Categorie archief: Zuid-Amerika

Piece # 79 – Música IV

Geplaatst op door
Beantwoorden

Weer een proefje uit de muzikale keuken van Latijns-Amerika.


Tonolec – Monte, tierra cautiva


Tonolec is een bijzonder duo uit de provincie Formosa. Ze omschrijven hun muziek als fusión electrónica con música criollo/nativa. Een eerbetoon aan de inheemse bevolking van Argentinië en een zeer geslaagde fusie van Indiaanse teksten en zangstijl met “westerse” muziekstijlen.


Jaime Torres – Zelma

De bekendste charangospeler van het land. Zijn folklore ademt de noordelijke hoogvlaktes van de Andes. Hij heeft kortgeleden een chill out album gemaakt, Electroplano, waar ik blij door verrast werd.


Gustavo Santaolalla – De Usuhaia a la Quiaca (uit The Motorcycle Diaries)

Producer van succesvolle bands uit heel Latijns Amerika en componist. Hij is internationaal  bekend om zijn filmmuziek, met zijn werk voor Babel en Brokeback mountain won hij een Golden Globe.


Zoe – Soñé

Af en toe is MTV kijken tóch ergens goed voor. Dat bleek toen ik op de ex-muziekzender elke 10 minuten de preview van hun MTV Unplugged concert voorbij zag komen. Niet onterecht, want de composities en teksten van deze Mexicaanse popband zijn echt mooi!


Luciano Supervieille – Éxodo


Deze pianovirtuoos uit Uruguay werd succesvol met Bajofondo, dat samen met Gotan Project zorgde dat electrotango een internationaal succesvol genre werd. Hij heeft nu twee solo CD’s gemaakt, die onder andere dansbare (franse) hiphop, tango, voetbalinvloeden en natuurlijk de piano laten horen. Een ervaring. Gaat dat horen.

Piece # 70 – Een grote dag voor Argentinië

Geplaatst op door
Beantwoorden

Vandaag is een grote dag in Argentinië. Vandaag is de dag waarop de tienjaarlijkse volkstelling/bevolkingsonderzoek plaatsvindt. Dit is in veel landen waaronder Nederland een onbekend fenomeen.

Vandaag is ook de dag waarop Néstor Kirchner, ex-president en echtgenoot van de huidige presidente Cristina, is overleden.

Het land is dus in rouw, en het hele land zit verplicht (!) thuis te wachten tot de enquêteur met zijn vragenlijstje langskomt. Bij ons is ie inmiddels geweest en het was een snelle ondervraging. Of het appartement een eigen toilet heeft, hoeveel kamers, van welke nationaliteit we zijn, of we werken of studeren. In minder dan 10 minuten was het klaar en kregen we een mooi stickertje voor op de deur.

Nu is er dus volop gelegenheid om na te denken wat de vroege dood, veroorzaakt door hartproblemen, van Néstor betekent voor het land. En voor Zuid-Amerika. Het echtpaar is zeer goed bevriend (zowel persoonlijk als politiek) met de andere presidenten van het continent en er zijn veel gezamelijke plannen om Zuid-Amerika een sterker economisch machtsblok te maken. Lula van Brazilië heeft al een drie-(!)daagse periode van nationale rouw afgekondigd.

De grote vraag is of Cristina het nu in haar eentje gaat rooien. Of dat de boel hier inzakt en er een of andere gluiperd de hoogste politieke machtspositie gaat innemen. Er liggen er een Duhalde, een Cobos en eventueel een Macri op de loer. Ondanks dat wij allerminst fan zijn van de Kirchners hopen we van harte op het eerste. Sterkte Cristina!

Piece # 57 – In de ban van Taringa

Geplaatst op door
3

“Als het niet op Taringa te vinden is, bestaat het niet”. Dit is een van de meestgehoorde gezegdes van het huidige decennium. Taringa.net is een verschrikkelijk populair internetportal, dat hier op één lijn staat met Google, Facebook, Youtube en Yahoo, terwijl het in de niet-spaanstalige wereld compleet onbekend is. Daarom bij deze een klein beetje meer over het Taringa universum en waarom het zo’n belangrijke rol speelt in ons dagelijks leven.

Als je bijvoorbeeld die éne conspiracy theory over global warming niet meer kan uitleggen aan je beste vriend, of je moet eens een stropdas om maar kunt hem niet strikken, je hebt meer tips (serieuze!) nodig over hoe een meisje te versieren, je wilt zelf brood bakken, je wilt eindelijk eens zelf een animatie maken, voor dat alles, en meer, is daar Taringa. Als je je verzameling CD’s en liveoptredens van welke band of artiest dan ook wilt completeren, dan ga je naar Taringa. Het grootste deel van de posts bestaat namelijk uit complete discografiëen en megafilmposts vol met links waar .rar bestanden zijn te downloaden. Hetzelfde geldt voor spaans ondertitelde films, series en documentaires. Als je gratis de nieuwste software wil hebben hoef je geen vrienden of familieleden lief aan te kijken: Taringa. Als je iets – om wat voor reden dan ook – niet kan vinden via Youtube, Google, Wikipedia, dan vind je het eigenlijk altijd wél via Taringa. En al binnen een paar seconden. Niet zo gek dus dat de site probeert publiek te winnen van Google met een eigen zoekmachine. Met het massale gebruik in Mexico en Argentinië, twee van ‘s werelds grootste spaanstalige gemeenschappen, en nog veel meer landen upcoming lijkt niets onmogelijk.

Taringueros, zoals de gebruikers worden genoemd, kunnen hun gepubliceerde posts beloond zien met punten, toegekend door de andere taringueros. Zo blijft de kwaliteit hoog, of op z’n minst op enig niveau. Om niet iedereen lastig te vallen met konten en tieten heeft Taringa een aparte (amateur)porno-afdeling: Poringa. Waarschijnlijk is het overbodig te vermelden dat deze site, die bovendien helemaal gratis is ook erg veel bezoekers trekt.

Hoewel het mijn Argentijnse kennissen verbaast dat er in bijvoorbeeld Europa geen Taringa-achtige website bestaat, is men zich ervan bewust dat het een bijzonder fenomeen dat zich een weg heeft gebaand tot de huidige top van sociale media platforms (Facebook, Youtube, Twitter en de hele rits). Net als deze collega’s probeert men bij Taringa ook de weg te vinden die het portal commerciëel succes zal brengen. We zullen zien. Tegenwoordig verandert zowel ons gedrag als dat van de media in een steeds hoger tempo. Dus of we nog jarenlang voor Taringueros doorgaan of dat we komende zomer alweer in de ban zullen zijn van the next best thing, wie zal het zeggen?

Argentinië: ¿Hasta luego?

Geplaatst op door
13

Het is niet moeilijk om hier in Buenos Aires de hele dag rond te lopen met een glimlach op mijn gezicht. (De hele dag wil overigens zeggen, gedurende de tijd dat ik wakker ben.) Ik moet lachen om mijn nieuwe vrienden in het hostel die elke avond mee uitgaan en de volgende ochtend met pijn en moeite om 8 uur opstaan voor vijf uur lang Spaanse les. Ik moet lachen om het Engelse stel dat ons meesleepte naar de beste restaurants van de stad, en waarmee ik voor een keer non-vegetarisch heb gegeten: je kunt immers Argentinië niet verlaten zonder een decent steak-experience. Ik moet lachen om Alex die me meesleepte naar de Filosofiefaculteit waar we onvoorbereid een college volgden, zittend op de grond, maté drinkend en chocola etend. Ik moet lachen om de pretentieuze nachtclubs met jaren ´80 en ´90 muziek, de hopeloos slechte versierpogingen van de Argentino’s, travestietenshows, ontbijtjes in het vroege ochtendlicht. Ik moet lachen om mijn laatste date, die trots als een pauw rondrijdt in wat hij noemt een vintage-auto: een superkleine rode Fiat uit 1968.

 

Buena onda

En mocht me het lachen af en toe even vergaan, dan zijn er altijd vele deciliters goede wijn, tangoshows op straat, winkels vol met de gaafste (tweedehands)kleding, geweldige musea, het mooie Recoleta-kerkhof, de beroemde wijk La Boca, het hippe Palermo en overal una buena onda: een goede vibe.

De vibe is zo goed, de stad zo mooi en de mensen zo vriendelijk dat ik erover denk hier heel snel terug te komen, voor een stukje studie aan de Universidad de Buenos Aires: politicas de migraciones internacionales. Komende maandag stap ik op het vliegtuig naar Nederland, daar ga ik er eens rustig over nadenken…

Deze afsluiting is niet in de laatste plaats tekenend voor mijn verblijf hier: dit continent heeft een grote indruk bij me achtergelaten, groter dan ik had verwacht. Ik voel op dit moment al dat voorgoed afscheid nemen niet gaat lukken, hoe en waarom precies, dat heb ik nog niet op een rijtje. Zoals alle aspecten van het Latijns-Amerikaanse leven is het een kwestie van gevoel, vermengd met spontaniteit en waardering voor al het mooie in het leven.

Ecuador: Ingeburgerd

Geplaatst op door
8

Ik heb zojuist het gebouw van Fundacion Don Bosco verlaten, voor de allerlaatste keer. Het was best moeilijk om me daar los te wrikken: zelfs meisjes die ik vandaag voor het eerst zag riepen “no te vas, no te vas!” en gaven me tekeningen en zware omhelzingen. Uiteindelijk heb ik er meer dan 5 weken met plezier gewerkt, om verschillende redenen.

De eerste reden is waarschijnlijk dat er twee Italianen zijn komen werken waarmee in het wel goed kon vinden (nou ja, met eentje in het bijzonder). Sindsdien zijn er vele pasta’s, vino’s en caffe’s in mijn maag beland en heb ik honderden Italiaanse liedjes moeten aanhoren die Andrea en Nicola ten gehore brengen met de gitaar. In de weekenden heb ik al minstens 20 andere Italianen ontmoet, in het eenvoudige bergdorpje Salinas de Guaranda en in Quito. In Italië heeft men de keuze tussen een militaire dienstplicht en een sociale dienstplicht van een jaar, en die laatste volbrengen er een flink aantal in Ecuador. Aangezien een jaar lang hier werken mij toch wel wat veel van het goede is, ga ik morgen weer ‘op reis’ samen met mede-ex-vrijwilliger Shannon uit de VS. We gaan opnieuw naar El Oriente, eigenlijk hetzelfde verhaal als hiervoor nog een keer meemaken. Hoewel het mij niks zal verbazen als het nu weer anders is, misschien zijn er dit keer wel piranhas, apen en tarantulas?

De andere reden dat ik iets langer ben gebleven is mijn inburgering, zogezegd. Die ben ik eigenlijk pas ondergaan toen ik alleen achterbleef bij mijn familie, bestaande uit Carlos en Piedad en hun dochter Aracelly (nog twee zoons studeren en werken in Quito). Dankzij hen ratel ik nu de ganse dag Spaans, behoorlijk gebroken Spaans, maar iedereen begrijpt me gelukkig. Ook op de Fundación ben ik verder ingeburgerd, dankzij mijn verbeterde taalniveau. In het begin verstond ik bar weinig en was het alleen maar knikken, lief lachen en volgen wat ik deed. Het werd zo steeds leuker om met de kids om te gaan, en het huiswerk helpen maken werd een eitje.

Ik ben meer gaan praten met de andere medewerkers waaronder Angelica, de vrouw die ons erop wees dat José zich niet netjes gedraagt met de meisjes. Ze vertelde me nu dat er erg ‘lelijke’ dingen gebeuren en dat niemand iets durft te doen. Er zijn zelfs ouders die hun dochters niet naar de Fundacion sturen vanwege José, die er overigens al 9 (!) jaar werkt. Met behulp van mijn nieuwe vrienden heb ik toen 2 posters gemaakt en een presentatie gehouden over het thema ‘fysiek contact’. Om de kids iets beter te leren onderscheiden welke typen contact wel acceptabel zijn en welke niet. En wat je moet doen wanneer je je ongemakkelijk voelt bij het contact dat een volwassene zoekt en uiteraard wanneer je mishandeld, misbruikt of wat dan ook wordt. Het allermooiste van alles was dat de kinderen het thema heel goed begrepen en met allerlei suggesties kwamen (bijvoorbeeld praten met God, of met de pastoor). En, ik was met stomheid geslagen toen ook La Madre, die voorheen haar mond had gehouden en ons maar net aan toestemming had gegeven om dit projectje te doen, ging participeren. Ze vertelde nog eens extra hoe belangrijk het is om te praten over je problemen of twijfels met mensen die je vertrouwd. Ze was na afloop helemaal vol lof over ons en ze leek erg opgelucht. Dus ik geloof dat we wel iets kleins bereikt hebben: een klein stukje meer openheid. En José? Die was ook aanwezig, zat stil in een hoekje te wachten tot hij weer op z´n valse gitaar mocht spelen zoals hij elke middag op een vast tijdstip doet met de kinderen.

Wat heb ik nog meer over Ecuador geleerd tijdens mijn inburgering?

- Je moet mensen bij een eerste ontmoeting altijd een kus op de linkerwang geven, ook al weet je dat je de persoon nooit meer zal zien. Je hoeft dan niet je naam te zeggen.

- Er zijn veel rare vruchten zoals de taxo, de guanabana, de tomate de árbol. Ik houd wel van de maracuja, een soort van grote passievrucht. De absolute topper is overigens de guaba: stel je een levensgrote snijboon voor met aan de binnenkant een soort eetbaar suikerspin-materiaal en grote oneetbare pitten waarvan men later sieraden maakt.

- Auto’s hier geven nooit voorrang aan voetgangers. De straat oversteken duurt daarom erg lang en is erg slecht voor je gezondheid ivm de uitlaatgassen.

- In Ambato hebben mensen aan de ene kant wel geld, aan de andere kant niet. Ze hebben bijvoorbeeld een auto en een ‘celular’ (mobiele telefoon) maar gaan iedere zaterdag de stad in om snoepjes te verkopen want anders komen ze niet rond. Wie dit snapt mag het zeggen…

- Het verkopen van snoep, ijs of andere spullen en is de manier om niet te hoeven bedelen voor een grote groep mensen. Er wordt ook flink gebruik gemaakt van deze diensten.

- Tijdens de weekenden heb ik redelijk wat salsa gedanst voor zover dat gaat, want in Quito bijvoorbeeld is het uitgaansleven enorm. Als dat niet het geval is, zoals hier in Ambato, is er slechts reggeaton te horen én electronische poephouse deuntjes van de meest foute soort.

- Zodra mensen iets uit de grond van hun hart zeggen, betrekken ze God erbij, dat is even wennen maar ook leuk. Mijn cheffin Marthita zei me bijvoorbeeld dat God mij had gestuurd om haar te helpen een klusje op tijd af te ronden.

- Ook de meerderheid van de bussen en vrachtwagens wordt door God of Jezus geleidt, aldus de stickers. Toch word ik nog steeds misselijk.

- Het is heel normaal om een paar uurtjes in de bus te zitten en te belanden in een plaats die tot wel 2000 meter lager of 1000 meter hoger ligt.Ik heb me tijdens weekendtripjes vaak duizelig, moe en zwaar emotioneel gevoeld: verschijnselen van hoogteziekte.

Het voorproefje

Geplaatst op door
4

Na weer anderhalf jaar gelukkig en wel te zijn geweest met Nederland als thuisbasis, werd het toch weer tijd voor een nieuw reisplan (vorig reisplan: zie India, Sri lanka, Nepal). Niet dat het langzaamaan weer begon te kriebelen ofzo, nee de kriebels waren er al sinds ik leerde dat de wereld iets groter is dan alleen ons land. Echter er kon pas worden toegegeven aan de alomaanwezige kriebels nadat ik m’n diploma had behaald. Dat liep volgens de planning dus nu is het tijd voor die lang van gedroomde reis door het woeste, gevaarlijke en vast ook zeer gewelddadige maar o zo backpackersvriendelijke en adembenemend mooie Zuid-Amerika.

Ik zou er graag alvast in het kort wat over vertellen, maar het is eigenlijk altijd moeilijk om over een heel continent in een keer iets zinnigs te zeggen; sterker nog, het is eigenlijk niet te doen. Vrijwel ieder land alleen al lijkt vol contrasten te zitten. Ga dus maar gewoon even googlen offlickr-en naar wat fotomateriaal en dan kun je haast niet anders dan tot de conclusie komen dat Zuid-Amerika ongelofelijk veel moois te bieden heeft. En dat er mensen zijn die echt ongelofelijk goed kunnen fotograferen, dat ook.

Maar goed, wat wil ik daar gaan uitspoken?

Mijn doelen zijn als volgt: in de eerste plaats hoop ik de Spaanse taal voor een flink eind onder de knie te krijgen zodat ik voortaan kan flirten met driekwart van de wereldbevolking (Chinees wordt de volgende stap). Verder ga ik ondervinden of ik enigzins met kinderen kan omgaan als vrijwilliger bij EcuEVP, een opvanghuis voor straatkinderen in Ambato, Ecuador. Handig voor de family planning. Ook zal ik mijn skills op de proef stellen wat betreft: surfen op de golven van de Grote oceaan, salsadansen, lange bustochten overleven, vegetarisch eten op een continent dat draait op dood beest, malariamuggen uit m’n buurt houden, carnaval vieren volgens Braziliaanse traditie enzovoorts.

Dingen die verder bovenaan de verlanglijst staan zijn couchsurfen, onderzoeken hoe lichaam en geest funtioneren na het drinken van ayahuasca (of eventueel het eten van de magische cactus), een handje meehelpen bij het inkleuren van een sloppenwijk, NGO’s en indianenstammen bezoeken en de vele tips opvolgen die ik heb gekregen over Peru, Bolivia, Brazilië en Argentinië. Via de link bovenaan de pagina vind je mijn route, maar die staat geenszins vast dus de kaart geeft slechts een globaal idee van de plaatsen waarover ik later zou kunnen gaan berichten.

Alle gekheid op een stokje, ik heb gewoon heel veel zin en ben zodoende op voorhand al extra gelukkig. Gelukkig omdat ik de komende 5 maanden heel veel vrijheid kan ervaren, plus een heleboel andere dingen die niet in geld (om maar iets te noemen) zijn uit te drukken. De wereld is groot en klein tegelijkertijd en dat zal me altijd fascineren. Misschien is dat waarom ik steeds weer in het vliegtuig stap? Heel slecht voor de klimaatverandering, dat wel, dus de volgende keer ga ik per schip, houd me er maar aan!