Categorie archief: Nepal

Piece # 81 – De meest gelezen posts

Posted on
4

Volgens de statistieken bestaat dit blog alweer 4 jaar. Wat gaat de tijd snel en wat kan een mens – zonder daar bewust op aan te sturen – een hoop teksten bij elkaar schrijven!
Het leek me dus even leuk om de meest gelezen posts eens met jullie te delen. Hieronder de verrassende top 5 van mijn Argentinië posts.

1. Piece # 28 – Badkamerfenomeen: het bidet
Je zou haast denken dat ik een Adwords campagne ben begonnen die is gericht op zoekresultaten waar “bidet” in voorkomt, zo goed weet men de weg te vinden naar deze post.

2. Piece # 56 – De typisch Argentijnse vrouw
Tja, gedachten aan de Argentijnse vrouw houden toch een hoop mannen uit hun slaap. Ik hoop dat deze post enige uitkomst biedt…

3. Piece # 32 – When you think you’ve seen it all…
El Barrio Chino. Ik zou er best willen wonen!

4. Piece # 45 – Buitengewone beroepen
Interessante (of nou ja…) beroepen die lang niet overal ter wereld bestaan. Lees ook deel II en III. Ik sluit niet uit dat er nog een vierde deel bijkomt.

5. Piece # 34 – Inburgeren begint bij de psycholoog
BA is world capital voor psychotherapie, en ik ben ervaringsdeskundige!

 

Ook de eerder geschreven reisblogs scoren nog steeds hoog. Daarom ook hiervan een lijstje.

Niet helemaal representatief, want de India blogs hebben hun hoogtijdagen (ahum) op mijn waarbenjij.nu blog beleefd en vallen hier dus een beetje buiten de vergelijking.
Deze reisverhalen lezen heel anders dan bovengenoemde posts. Niet in de laatste plaats omdat ze zo vluchtig zijn geschreven (en haastig: krakkemikkige internetverbindingen, internetcafé-PC’s uit 1996 met een anderstalig toetsenbord).

Het is eigenlijk een aaneenschakeling van eerste indrukken. Maar, op reis loop je zoveel interessante details tegen het lijf. En toch heb ik vaak niet de moeite genomen om ze op te schrijven, daar in het internetcafé. Wie weet, ooit…

1. Bolivia: Het land van 1000 dromen

2. Nepal: Om mani padme hum

3. Ecuador: Het bos in

4. Ecuador: Ingeburgerd

5. Ecuador, Peru: Nieuws van onder de zon

Short stories from Asia – Mountain remedy

Posted on
1

“Is this cat yours?” I asked the little boy, looking at his backpack where a grey cat with soft yellow eyes was sitting inside and just peeking at us between the two separated parts of the zipper. The boy must have been between eight and ten years old. He seemed tinier than most Nepalese kids I had seen before. Although there were neither houses nor schools nearby, he was a kid ‘from the neighbourhood’, on his way back from school.

He looked at me pondering the question and then nodded insecurely. He took off his backpack, but he was not gonna show us the cat, instead, he carefully closed the zipper a little bit more. Then he told us why he was carrying his pet about eight kilometers through the mountains together with his stationary and books.

Us was in this case just Gyan; James and I listened to his translation later on, meanwhile we watched how the boy quickly continued his journey in the same direction as we. He came back into sight once more at one kilometer or so ahead while he crossed the long chain bridge over the river full of rounded stones in all sizes, mostly uncovered due to the poor water supply at this time of the year. Nevertheless the small stream was crystal clear, reflecting everything around us in at least a thousand different ways and transmitting the radiant sunlight even into the coldest shadows that the nearest mountains provided that day.

“This cat I have to carry with me, wherever I go. My grandmother and mother make me swear every day on the Buddha not to let it escape. If I loose it, that is is very risky for me. If I become ill on the way I will need it, as it is my only rescue.” “What would happen if you became ill?” “I will fall asleep and if they don’t do anything I will die. Only by drinking the fresh blood of a cat I can survive. My grandmother is a medicine woman, she told me when I was little.”

The boy did not look at us while he was speaking, neither when he had finished. He kept on checking whether the cat was fully inside the backpack. Then he greeted only Gyan and continued his way. By the time Gyan has finished speaking, we silently watched how the boy has reached the other side of the river and followed the trail between bushy trees and rhododendrons. That’s how he disappeared from our sight definitively. It has been a few years now, and I still wonder whether he’s alive and, if so, if that would be thanks to a lifesaver cat.

—

I have been recommended various times to try writing short stories. I had never really done that before, but decided to give it a try and publish some of them in this blog series Short stories from Asia. Hope you’ll enjoy!

India in a nutshell

Posted on
2

Almost six months of traveling are behind me. A journey from Amsterdam to Bangalore, through Sri lanka, India from south to north, Nepal and back.

As for most of you who can’t read Dutch I conclude my travel diary with the highlights of my travels in English.

So where exactly have I been? After the OURmedia conference in ‘traffic city’ Bangalore the trip went to rainy Trivandrum and Kovalam, a paradise-like beach place but so spoiled by package tourism, the vibe was bad. I was happy to fly to Colombo a few days later and headed straight to Hikkaduwa with Tanja, who I had met at the airport. There the beach was nice and the waves were huge, so swimming while keeping the swimwear on was quite a challenge. We also tried the beaches of Unawatuna. Both villages where completely rebuild after the tsunami, contrary to Tangalle where I went later. Not many houses and hotels survived, ruïns along the shore, sad people, sad stories. At the coastal areas of SL you can see many refugee camps: for how long will the people have to live there, I wondered…

I’d spent the Christmas holidays amongst the “happy few” in Colombo, where I joined a dinner with investment bankers, had coffee in the Hilton on Christmas eve, and saw some temples and shopping malls, which is pretty much all Colombo has to offer. I explored the hill regions and celebrated NYE 2005 in the countryside, including a bonfire, with some Dutch, Italians, Sri lankans, Canadians and a Frenchman.

Back in India I’ve rebalanced my body and mind through an ayurvedic treatment in Varkala, and made lots of friends at “doc’s”. We mainly enjoyed sunsets, coconuts and Tibetan food. I visited Amma, a guru known as the hugging mother, and got my hug as well. Then I made my way to the east coast, Chennai. I encountered lots of journalists, traffic, bureaucracy, muslims and the white screen, on which I made my first appearance as a nurse;-) Then again to the beaches of Mamallapuram, Pondicherry and I underwent the Auroville-experiment. In Hampi I saw some impressive ruïns and temples, suited in stonehenge-like landscapes. The bustrip to Goa was one of the worst ever, as I got really sick on the way. In Arambol I recovered, but I was unable to fully enjoy the surreal beach carnival and the illegal parties… However I did some yoga with a 73 year old baba who made us stretch like none of my former Indian yoga teachers did. With João I went for a Rajhastan tour full speed ahead starting in Udaipur (the white city), with a lake and a huge city palace. Next was Jodhpur (the blue city) with again an impressive fort and palace. Then on to Jaipur (the pink city) where the palace wasn’t so cool, neither the city. Jaisalmer (the golden city, or actually sand-colored) was a fort itself with again a palace, but we came to go on a camel trip. It was one of the biggest highlights for me: feeling like a nomade, sleeping under the stars, trying to speed up the camels and guides who thought us some “interesting” rajhastani words! We went on to Rishikesh for some more yoga, playbacking gurus, a dip in the Ganga river, rafting and unfortunately another doctors visit for me.

Sahara Air flew us into Kathmandu, and already the next morning we were on a bus to the Annapurna region: officially the world’s most beautiful trekking area. On the Poon hill trek we encountered a.o. rainforests, waterfalls, snowpeaks, cornfields, chickens, mules, butterflies, lots of kids, lots of Koreans, buffalos (no yaks at this altitude level), rhodondendrons, dal bhat, hot springs and the amazing Himalayas were there all the time. It was wonderful, deep, high, low, fun, beautiful, serious, emotional, everything!

Back in Kathmandu, reality put my feet back on the ground again. Due to King Gyanendras unreasonability people went on strike, this time longer than usual. This made the King impose curfews. No one was allowed on the streets, although there were demonstrations and violence was increasingly used by armed police forces. I joined a peaceful demonstration, but even tourists had to be careful, sadly some have been arrested. However I’ve been able to see some religious ceremonies (that required buffs with their heads chopped off), and some interesting temples, holy places and a monastry in the Kathmandu valley. I also had time to learn about Tibetan buddhism, shop for souvenirs and decorate one of my feet with a tattoo.

I did a flash visit to Delhi, the giant that offers you only its pollution with physical side-effects for free. My last destination was Kanda, a rural village in Uttaranchals Kumaon hills. Here I was staying at the Verma family as an ecotourist/volunteer for one month. Because of a lack of funding there were no particular projects to work on as a volunteer (they have done many of these in the past, check www.rosekanda.info). Instead I occupied myself with merging into this Indian family and helping with organic farming, cooking, washing and I attended some religious ceremonies, weddings (it was the wedding season), made a trip to beautiful hill station Kausani, created some handmade, recycled paper and helped to improve ROSE’s (ROSE is the organisation) international network in order to receive more volunteers and funding in the future. It was sad to leave the family behind: Jeevan, the head of the family from who I learned so much about Indian politics, rural life and these people’s community; daughter Renu, who will be married against her will by July but wants me to come to her wedding anyway; ever hard-working mother Hema, just as Gunja, Jitendra, Chanda, Sagu, Ruthie and last but not least the two other volunteers I’d met during my last days here, Carlin and Kelly.

As a very brief conclusion, what can I say, as you all may agree India is such a diverse country. Somewhere halfway my trip I said: in this country you will not find what you’re looking for, but it gives you what you need. Now, I don’t know why I it was necassary for me to become ill four times, but I do know that I gained some peace of mind: so important in the West! Furthermore I practiced my patience, I can eat with my hands, make chapati’s, I know how a moviestar must feel when walking the streets, I can squat and remain seated that way, I confirmed that I will never understand Hinduism, I fell in love with Nepal, I see the point in the teachings of many gurus, I became a vegetarian because of the good food… India has so much to offer. Not only pleasant things, but as long as you like to meet the challenge it will only make you stronger, so I found. There are many places left that I would like to visit in this country, especially in the North. But, the world isn’t always a small world, there is so much more out there yet to be discovered by me…so next time, next decade probably ;-(

In the meantime I will try to make the world a small world by using and studying media, the web and its applications, and giving some support to minorities or individuals in developing countries.

Om mani padme hum

Posted on
2

Nou, de kans dat jullie me ongeschonden terug gaan zien is weer gestegen; ik ben Nepal ontvlucht! Het voelde enerzijds erg goed om weg te vliegen met wederom Sahara Air. Iedere dag werd ik wakker met rumoergeluiden op straat; protesterende mensen, dan weer studenten, dan weer degenen die in de toeristenbusiness werken. Vrij onschuldig allemaal. Echter, in de andere delen van de stad en de rest van het land gaat het er steeds serieuzer aan toe. Er is zo ongelofelijk veel politie en leger op de been…en ze treden genadeloos op. De gevallen van onschuldige mensen die geslagen of beschoten worden zijn ontelbaar. Toen ik gisteren het land verliet was het de tweede dag van een nieuwe 11-daagse stakings- en protestperiode, aangekondigd door de 7 politieke partijen. Zo ongeveer iedereen, Maoisten inclusief, streven nu naar het aftreden van de koning. Ik zag vandaag op CNN dat de demonstrerende mensen nu zelfs proberen het leger hierin mee te krijgen. Dat zou cool zijn, zal ik maar zeggen, want nu is het leger de enige manier waarmee hij zijn macht kan uitten.

Maar het is ook heel sneu. Alle ambassades zo ongeveer roepen de mensen op vooral NIET naar Nepal te komen en als je dr nu bent het land zo snel mogelijk te verlaten. Dit betekent het toerisme naar nul gaat. De trekkings gaan naar nul. De mensen in de bergen, waarvan velen enkel hiervan leven, hebben geen inkomsten. Ik denk dat de impact van dit alles nog lang pijn zal blijven doen in het land, ongeacht wat er politiek gezien zal gebeuren. Ik heb een Italiaanse ontmoet die bezig is met het opzetten van ‘sociaal toerisme’; reizigers kunnen kleine dorpjes bezoeken die daardoor financieel geholpen worden. Ze ervaren dus het authentieke village-life en ze steunen deze mensen zodat er scholen kunnen komen, medische steunpunten, hydropower en alles wat er verder nodig is in deze omgevingen. De toeristen kunnen dus met eigen ogen zien waar hun geld aan besteed wordt. In tegenstelling tot wanneer je in een hotel in de stad verblijft of bij een van de vele de ‘German bakeries’ eet. Ik ga haar helpen vanuit Europa, dat is het plan.

Verder heb ik veel souvenirs meegenomen! Gelukkig hoef ik ze niet allemaal mee te slepen; een nieuwe tattoo en de lessen van het Tibetaans boeddhisme die ervoor moeten zorgen dat het leven in het algemeen minder een lijdensweg zal zijn. Het is niet heel eenvoudig soms maar de monnikken, de wijsheid en het soort meditatie dat ze doen hebben grote indruk op me gemaakt. Vandaar dat ik Nepal associeer met Om mani padme hum. Het is de alomaanwezige Tibetaanse mantra, te horen op cd, te lezen op de vlaggetjes, de prayerwheels, de armbanden, uitgehouwen in stenen langs het trekkerspad in de bergen. Het betekent zoiets als: eer de juweel binnenin de lotusbloem. Jaha.

Nu, in Delhi, is er weer een heel andere realiteit aan de orde. Hier gaat het leven door zoals altijd. Hectisch tot in de hemel aan toe. Bovendien lijk ik momenteel in een Israelische enclave te leven, het gaat om de backpackerszone Paharganj in New Delhi. Altijd handig als je altijd al eens Hebreeuws had willen typen of shakshuka had willen eten. Maar afdingen kunnen ze, en daardoor zit ik nu haast voor niks in een erg fijn hotel (met alle amerikaanse filmzenders op tv…) en heb ik voldoende shoppingtips op zak voor als ik hier volgende maand terugkom.

De komende maand zal iets meer weg hebben van ‘the simple life’ bij de boer op het erf. Morgen reis ik naar Kanda, 280 km ten noorden van Delhi, waar ik begin te vrijwilligerswerken. www.rosekanda.info is de website. De organisatie R.O.S.E., gerund door een familie in het dorp, doet allerlei kleine lokale projecten. Schooltje, huizenbouwen, eco toerisme, organic farming en meer. Ik pas er vast wel ergens tussen. Mijn andere doelstelling is om fatsoenlijk te leren koken in deze periode. Chapati’s en dal (linzencurry) staan in elk geval op het menu.

Rust vs. onrust

Posted on
Beantwoorden

De la situation de Nepal.

Het geeft wel een goed overzicht van wat er aan de hand is in dit land. Koning Gyanendra heeft alle macht naar zich toe getrokken en is erg bang voor opstanden en aanslagen van de bevolking. Hij heeft totaal geen benul van wat zijn volk nodig heeft; banen, geld, voedsel, kansen, subsidies, eerlijk stemrecht. Alleen in de steden is het leven OK, de rest van de bevolking heeft honger. Het eerste streven is een democratie ipv een dictatuur (waar het nu meer op lijkt). De 7 grote politieke partijen hebben zo goed als nix te zeggen; daarom kondigen ze zo ongeveer elke maand een staking aan. Niemand werkt dan, alles is dicht, de mensen gaan wel de straat op. Het leger (groene uniformpjes, rugzak en geweer schietklaar) en de gewapende politie (blauwe pakjes en geweer) zijn dan overal aanwezig om te zorgen dat de mensen niet gaan rellen of dingen gaan verbranden op straat, wat ze wel doen dus.

Telkens wanneer er een staking is, duurt het niet lang of de koning roept een curfew uit: niemand mag de straat op tijdens bepaalde uren van de dag. Wanneer je dat wel doet mag de politie op je schieten. Vandaag is de 4e stakingsdag al en gisteren en vandaag moesten we de hele dag verplicht in het hotel blijven. Nou is dat in de praktijk niet helemaal waar want de toeristenarea Thamel is behoorlijk veilige haven midden in de stad, toeristen zullen nooit zomaar door een pliesiemannetje neergeschoten worden, en s avonds openen de restaurants en sommige winkeltjes stiekem toch hun business, zodat we er met zn allen dankbaar gebruik van kunnen maken. Maar ik kan niet echt mn sightseeing-activiteiten plannen want het is iedere dag weer onzeker of de staking en de curfews zullen voortduren.

De Maoisten vinden ook het beleid van de koning maar nix en proberen meer macht te krijgen door bomaanslagen te plegen in afgelegen dorpen. Ze hebben ondanks hun guerillatechnieken al veel zieltjes weten te winnen, arme kansloze mensen die een (Communistische) revolutie wel zien zitten. De Maoisten hebben dus redelijk wat steun, maar niet veel geld, daarom komen ze collecteren bij de trekkers :-( In de steden hebben ze echter geen schijn van kans want het leger is alomaanwezig. Ook middels wegversperringen (die maken onze busreizen een stuk langduriger dan nodig) controleren ze het verkeer op de enige weg tussen de twee grote steden Kathmandu en Pokhara.

Wie weet is er morgen nog steeds staking en heb ik zodoende tijd voor een verslag van mijn ervaringen met zeer typische en bloederige hindupraktijken en de voorlopige hoogtepunten van mijn onderzoek naar het Tibetaanse boeddhisme…

Cultuur, curfew en vooral veel Kathmandu

Posted on
Beantwoorden

Het is deze keer goed raak. Iedere ochtend vraag ik het hotelpersoneel: “And, curfew today?” De aangekondigde vierdaagse staking, werd een zesdaagse staking, waarop iedere dag een aantal uren verplicht iedereen binnen moest blijven. Meestal van 10 tot 18 uur ofzo. Maar dan kan het zomaar gebeuren dat je om 21 uur wil gaan eten en de supermarkten zo ongeveer leeggeplunderd worden omdat er voor 22 uur alweeeer een uitgaansverbod uitgeroepen is.

Onder de Nepalezen groeit de frustratie, want het is enkel de koning die op deze manier zijn macht misbruikt. Niemand kan werken, niemand kan dus geld verdienen. Elke ochtend pak ik de krant, bekijk alle foto’s en zonder uitzondering zijn het demonstrerende mensen, bloedende mensen die toegetakeld zijn/worden door de pliesie. Vaak is het niet meer dan 1 km vandaan van Thamel, de toeristenwijk. Hier is het een soort veilige haven, wij kunnen hier vrij rondlopen maar het is nogal saai als alles gesloten is. Op een dag was er een peacevolle demonstratie, weliswaar heel eenvoudig; samen met ongeveer 15 hippies liepen we door de lege straten te zingen: Ohm namar shivaja. Enkelen hadden een papier op hun lichaam geplakt of een spandoek met Solidarity with Nepali en dergelijke spreuken. De mensen hingen uit de ramen en lachten ons toe, de soldaten vonden de boodschappen goed en we werden vrijwel overal doorgelaten. Jammergenoeg werd het aantal deelnemers niet bepaald groter, maar van horen zeggen hebben we wel de pers gehaald. De dag erna was er jammergenoeg weer zo’n demo gepland, maar jammergenoeg zijn er toen 9 toeristen gearresteerd!! Ik was er niet bij maar ik gok dat ze bepaalde uitspraken deden over de koning, en dat kan hier niet. Ik was die dag op bezoek bij de Kopan monastery, een van de grootste en rijkste boeddhistische monasterieen van Nepal. Hier wordt het Tibetaanse boeddhisme aan monnikken en westerlingen onderwezen. Op de terugweg kwamen Anna en ik nog een demonstratie van Nepali’s tegen, maar het was niet veel meer dan ong. 1000 mensen die de hele straat bezetten en met vlaggen zwaaiden, geen geweld. Vanmorgen las ik in de krant dat het om 10.000 demonstranten ging, overdrijven kunnen de media hier dus ook!

Verder heb ik nog een dagje les in Tibetaans boeddhisme gehad van een australische 30-jarige non, erg gaaf en het gaf me superveel inzichten, vandaar dat ik er verder mee wil gaan. Ben nu druk boeken aan het lezen en mogelijke ‘bedevaartstochten’ aan het plannen. Maar plannen is niet echt mogelijk in deze situatie, er gaan geen bussen en na de ervaringen van afgelopen dagen weet ik ook niet precies in hoeverre ik lopend vrij door Kathmandu en omstreken kan bewegen…

Vandaag was een vreemde dag, niemand wist of er curfew zou zijn…In mijn hotelkamer hoorde ik ineens veel herrie op straat. Ik ging kijken en er bleek net een demonstratie voorbijgekomen te zijn en veel mensen renden eerst naar binnen, of steegjes in, maar gingen toen terug om toch te kijken. Er was nix meer te zien. Ik liep verder en nog een paar keer renden een aantal Nepalezen ineens hard weg. Maar het was om nix. Nu zijn sommige winkels open, sommige dicht, iedereen is onzeker.

Wordt vervolgd.

Hatsikidee dwars door de Himalayas

Posted on
1

Onze aankomst op Kathmandu’s luchthaven (speciaal voor Linda; dat is dus in Nepal;-)) voelde als een oase van rust en veiligheid. João en ik kregen een prachtig mooi visum na het overhandigen van een foto en 30 dollar (erg slim van mij ook om geen enkele munteenheid mee te nemen; mijn indiase roepies en mijn creditcard werden nl niet geaccepteerd). Een aardige Nepalees verloste ons van de opdringerige taxichauffeurs en bracht ons voor een miniem bedrag in zijn eigen gammele Suzukietje naar een paar verschillende travel agencies. We hadden namelijk haast; het was al laat in de middag en wilden de volgende dag al op trekking gaan omdat mijn reisgenoot João maar 10 dagen in Nepal kan zijn en de trekkings minstens zo’n 7 dagen duren. Dus, de volgende dag stipt om 7.00 uur zaten we in de bus naar Pokhara. We belandden in de erg mooie toeristenarea met allerlei restaurantjes, winkeltjes, een groot meer en bergen all around: denk Zwitserland! Die dag besteedden we al shoppend in de trekkingshops waar ze allerlei verschrikkelijk fijne fake North Face spullen verkopen; voor 7 euro een rugzak aangeschaft, verder nog een paar dikke sokken, een heel charmante fleece broek en handschoenen. Er was nog net tijd over voor een etentje met Japanners en een Deen, afgesloten door een paar gitaar jamsessies met natuurlijk weer de nodige joints voor de liefhebbers.

En dan de trekking. Ik kan maar 1 ding zeggen: SUPER! Ik had bij aankomst al het gevoel dat dit mijn meest favoriete land tot nu toe is, en dat werd alleen maar erger. Ik zal wat foto’s bijvoegen want met woorden doe ik het landschap, de bergen en mountain life echt te kort.

We liepen per dag zo’n 5 uurtjes, grotendeels opwaarts, later meer downhill. Langs de weg… dorpjes, watervallen, rivieren, plantages, hot springs, regenwoud, bloemen (jaja alle 33 soorten rodondendron in bloei), vlinders, kippen, geiten, buffels, koeien, stieren, kuikens, ezels, apen, katten, honden, kinders, porters, Koreanen en natuurlijk: sneeuwtoppen!

Zomer, lente, herfst en winter; elke dag weer anders. Helaas heb ik geen yaks gezien want die komen alleen voor op de hogere hoogtes, wij zijn tot ongeveer 3500 meter hoogte geklommen (Poon Hill), van waaruit je perfect uitzicht had op de Annapurna, Dhaulgiri en nog een stuk of wat andere heel hoge bergen. De Everest is de hoogste ter wereld, die konden we niet zien vanuit hier, Dhaulgiri is nummer 2 (8891 m) en Annapurna nummer 3. Voor het echte beklimmen daarvan moet je wel flink je portemonnee opentrekken; 10.000 dollar moet ervoor betaald worden aan de overheid. Je trekt eerst zoals wij naar het Base Camp. Dat is waar de sneeuw begint. Dan ga je in zo’n 3 weken tijd de berg beklimmen… Ik bedank ervoor, gezien de nachtelijke temperaturen in onze ‘comfortabele’ lodges op 2000-3000 meter, vrees ik dat ik gevriesdroogd per heli weggesleept zou moeten worden.

Oh ja, ik zou het bijna vergeten. We hebben om de tafel gezeten met de Maoisten. We moesten een zogenaamde toeristenbelasting betalen, 100 rs per trekkingdag. Ze kwamen in het guesthouse, twee heel gewoon uitziende mannetjes, geen wapens, geen extra warme kleding. Heel mysterieus, gezien het feit dat het regende en al laat in de avond was. Je kunt in bergen alleen te voet ergens komen, dus we vroegen ons wel af waar ze zouden slapen. Ik vroeg hen wat ze met het geld zouden doen. Ze antwoordden dat het was voor schoolmaterialen, educatie en huishoudens. We kregen een officiele bon, waarop stond dat we in het gebied waren van de ‘onderdrukte’ Tamuwan community en daarom deze trekkingtoeslag betaalden. With thanks. Geen enkele Nepalees heeft ooit van deze community gehoord en niemand weet waar de Maoisten zich precies schuilhouden. Erg vaag dus allemaal. Meer vragen durfde ik dan ook niet te stellen, haha.