Een tijd van komen en gaan

Goed nieuws, ik ben er in geslaagd uit Varkala weg te komen! Een van de moeilijkste dingen voor ieder die daar terechtkomt, haha. Bij vertrek uit mijn lovely guesthouse bleek dat ik er 17 nachten had geslapen! Maar goed, ik heb er veel aan gehad, zulke goede herinneringen. Ons rooftop yogaklasje, de dokterspraktijk die als sociale hangout fungeerde, kokosnoten eten en drinken, grandioos verbranden in de zon, een tarotreading waar ik ondersteboven van raakte, de ayurvedabehandeling die me echt goed heeft gedaan, mensen om me heen die echt als vrienden aanvoelen, onze ontbijtjes (parottas en chickpeas curry) met de locals, de tibetaanse mensen die er wonen, de honden, de katten, mijn eigen plant bij het italiaanse cafe, enzovoort.

Tussendoor ben ik nog naar Amma geweest. Het was in haar ashram erg druk omdat dit de laatste dag was waarop ze darshans (knuffelsessies) gaf. De ashram is een soort klein dorp waar de volgelingen en bezoekers kunnen verblijven, slapen, mediteren, yoga-en, en aan veel andere spirituele shit deelnemen. Er kunnen meer dan 2000 mensen terecht die allemaal in een paar torenhoge flats worden gestouwd. Ik sliep bij 2 leuke meiden op de kamer gelukkig. Er is een tempel en een enorme hal met een podium waar Amma zit. Er is een georganiseerd systeem voor het wachten op de knuffel. De buitenlanders krijgen een soort voorrang in een aparte rij. Voordat ik aan de beurt was mocht ik alvast op het podium samen met nog 200 mensen “kijken”. Amma zit daar in het wit, in sneltreinvaart mensen een omhelzing te geven. Soms fluistert ze iets in het oor, geeft een kus of maakt een praatje. Er worden baby’s naar haar toegeduwd, ze moet schoolpennen zegenen (indiers zijn nogal gefocust op de prestaties van hun kids), ze krijgt bloemenkransen om haar hals. Aan de rij wachtenden komt geen einde. Toch is het geheel peaceful, er is rust, er is bezinning. Amma heeft veel helpers, westerlingen die volledig in het wit zijn en volledig toegewijd lijken te zijn. Ze begeleiden de mensen op het podium, maar ze nemen het erg serieus, zijn streng maar rechtvaardig en hmm ja, een beetje typisch. “Christelijk” zouden wij zeggen. Mijn knuffel voelde wel speciaal, ik kon echt liefde voelen in zn zuiverste vorm. Ze zij tegen me: “my little momomomo..” (wat zoiets als kindje betekent). Ik dacht: hee ze stottert, raakt ze in de war door mij soms? Ik was van plan iets aardigs tegen haar te zeggen, maar het ging allemaal zo snel, ineens was het al voorbij!

Toch heb ik later niet echt een verandering of diepe impact gevoeld, zoals veel anderen. Ik had had ook de ashram na 1 dagje wel gezien. Amma krijgt wel enorm veel donaties van over de hele wereld en ze heeft 10tallen ziekenhuizen, weeshuizen, scholen, natuurprojecten, allemaal supergoed. DAT was eigenlijk hetgene dat me heeft geraakt. Ik besefte ineens enorm dat ik wat moest doen, actie ondernemen: doneren, meehelpen met zulke projecten, zelf iets opstarten, een foster parentskindje nemen…. Oh, misschien zijn er nog meer liefhebbers daarvoor? Gezamenlijk zo’n kindje, of een paar, sponsoren is wel hip, nietwaaršŸ˜‰ ?!

Goed, in elk geval, nu ben ik in Cochin. Een schattig vissersstadje. We hebben een traditionele Kathakali dans/toneelvoorstelling gezien en morgen ga ik een tour maken door de backwaters, wat supermooi moet zijn. Rivier, palmbomen all over the place, zonnetje, dorpjes langs de route, je kent het wel.

Zondag vertrek ik met een nachttrein naar het oosten van het land, Chennai. Daar ontmoet ik maandag een van de editors van The Hindu en iemand van het Asian College of Journalism. Door een journalist die ik op de conferentie ontmoet heb ben ik bij beide geintroduceerd. Het is de bedoeling dat ik een week lang bij de krant met wat reporters mee ga lopen, het een of ander ga redigeren en printafdeling bezoek. Wat ik op het college ga doen is nog vaag, misschien wat lessen volgen… Het wordt dus best wel een verrassing, maar ik ga er maar met open ogen en oren naartoe en dan komt het vast goed. Het wordt in elk geval weer dieper kijkje in de keuken die India heet, en een ervaring die ik nergens anders aangeboden had kunnen krijgen.