Piece # 73 – Sneeuwschuiven in de werkelijkheid

De strakblauwe hemel is nu een witgrijs wolkendek dat bij de horizon niet te onderscheiden is van het witte besneeuwde land. Het ondergesneeuwde Nederland dat zich opmaakt voor alweer een witte kerst.

De normale, eeuwig ronkende verkeersstroom in mijn straat is nu slechts één enkele sneeuwschuiver. Hij schuift ook het pad dat richting ons huis loopt, zo’n vijftig meter de laagte in. Als ie beneden is, overhandigt mijn vader de bestuurder een oliebol.

De hemdjes en slippers hebben plaatsgemaakt voor veel wollen vesten en een oude, maar o zo comfy winterjas. Behalve de winterjas is niets van mijzelf. Het is de zesde dag zonder onze bagage. Het komt eraan, zo is ons verteld, maar niemand weet wannéér. De in Buenos Aires aangeschafte kerstcadeautjes zullen moeten wachten tot na de kerst.

Na de verhitte politieke discussies over het uit de hand gelopen daklozenconflict in de hoofdstad, zijn we nu in een rustig vaarwater. Een Nederlandstalige informatiestroom met weinig écht nieuws. Wel luidruchtige acties voor het goede doel en Gordon die op zoek is naar God.

Het is allemaal echt: de magische sneeuw, claims voor vertraging en bagage insturen aan Lufthansa. Net als de Senseokoffie en boerenkoolstamppot. De ruimte, zowel binnenshuis als daarbuiten. De aanbiedingen (koopt er ooit nog wel eens iemand iets dat geen prijsknaller of “bij ons gegarandeerd de laagste prijs” is?), al het comfort, de Amerikaanse kerstliedjes, de douchekop met temperatuurregelaar.

Dit is er niet in Buenos Aires. En daar ben ik, eerlijk gezegd, zo aan gewend geraakt dat deze vakantie soms niet echt lijkt. Mijn primaire werkelijkheid ligt nu op een oceaanoversteek afstand. Ik ben weliswaar dankbaar dat ik de Nederlandse werkelijkheid weer even – met jullie! – kan ervaren.


Fijne dagen en een muy felíz 2011!

Tot gauw!