Piece # 93 – Voor eens en voor altijd yoga

Posted on 20/01/2012

Mijn eerste keer was in een kleine witte zaal, met kleine ramen waardoorheen in de verte de Indische oceaan en de horizon te zien waren. Onze ademhaling moest meegaan in het ritme van de ruisende golven.

Yoga. Ik was meteen verkocht.

Drie weken later had ik Sri Lanka verlaten en kwam ik het Indiase dorpje Varkala binnenstrompelen. Daar kreeg ik yoga voorgeschreven om mijn knie, die niet meer buigen kon zonder hevige pijn, weer in het gareel te krijgen. “Doc”, ayurvedisch arts en onder reizigers een absolute legende, bracht me in een paar dagen – soms wel erg letterlijk – weer in evenwicht met behulp van oprekoefeningen, massages, dieet, reiniging en iedere ochtend anderhalf uur yoga.

In Auroville, een spirituele commune aan de andere kant van het Indiase subcontinent nam ik opnieuw yogales, samen met twee reisgenotes. Deze zachtaardige yogadocent was all-in-one want hij nam zelfgebakken rotis, jam en exotische vruchten mee naar de les om samen als ontbijt op te smikkelen. Hij leerde ons vannalles over yoga, chakra’s en ayurveda. Na een paar dagen bleek mijn reisgenote helemaal hoteldebotel van deze magere man te zijn en ze besloot voor onbepaalde tijd als assistente bij hem in dienst te gaan. Ik ging verder.

De volgende stap in mijn yoga-inwijding kwam wederom na een flinke portie ziek zijn (een flinke portie foute curry). Na een nacht reizen in combinatie met heftig overgeven arriveerde ik behoorlijk verzwakt in Arambol, Goa. Een paar dagen later was ik enigzins uitgeziekt en begaf ik me weer een beetje onder de mensen. Zo leerde ik een leuke jongeman kennen die me meenam naar zijn yogales. Ik rekende erop dat dat me goed zou doen. Die ochtend om zeven uur werden we verwelkomd door Baba, een heuse yogimaster van 83 jaar oud, die ons tien minuten later de meest onhoudbare asanas (houdingen) liet aannemen. “You are not practising, beti” zei hij als ik mijn buikspieren volgens hem niet genoeg op de proef stelde. Beti is hindi voor dochter. Ik bleef elke ochtend naar zijn yogales gaan.

Later op mijn reis bezocht ik Rishikesh, het mekka voor yogaliefhebbers. Hier is yoga niet gewoon “yoga”. Noodgedwongen ging ik me verdiepen in het verschil tussen hatha yoga, ashtanga yoga, raja yoga, iyengar yoga, kundalini yoga en zo verder. Ik meldde me aan voor willekeurige lessen, waarbij het meer dan eens duidelijk werd dat een docent zijn eigen, gekleurde visie probeerde opleggen aan het publiek. Een nuchter ingestelde Zwitserse docente daarentegen, was fenomenaal. Deze 70-jarige dame, met het uiterlijk en lichaam van een jonge atlete, onderwees Iyengar yoga. Dat is de meest oorspronkelijke en fysiek “strenge” yogaleer. Tijdens de les werden we net zo lang – vriendelijk doch dringend – aangemoedigd totdat eenieder (zo’n 80 deelnemers in de zaal) tot op de millimeter nauwkeurig “opgelijnd” stond.

Eén van de fijnste dingen aan yoga is dan ook het voldane gevoel dat je hebt wanneer de les teneinde is.

Met elke yogales die ik volgde in India groeide het voornemen om eenmaal thuis, deze gewoonte voor te zetten. Een yogahoekje in te richten, elke dag een half uur oefeningen te doen. Maar je raadt het al. Dat is er nooit van gekomen.

Toch besef ik dat je in het dagelijks leven vaak bepaalde spieren onbewust aanspant, terwijl deze ontspannen horen te zijn. En die die spanning, of stress, zich ophoopt. En ook dat je vaker dan je denkt je adem inhoudt, of niet volledig uitademt waardoor niet alle zuurstof in je longen zich ververst. Daarom vind ik yoga belangrijk.

Indra Devi heeft ervoor gezorgd dat yoga bekendheid verwierf bij een groot publiek in Argentinië. Haar stichting Fundación Indra Devi is inmiddels heel populair. Ik heb er prima lessen gevolgd, maar tegenwoordig ga ik in mijn eigen barrio. Docente Amy is een sprankelende persoonlijkheid en ze completeert haar lessen met telkens weer andere wierrook of geurolie, gedempt licht en kaarsen, zijden kussentjes en licht psychedelische muziek met gegalm van biddende yogi’s. Tegen het einde van de les, wanneer je helemaal ontspannen bent, wrijft ze een beetje lavendelolie op je slapen.

Wat mij betreft heeft ook zíj het helemaal begrepen.

Short stories from Asia – The roomboy

Posted on 25/07/2010

I have been recommended many times to try writing short stories. I had never really done that before, but decided to give it a try and publish some of them in this blog series Short stories from Asia.

Deze is in het Nederlands, je reactie is welkom!

—

The roomboy

Ik weet eerlijk gezegd niet meer hoe z’n naam luidde. Hij stelde zichzelf voor als the roomboy. Een vijfenveertigjarige Hindoestaan met Elvis-achtig kapsel, anderhalve kop kleiner dan ikzelf. “I’m the roomboy. Anything I can do for you, you tell me. I will be here for you all the time.”

And yes he was there for me. Aaaaaaall the time.

Het probleem was dat ik Mr. Roomboy voor het eerst tegenkwam op een nogal ongelukkig moment. Ik was namelijk op zoek naar mijn ondergoed, dat ik eerder die dag op het balkon te drogen had gehangen. Ik viste het slipje van de balkonvloer, en vanaf het andere balkon groette deze attente roomboy mij. Op dat moment was ik me er nog niet van op de hoogte dat in India ondergoed in de één van de vele taboes is en dus nooit en te nimmer gezien mag worden. Ik had zojuist mijn seksualiteit te drogen gehangen voor het personeel van het hotel waar ik zo ongeveer de enige gast was. In ieder geval de enige vrouwelijke, Europese gast zonder gezelschap.

Vanaf dat moment liet de roomboy mij geen moment met rust. Hij liet me foto’s zien van zijn simultane carriére als filmster en vertelde honderduit. Gezelligheid ten top -die ik zo nadrukkelijk mogelijk negeerde. Maar nog niet nadrukkelijk genoeg, op dat moment. Roomboy gebruikte nogal vaak het woord “enjoy”. Een positief ingesteld type, dacht ik nog. Nadat hij vroeg “Do you like enjoy?” en toen niet op het antwoord wachtte maar één lange woordenstroom uitstootte over Europese vrouwen die net als ik alleen waren en die speciaal waren gekomen om met hem Enjoy mee te maken wat hij echt helemaal het einde vond en wat ik ook zeker enorm de moeite waard zou vinden, toen was mij in één klap duidelijk wat de werkelijke vraag was.

“No, I don’t like enjoy. Nope. Never liked it. No I’m just here to see your country. Yeah just that, visiting several places.”

Hij heeft me nooit geloofd, zeker niet toen ie me een dag later in de buurt van het hotel zag kletsen met een jongen uit het dorp. “Don’t go with local boy! Why you choose local boy when I am here for you?!” Zijn ogen spoten vuur. Onsteld was ie. Hij volgde me de trap op terwijl hij op gedempte toon door bleef zaniken over de local boy. Ik negeerde, glipte zo snel mogelijk mijn kamer in en deed de deur demonstratief achter me dicht. Natuurlijk kon ik niet slapen met de gedachte dat deze hitsige, onstelde roomboy mogelijk nog aan de andere kant van de deur stond. Met ingehouden adem luisterde ik of hij nog in de buurt was. De volgende dag zou ik vertrekken, goddank. Deze Indiase kustplaats was paradijselijk mooi, maar absoluut niet wat ik ervan verwacht had. Ik had de receptionist gevraagd een motortaxi te regelen voor half acht de volgende morgen.

‘s Ochtends word ik wakker van een zacht, aanhoudend geklop op de deur. Ik houd mijn adem in. “It’s me. Do you care for some enjoying?”

Pas over een uur kan ik met de taxi mee die me heel ver hiervandaan zal brengen.

—

I have been recommended various times to try writing short stories. I had never really done that before, but decided to give it a try and publish some of them in this blog series Short stories from Asia.

Short stories from Asia – Mountain remedy

Posted on 19/09/2009

“Is this cat yours?” I asked the little boy, looking at his backpack where a grey cat with soft yellow eyes was sitting inside and just peeking at us between the two separated parts of the zipper. The boy must have been between eight and ten years old. He seemed tinier than most Nepalese kids I had seen before. Although there were neither houses nor schools nearby, he was a kid ‘from the neighbourhood’, on his way back from school.

He looked at me pondering the question and then nodded insecurely. He took off his backpack, but he was not gonna show us the cat, instead, he carefully closed the zipper a little bit more. Then he told us why he was carrying his pet about eight kilometers through the mountains together with his stationary and books.

Us was in this case just Gyan; James and I listened to his translation later on, meanwhile we watched how the boy quickly continued his journey in the same direction as we. He came back into sight once more at one kilometer or so ahead while he crossed the long chain bridge over the river full of rounded stones in all sizes, mostly uncovered due to the poor water supply at this time of the year. Nevertheless the small stream was crystal clear, reflecting everything around us in at least a thousand different ways and transmitting the radiant sunlight even into the coldest shadows that the nearest mountains provided that day.

“This cat I have to carry with me, wherever I go. My grandmother and mother make me swear every day on the Buddha not to let it escape. If I loose it, that is is very risky for me. If I become ill on the way I will need it, as it is my only rescue.” “What would happen if you became ill?” “I will fall asleep and if they don’t do anything I will die. Only by drinking the fresh blood of a cat I can survive. My grandmother is a medicine woman, she told me when I was little.”

The boy did not look at us while he was speaking, neither when he had finished. He kept on checking whether the cat was fully inside the backpack. Then he greeted only Gyan and continued his way. By the time Gyan has finished speaking, we silently watched how the boy has reached the other side of the river and followed the trail between bushy trees and rhododendrons. That’s how he disappeared from our sight definitively. It has been a few years now, and I still wonder whether he’s alive and, if so, if that would be thanks to a lifesaver cat.