en nee, het lijkt waarschijnlijk niet op het gelijkgenaamde Braziliaanse strand.  Wel ga ik vanuit daar de Boliviaanse eilanden van het Titicacameer bezoeken, het hoogste navigeerbare meer op aarde. Betekent dat dat het niet bevroren is, of simpelweg dat er bootjes varen? Het is wel heel groot, zegt men, als een zee.

Dankzij de kou en de vele handicraftsmarkten ben ik inmiddels getransformeerd in een halve alpaca: trui, muts en riemen van alpaca wol, sjaal en tas van de Ecuatoriaanse hooglanden. Oh ja, de alpaca is een soort van lama, ze zijn bijna niet te onderscheiden. Om het modern te houden draag ik nieuwe schoenen uit Lima, de meest moderne Zuid-Amerikaanse stad die ik tot nu toe bezocht heb.  Alwaar ik heb gecouchsurfed en, omdat er niks te doen was die avond, voor het eerst in mijn leven het casino heb betreden. Alles met redelijk succes! Hasta luego!